Ooit al eens een supernova waargenomen? Wij helaas (ook) niet, maar Nova Twins komt wel dicht in de buurt met een stevige representatie van zo’n spectaculaire, kolossale explosie. Het Londense duo – Amy Love en Georgia South – heeft zich stilaan ontpopt tot een van de meest vernieuwende acts uit het Verenigd Koninkrijk. Hun reputatie werd deze zomer gesmeed op podia van het welbekende Glastonbury in Engeland tot het Japanse Summer Sonic, waar ze het publiek moeiteloos meesleurden in hun ongebreidelde energie. Ze deelden het podium met grootheden als Foo Fighters, Bring Me The Horizon en kregen bewonderende woorden van onder meer Tom Morello en Elton John. Recent lieten de dames hun veelzijdigheid zien tijdens een spectaculair optreden bij de MOBO (Music of Black Origin) Awards. Daarnaast toonde de groep dat ze ook een zachtaardige kant hebben via een uitverkochte benefietshow in OMEARA Londen, die meer dan 32.000 pond opleverde voor de vereniging War Child. Verder zet Nova Twins zich in voor divers talent dankzij het initiatief Voices For The Unheard. Zo maken ze daarmee niet alleen muzikale indruk, maar ook een blijvende culturele en maatschappelijke impact.
Een specifiek genre op het werk van de band plakken, zou bijna beledigend zijn. Punk, hiphop, metal, pop en zelfs elektronische invloeden vloeien moeiteloos samen in de eigen, onvervalste mix van Nova Twins. Zoals al te horen was op Supernova, zijn hun nummers energieke wervelwinden vol confrontatie en attitude, waarbij gitaren, drums en vocalen elkaar voortdurend uitdagen en versterken. Het duo slaagt er tot nu toe in om zowel harde, moshpit-waardige tracks te maken als melodieuze en experimentele nummers. Wat altijd overeind blijft, is hun identiteit: Nova Twins laten zien dat ze geen grenzen kennen en zich niets aantrekken van wat ‘normaal’ zou zijn in de hedendaagse metal- of rockscene. Na diverse optredens en twee goed onthaalde albums hopen de dames wellicht om met Parasites & Butterflies op dit elan verder te gaan. Maar, met succes?
Het antwoord lijkt aanvankelijk positief, want Parasites & Butterflies opent meteen met vuurwerk. “Glory” zet de toon met een shaterende intro, gospelachtige zang en een refrein dat tegelijk dreigend en hoopvol klinkt. Het nummer voelt als een statement: Amy Love en Georgia South zijn hier om te domineren. Ook “N.O.V.A.” is een voltreffer, een visitekaartje dat in al zijn rauwheid en bravoure een anthem voor hun fanbase kan worden. De bijtende riff en het meebrulrefrein maken het haast onmogelijk om stil te blijven zitten. “Piranha” bewijst dan weer dat eenvoud niet gelijkstaat aan saai. De rechtlijnige drum en vuile gitaar zorgen voor alweer een onweerstaanbare liveknaller. Het meest veelzijdige nummer is misschien wel “Monsters”, dat balanceert tussen catchy popgevoeligheid en bombastische fuzzgitaren. Hiermee toont het duo aan dat ze naast brute kracht ook verfijning en nuance in huis hebben.
Toch houdt het nieuwe album niet overal dezelfde intensiteit vast. “Soprano” wil een ode zijn aan vrouwelijke kracht, maar blijft steken in een vrij eendimensionale raprock-aanpak. De guitige gitaren spelen slechts een bijrol en de ‘boss energy’ van de tekst wordt muzikaal niet helemaal waargemaakt. “Drip” is dan weer het zwakste nummer van de plaat. De repetitieve vocalen en het magere refrein missen de rauwheid die Nova Twins normaal zo onweerstaanbaar maakt. Ook “Hummingbird” weet niet helemaal te overtuigen. De spirituele gospel- en folklore-invloeden zijn op zich interessant, maar doordat de spanning pas in de laatste minuut echt losbarst, voelt het nummer eerder aan als een gemiste kans. Wanneer de band richting elektronica en technobeats trekt, levert dat gemengde resultaten op. “Sandman” overtuigt bijvoorbeeld met zijn spookachtige intro en grimmige sfeer, die netjes uitmondt in een dreunend refrein. “Hurricane” kiest voor een dansbaardere aanpak met onderliggende technobeat. Het resultaat is fris en energiek, maar ook wat te gepolijst, waardoor het commerciële randje af en toe stoort. Het is duidelijk dat de dames zich niet laten beperken door genres, maar de uitwerking van deze experimenten mist soms de overtuigingskracht van hun hardere nummers.
Dat Nova Twins geen katjes zijn om zonder handschoenen aan te pakken, was zowel in eerdere nummers als op deze plaat zeer duidelijk. Toch toont het duo ook oog voor nuance en variatie. “Parallel Universe” combineert tikkende, metalen percussie met dissonante gitaarlijnen en experimentele stemeffecten, wat de complexe emoties van de teksten versterkt, terwijl “Hide & Seek” energie en poprock-vaardigheden laat zien. Gospel-invloeden op tracks zoals “Glory” en “Hummingbird” voegen een melodische en emotioneel geladen laag toe, maar in sommige gevallen – zoals bij het laatstgenoemde nummer – komt de spanning pas laat op gang, waardoor de impact afneemt. Zo laat het album een interessante mix horen van rauwe kracht en verfijning, hoewel sterke momenten afwisselen met passages die minder overtuigen.
Parasites & Butterflies laat zien dat de groep hun kenmerkende energie, rauwheid en lef nog steeds volledig in huis heeft. Hoogtepunten als “Glory”, “N.O.V.A.” en “Monsters” bewijzen dat het duo moeiteloos kan schakelen tussen brute kracht en melodische verfijning, terwijl gospel-invloeden en experimentele passages een extra dimensie toevoegen. Tegelijkertijd laat het album zien dat niet elk nummer dezelfde impact heeft. Tracks zoals “Soprano”, “Drip” en “Hummingbird” missen soms de scherpte en overtuiging die we van de band gewend zijn, en sommige elektronische experimenten voelen wat te gepolijst aan. Het resultaat is een interessant, gevarieerd album met sterke uitschieters, maar ook enkele zwakkere momenten die het geheel minder consistent maken.
Op 19 september komen de dames het Wintercircus in Gent onveilig maken.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Monsters”, ons favoriete nummer van Parasites & Butterflies, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
