© CPU – Jan Van Hecke
Bright Eyes beweegt zich al ruim twee decennia in de schemerzone tussen indiefolk en alternatieve country, met een stem die altijd net iets te scherp snijdt en een blik die altijd net iets te diep naar binnen priemt. Conor Oberst, de spil van het gezelschap, laat zich nooit vangen door één enkel genre: van lo-fi bekentenissen tot grootse orkestrale uitspattingen schuurt zijn werk telkens langs de kantjes van melancholie. Zijn imago blijft dat van de outsider die zichzelf voortdurend heruitvindt, geworteld in Dylan en Cohen, maar met een eigenzinnige, vaak confronterende lyriek die generaties luisteraars in de ban houdt.
Vorige maand liet de band geheel onverwacht de single “1st World Blues” op de wereld los, een song die zwaar leunde op de ska-erfenis van Joe Strummer en Tim Armstrong. Met “Dyslexic Palindrome” keert Bright Eyes terug naar een meer bezwerende toon, gedragen door een country-achtige gloed die troost en onheil perfect mixt. De samenwerking met Alynda Segarra van Hurray for the Riff Raff voegt een extra laag schaduw en warmte toe: haar stem en die van Oberst cirkelen om elkaar heen als twee lichtjes die elkaars licht vangen zonder het te verstikken. De productie blijft sober maar doelgericht: een lichte galm, een wiegende gitaarlijn, een stem die meer vraagt dan ze verklaart. Het nummer ademt introspectie, alsof het zichzelf voortdurend in spiegelbeelden herhaalt, passend bij de dubbelzinnige titel.
Waar “1st World Blues” uit de lucht leek te vallen, onthult “Dyslexic Palindrome” nu zijn context: beide singles maken deel uit van de aankomende ep Kids Table, die acht nummers zal tellen en op 26 september verschijnt.
Facebook / Instagram / Twitter
Ontdek nog meer muziek op onze Spotify!
