Lokerse Feesten 2025 (Festivaldag 8): Muren van gitaarlawaai

Na zeven dagen Lokerse Feesten was er aan de Grote Kaai nog geen spoor van verzadiging te merken. Ook dag acht had heel wat lekkers in petto. Metal Molly zette zijn reünietocht onverminderd verder, DIIV bracht een streepje shoegaze, The Haunted Youth onderstreepte zijn status als een van Belgiës strafste bands, en grunge-iconen van The Smashing Pumpkins waren misschien wel dé headliner van tien dagen Lokerse Feesten. Geen wonder dat het bordje ‘uitverkocht’ aan de deur hing.

Metal Molly @ Main Stage

De huis-dj draaide tot 19u de ene jaren-negentighit na de andere. Als opwarming voor Metal Molly kon dat tellen. Het trio viert dit jaar de dertigste verjaardag van debuutplaat Surgery for Zebra, en dat bracht hen gisteren ook naar Lokeren. Een korte navraag van zanger Pascal Deweze naar wie de band ooit in haar gloriejaren aan het werk had gezien, leverde slechts een schuchtere respons op. Songs als “Small Supernova” en “Silver” bleken de tand des tijds zonder veel franjes te hebben doorstaan. Het onderstreepte vooral dat Metal Molly uit een ander tijdperk stamt, waarin een goeie, eenvoudige song volstond om een plaatsje in de belpopgeschiedenis te veroveren. Als kers op de taart was er natuurlijk die ene grote hit “Orange”, die voor de eerste keer de Grote Kaai een versnelling hoger deed schakelen. De drie heren uit Tremelo gaven alvast het goede voorbeeld en trapten de avond met verve op gang.

DIIV @ Main Stage

Of frontman Zachary Cole Smith blij was om in Lokeren op het podium te staan? Heel de show gaf hij geen enkel teken dat dit het geval was. Al verraadde zijn ludieke T-shirt met het opschrift ‘The World Is a Vampire’ toch dat hij met enige trots het podium deelde met de headliner van dienst. Een uur lang trok DIIV een muur van geluid op, gedrapeerd met dromerige vocalen. Die geluidsmuur werd overigens mooi versierd met zoete melodieën, waarin nummers als “Under the Sun” en “Take Your Time” grossierden. Dat de ondergaande zon net op het podium viel, gaf de visuals net dat tikkeltje minder kracht. Waar veel bands schreeuwerig uit de hoek komen, bracht DIIV zijn maatschappijkritische boodschappen meestal subtiel via videofragmenten tussen de nummers door. Al kwamen er ook duidelijke statements langs, zoals ‘Free Palestine’ en ‘America Is The Great Satan’. Muzikaal bewoog de set mee met de getijden: soms ingetogen, zoals bij “Between Tides”, om daarna verwoestend uit te halen met “Blankenship”. Om met “Doused” op een absoluut hoogtepunt te eindigen. Eén ding stond als een paal boven water: DIIV speelde een uitstekende set en daar gaan wij niet over discussiëren.

The Haunted Youth @ Main Stage

We zouden het haast vergeten, maar zo extreem lang draait The Haunted Youth nog niet mee. Pas in 2021 brak de band rond Joachim Liebens door met “Teen Rebel”. Een debuutplaat en ontelbare shows later werkt de groep nu hard aan een opvolger. Daardoor bleven de plekjes op de festivalkalender deze zomer uiterst beperkt: Rock Herk, Dranouter, een invalbeurt op Pukkelpop en gelukkig genoeg ook een passage in Lokeren. En dat deed de groep met de nodige internationale flair.

De zon was intussen bijna volledig onder, waardoor het lichtspektakel het geheel een donkerder randje gaf. De waas van mysterie werd enkel versterkt door de kenmerkende reverb op de gitaarsound. “Broken” opende de show en zette meteen de toon. Als derde nummer volgde de debuut- en hitsingle “Teen Rebel”: een instant klassieker die liet horen hoe de band gegroeid is en steeds meer zijn eigen, herkenbare klank creëert. De instrumentatie vloeide naadloos in elkaar over, waardoor het groter en intenser klonk dan ooit.

Die grootsheid was ook terug te horen in de nieuwe songs, waarvan we er een handvol voorgeschoteld kregen. “In My Head” had al in de hitlijsten gescoord en kreeg live nog een extra dimensie dankzij een langere intro dan op de studioversie. “Emo Song” werd eveneens uitgesponnen, waardoor er een extra laag diepgang ontstond. Het niveau waar de band naartoe groeide richting het einde van de set, doet het beste vermoeden voor het nieuwe album. Het instrumentale “Falling Into Pieces” ging het alternatieve pad op en sloeg als een boorhamer alles aan gruzelementen. Een verschroeiend “Coming Home” als afsluiter onderstreepte nogmaals dat The Haunted Youth zijn plekje als subheadliner dubbel en dik verdiend had.

The Smashing Pumpkins @ Main Stage

Billy Corgan is altijd al het enfant terrible van de alternatieve rock geweest. De man die halsstarrig zijn eigen koers vaart, zelfs als die lijn rakelings langs commerciële zelfdestructie scheert. Op het hoogtepunt van zijn roem koos The Smashing Pumpkins niet voor de veilige weg, maar voor het monumentale dubbelalbum Mellon Collie and the Infinite Sadness. Een megalomaan meesterwerk, gewaagd tot op het bot, maar het katapulteerde de band definitief naar de hoogste regionen van de jaren-negentigrock. Daarna volgden de omwegen, de valkuilen, de zijsporen. De Pumpkins vervelden tot een soloproject van Corgan. Het duurde tot gitarist James Iha in 2018 terugkeerde naar het oude nest, een reünie die drummer Jimmy Chamberlin enkele jaren eerder al had ingezet. Zo stond de band gisterenavond in Lokeren in drievierde originele bezetting, met alleen bassist D’Arcy Wretzky nog als ontbrekend puzzelstuk.

Vorig jaar maakte de band nog indruk op Live /s Live in Antwerpen, maar ditmaal kwam ze de Grote Kaai veroveren met onder de arm het gloednieuwe Aghori Mhori Mei. Opener “Where Boys Fear to Tread” zette meteen een dreigende toon, “Pentagrams” volgde als tweede mokerslag. Het waren gewaagde keuzes voor een festivalset, maar het bleek slechts de stilte voor de storm. Toen James Iha de iconische intro van “Today” aansneed, explodeerde het plein. “Bullet With Butterfly Wings” en “1979” werden er meteen achteraan gegooid, een moordend drieluik dat de Grote Kaai al binnen twintig minuten op zijn knieën had. Wat volgde, zou dat vuur alleen maar verder aanwakkeren.

Uit het nieuwe werk klonk “Edin” verrassend overtuigend, geholpen door een nagenoeg perfect geluid en een Jimmy Chamberlin die zijn drumkit behandelde als een stormram. Ook “999” liet horen dat de Pumpkins anno 2025 nog steeds kunnen verrassen: minder grunge, meer randje metal, en in niets een goedkope kopie van het oude werk. Dan was er dat absurde intermezzo: Corgan, strak in de spotlights, die plots “Take My Breath Away” van Berlin croonde alsof hij even auditie deed voor een foute karaokeavond. Het publiek brulde mee, en de frontman – ooit meester in zelfingenomen ernst – liet zien dat hij inmiddels ook zelfrelativering onder de knie heeft.

Het podium werd gedomineerd door drie enorme poppen, van binnenuit verlicht, die op de juiste momenten samenspeelden met de lichtshow. Toch was het vooral de muziek die vanavond de scepter zwaaide. Corgan is nooit een vocaal wonder geweest, en ook nu gleed hij soms rakelings langs de valse noot, maar zijn stem klonk verrassend stevig, vooral in gevoelige klassiekers als “Disarm” en “Tonight, Tonight”. Met “Cherub Rock” werden we teruggeslingerd naar de hoogdagen van de grunge, “Jellybelly” beet nog steeds even fel als in 1995. Voor de finale had The Smashing Pumpkins gelukkig nog enkele hitjes opgespaard. “Ava Adore” kwam goed tot zijn recht, al bleek Corgan even ontgoocheld door de interactie met het publiek. Toch was het “Zero” dat nog eens alle stof uit de boxen blies. Er was plaats voor nostalgie, maar ook ruimte voor nieuw werk. Maar het geheel was een rockshow zoals er de dag van vandaag niet veel meer gespeeld worden. Zet The Smashing Pumpkins maar in het rijtje van de groten.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Alle recensies van Lokerse Feesten lees je hier.