Ed Sheeran @ Park Middenvijver: Hitjes aan de lopende band

Ed Sheerans Mathematics Tour loopt ondertussen sinds 2022. Voordat de folkpopchouchou volgend jaar met een gloednieuwe tour de wereld wil veroveren, laat hij België graag nog één keer kennismaken met deze eerste tournee. Drie jaar geleden konden Belgische fans de Brit al eens rondjes zien draaien op zijn grote platform in het Koning Boudewijnstadion. Deze keer nam Sheeran zijn grote productie mee naar Park Middenvijver op Linkeroever in Antwerpen, de plaats waar al meer dan tien jaar het ene na het andere festival zijn voedingsbodem vindt – denk Laundry Day, Fire is Gold en recenter Live /s Live -, al stond er nog nooit eerder een soloshow geprogrammeerd. Tot nu dus. Meer dan vijftigduizend concertgangers baanden zich twee dagen op een rij een weg naar de concertplek. Vooraf werd er heel wat hinder verwacht omwille van de nogal uitdagende bereikbaarheid van het terrein en de vele evenementen in de hele stad. Op dag één bleef de grootste chaos al bij al gelukkig uit en ook gisteren, op de dag dat wij een kijkje gingen nemen, kwam het gros van de mensen zonder al te veel kleerscheuren aan voor het concert van hun favoriete zanger.

Tori Kelly was de eerste van twee voorprogramma’s die de toestromende fans warm mocht proberen maken. Ed Sheerans tour staat bekend om zijn ronde podium pal in het midden, waar je 360 graden rondom rond kan gaan staan. Uiteraard was die opstelling ook meegekomen naar de Middenvijver. Erg tof concept, maar als voorprogramma niet per definitie de meest dankbare opstelling om iedereen mee op sleeptouw te nemen. Dat de liedjes uit het arsenaal van de Amerikaanse Tori Kelly – ergens zwevend tussen r&b, pop en soul – niet de meest interessante waren, hielp dan ook weer niet. Gelukkig maakte haar indrukwekkende stemgeluid en vooral stembereik daarin veel goed.

Tijdens opener “Should’ve Been Us” legde de zwangere(!) zangeres meteen die grootste troef op tafel door met enkele stevige uithalen de hoogte in te gaan. Voor ze die opener aanvatte, kwam ze met gitaar in de hand het podium opgedarteld, al liet ze die voor het merendeel van de set stof verzamelen en haar toetsenist, drummer en backingtrack het instrumentale verzorgen. De eerste keer dat de weide massaal opkeek, was bij het pianoriedeltje van “A Thousand Miles”, een cover van Vanessa Carlton. Nu ze die aandacht had, besloot ze haar gloednieuwe ballad “My Paradise” te brengen. De zachte en breekbare vocale uitbarstingen in het nummer wisten voor het eerst – we zaten ondertussen al ergens tegen het einde aan – ook onze zintuigen te prikkelen op een manier die we echt konden waarderen. Niet meteen de meest memorabele dertig minuten, al was de avond op dat ogenblik gelukkig nog lang niet voorbij.

Voor de 27-jarige Brit Myles Smith ging het voorbije jaar razend snel – kijk daarvoor maar even in de richting van TikTok. Enkele jaren geleden speelde hij als jonge staak nog covers van onder meer Ed Sheeran in de plaatselijke pubs, gisteren en eergisteren mocht hij voor de ogen van enkele tienduizenden mensen zijn eigen muziek spelen als diens tweede opwarmer. Op de tonen van “Wait For You” veerde het zittende publiek enthousiast recht. In een gepersonaliseerd Rode Duivels T-shirt en met akoestisch gitaar in de hand gaf Myles Smith drie kwartier het beste van zichzelf, wat duidelijk oversloeg op het publiek.

Net als Tori Kelly toonde ook Smith zich een uitstekend zanger, met als verschil dat hij wel over een aantal aanstekelijke nummers beschikt. “Whisper” kreeg de handen snel de lucht in. Hoewel de zanger voornamelijk in de richting van de ingang stond te zingen, deed hij toch geregeld een position switch met zijn muzikanten om ook die ontelbaar andere zijdes van het podium niet te verwaarlozen. Als zelfverklaarde superfan liet Smith het eerste Ed Sheeran-nummer van de avond door de geluidsboxen weerklinken. Vreemd genoeg zakte met deze cover de set een klein beetje in elkaar, misschien dat “Drunk” enkel een belletje deed rinkelen voor Eds fans van het eerste uur. Met “Gold” sloot Myles Smith zijn set verrassend genoeg niet met “Stargazing” af, maar alsnog met uiteindelijk op een positieve noot en was Linkeroever succesvol klaargestoomd voor de hoofdact van de avond.

Een aftelklok op een immens grote cirkelvormig scherm in het midden van de weide toonde aan dat de hoofdact bijna zou aantreden. Eens het aftellen voorbij was, steeg het scherm de hoogte in op de tonen van “Castle on the Hill” en verscheen daaronder ’s werelds meest geliefde rossekop uit de grond. Vrijwel meteen was die bomvolle tram in de heenrit vergeten en zong het publiek woord voor woord mee. In tegenstelling tot zijn opwarmers was Ed Sheeran niet meteen helder bij stem, wat vooral duidelijk werd in de lage strofes van het openingsnummer. Gelukkig bleek het te gaan om een valse start, want daarna konden we hem amper nog op foutjes betrappen.

De meeste van zijn nummers speelde de muzikant helemaal alleen in via zijn loopstation. Tijdens “Shivers” nam hij kort de tijd om uit te leggen hoe dat precies in zijn werk ging. Vervolgens bouwde hij elk van die nummers laagje per laagje op, tokkelend of kloppend op zijn gitaar of met behulp van enkele pianotoetsen, om vervolgens de micro ten handen te nemen en de tekst in te zetten. Heel erg cool en indrukwekkend, maar na een tijdje hadden we dat stramien wel door. Gelukkig brak Ed Sheeran daar regelmatig uit door toch af en toe beroep te doen op een band. Goed verstopt op enkele zijpodia hielp die band liedjes als “BLOW” of een medley van een heleboel samenwerkingen met andere artiesten al van bij de intro aan een bombastische en vollere sound.

Het oog wil ook wat, iets dat we Ed Sheeran duidelijk niet meer hoeven wijs te maken. De productie zag er ronduit spectaculair uit: zes grote masten met led-schermen en pyro’s, evenveel schermen in de vorm van plectrums en boven het hoofd van de zanger ‘de halo’, een transparant cirkelvormig led-scherm van 21 meter doorsnee. Het podium zelf was voorzien van een bijna even grote loopband; je dacht toch niet dat hij het hele podium voortdurend op eigen krachten zou afrennen? Ook op vuurwerk en verfkanonnen werd er geen enkel moment gespaard.

Op zijn loopband draaide Ed Sheeran de ene na de andere bescheiden hit, de ene van een luttele een miljard streams, de andere van een viertal miljard. “The A Team”, zijn allereerste single, stuurde de pillampen de lucht in. Ballads “Thinking Out Loud” en “Perfect” zorgden voor de grootste meezingmomenten van de avond. Het folky “Galway Girl” ontbrak dan weer wat pit om te kunnen spreken van een hoogtepunt, ondanks de frivole violiste, die als enige van de muzikanten even een plaatsje mocht innemen op het grote podium, spagaat incluis. Tijdens het wat meer atypische nummer “Bloodstream” kleurden de schermen vuurrood en werden alle pyro’s aangestoken; wie zijn oren dichthield, waande zich eerder op een metalconcert. Het nummer werd ook muzikaal met veel power gebracht en kon wel als hoogtepuntje worden omcirkeld.

Hoewel heel erg veel van de nummers gisterenavond de stempel ‘hit’ kunnen krijgen, kan zelfs Ed Sheeran geen twee en half uur aan enkel hits vol krijgen. Wat minder gekend, maar toch gesmaakt werd onder andere “Celestial”, waar vlijtig op een neer bij werd gesprongen. “Bibia Be Ye Ye” vanop het album ÷ (“Divide”) was met zijn surfvibes dan weer een vreemde eend in de bijt. “Old Phone” deed het dan wel weer goed, mede dankzij de intro vanwege de zanger die vertelde hoe het nummer tot stand was gekomen, nadat hij voor een plagiaatzaak al zijn archieven moest opentrekken en stootte op chatgesprekken in zijn oude gsm. Tijdens het eerste concert donderdag riep Ed Sheeran Tori Kelly weer het podium op om samen met hem een van haar nummers te spelen, gisteren was het de beurt aan Myles Smith om een van zijn nummers mee te spelen. Samen speelden ze “Stargazing”, het bekendste lied van Myles, dat hij opspaarde voor dit moment. Je afvragen of hij ervan genoot lijkt overbodig, want de jonge zanger was zichtbaar onder de indruk hoe luidkeels zijn woorden werden meegezongen.

Nadat Ed Sheeran nog “Afterglow” uit zijn mouw schudde, was het tijd voor een bisronde. Hij verscheen opnieuw, dit keer niet met zijn Antwerp T-shirt, wel in T-shirt van de Rode Duivels. Het leek wel of hij samen met Myles Smith gezwicht was voor een slinkse één-plus-ééndeal van de voetbalbond. Maar goed, het bevorderde wel de band met het publiek, zeker wanneer hij daarna ook nog eens de tekst van “You Need Me, I Don’t Need You” lichtjes omvormde en er een Belgische touch aan gaf. Een hele resem van wereldhits was al gepasseerd, maar Ed had met “Shape Of You”, “Bad Habits” en het recente “Azizam” nog wat kanonnenvoer tot het einde opgespaard en stuurde op die manier vijftigduizend fans met een tevreden gevoel wandelen.

Ed Sheeran had de show duidelijk in de vingers na al die jaren en speelde zich met zijn aanstekelijk enthousiasme en oprechte interactie nog meer in de harten van zijn vele fans. De indrukwekkende productie, aangevuld met de band, zorgde ervoor dat Ed Sheeran bijna twee en half uur lang zou boeien. Die grote oceaan aan wereldhits zat daar natuurlijk ook voor iets tussen. Het waren er zodanig veel dat we bijna uit het oog zouden verliezen dat “I See Fire”, maar vooral publiekslieveling “Lego House” daar niet werden uit opgevist. Park Middenvijver mag terugkijken op een meer dan geslaagde eerste reeks soloconcerten.

Begin volgend jaar start Ed Sheeran aan zijn gloednieuwe Loop Tour, al is het nog even wachten op Europese data hiervan. Minder lang wachten is het op het nieuwe album, want binnen een dikke maand, op 12 september, ligt Play in de rekken. En voor wie hier echt niet meer op kan wachten, bracht de zanger gisteren hiervan nog de single “A Little More” uit als voorsmaakje.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Castle on the Hill
BLOW
Shivers
The A Team
Don’t
Sapphire
Eyes Close
Give Me Love
Stargazing (Myles Smith-cover, met Myles Smith)
A Little More
Take Me Back To London / River / Peru / 2step / Cross Me / Beautiful People / South of the Border / Own It / I Don’t Care
Celestial
Galway Girl
Bibia Be Ye Ye
Thinking Out Loud
Love Yourself (Justin Bieber-cover)
Old Phone
Photograph
Tenerife Sea
Perfect
Bloodstream
Afterglow