Zo’n twee jaar geleden bracht The Royston Club hun debuutalbum uit. Shaking Hips & Crashing Cars vormde een verzameling van zomerse festivalanthems die meteen indruk maakte. Het viertal uit Wrexham bouwde sindsdien gestaag een trouwe fanbase op en is aan de overkant van de plas reeds een vaste waarde. Hier in onze contreien blijft het echter nog relatief stil rond de band, maar daar zou hun nieuwste album wel eens verandering in kunnen brengen. Met Songs For The Spine veegt The Royston Club vandaag alle clichés over ‘de moeilijke tweede’ resoluut van tafel. Hoog tijd dat België en omstreken ontdekken wat deze mannen werkelijk in huis hebben.
Met “Shivers” als opener wordt de toon meteen gezet. We krijgen een album vol snijdende gitaren, aanstekelijke drumbeats en refreinen die zich moeiteloos in je hoofd nestelen. Al heerst er toch een lichtjes duistere ondertoon doorheen het nummer. Het lied werd in mineur geschreven, iets unieks in het geval van the Royston Club, en dat is volgens gitarist Ben Matthias volledig toe te wijden is aan zijn toenmalige obsessie met The Cure. De langzaam opbouwende intro mondt uit in een explosie van energie die The Royston Club op het lijf geschreven is. De afwisseling tussen ingetogen passages en uitbundige uitbarstingen, gecombineerd met de gelaagde zanglijn van Tom Faithfull en Ben Matthias, is een terugkerend element op het album en zorgt voor een krachtige dynamiek. Het viertal lijkt zijn succesformule gevonden te hebben en wij zijn overtuigd. Samen met de inmiddels iconische gitaarriff van opvolger “The Patch Where Nothing Grows” verdient “Shivers” nu al een plek tussen de klassiekers van The Royston Club.
De afgelopen weken werd al zowat de helft van het album als single uitgebracht, wat bij ons toch even de vraag deed rijzen of de band nog verrassingen achter de hand had. Maar geen zorgen: zodra het eerste nieuwe nummer “Crowbar” weerklinkt, wordt meteen duidelijk dat The Royston Club nog lang niet al zijn troeven op tafel heeft gelegd. Er sluimert een zekere nostalgie doorheen het nummer, die naadloos overvloeit in “Glued To The Bed” en “30/20”. Wat in deze tracks bijzonder opvalt, is hoe de band een grotere, rijpere versie van zichzelf laat horen. Ze ademen een anthem-achtig karakter uit dat moeiteloos zowel de kleinste kelder kelders als de grootste arena’s weet te vullen. Dat gevoel heerst eigenlijk in elk nummer. Zelfs het ingetogen “Spinning” groeit uit tot een euforisch hoogtepunt waarbij je niet weet of je moet huilen om de melancholische teksten of om de pure pracht van het geheel.
Ook liefhebbers van een geladen ballade worden ruimschoots getrakteerd op deze plaat. “Cariad” (Welsh voor ‘liefde’) is daar een eerste, en ook bijzonder krachtig, voorbeeld van. Ben Matthias schreef het nummer als therapie toen zijn relatie op de klippen liep. Emotie druipt van elke zin, met teksten als ‘all of these pictures of you and I plastered on the hallways of my mind’. Meer dan het aangrijpende stemtimbre van Faithfull heeft The Royston Club niet nodig bij nummers als deze, maar toch worden we ook op instrumentaal vlak opnieuw omvergeblazen. “Cariad” is het soort nummer dat je breekt en troost tegelijk, een ode aan verloren liefde in zijn meest oprechte vorm.
Als albumafsluiter krijgen we het monumentale “The Ballad of Glen Campbell” voorgeschoteld. Voor wie na een heel album gitaargeweld naar iets anders snakt, is dit zes en een halve minuut puur genieten van hemels pianospel, al blijven de typerende Royston-gitaren natuurlijk nooit ver weg. De constante afwisseling tussen breekbare intimiteit en overweldigende emotionele uitbarstingen grijpt ons van begin tot eind bij ons nekvel. Halverwege krijgen we een laatste opbouw te horen die uiteindelijk uitmond in de absolute climax van Songs For The Spine. De stemmen van Tom en Ben vloeien voor een allerlaatste keer naadloos in elkaar, gedragen door een instrumentale warmte die je haast fysiek kan voelen. “The Ballad of Glen Campbell” is een afsluiter die als een echo blijft hangen, lang nadat de stilte is teruggekeerd.
Songs For The Spine ademt van begin tot eind een bitterzoete sfeer. De combinatie van melancholische, herkenbare teksten met sprankelende gitaren en euforische uitbarstingen levert een unieke mix op die The Royston Club moeiteloos weet om te zetten in iets dat volledig klopt. Het viertal uit Wrexham klinkt volwassener dan ooit, en dat hoor je in elke noot. Hoewel Songs For The Spine op zichzelf al een indrukwekkend werk is, voelt het als een album dat nog zoveel beter tot zijn recht zal komen in de juiste livesetting. Aftellen dus tot een Belgische livedatum. Wie daar niet op kan wachten, kan in november de grens over naar Amsterdam.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “The Ballad of Glen Campbell”, ons favoriete nummer van Songs For The Spine, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
