Lokerse Feesten 2025 (Festivaldag 5): Waarom één metaldag als je er twee kan hebben?

© CPU – Marvin Anthony

Stevige gitaren en scheurende riffs gaven in Lokeren de toon aan op de zonovergoten dinsdag van de feesten. Op de mainstage varieerde de programmatie van zware rock tot de duisterste metal. Zo kon je er Helmet, Melvins, Amenra en Gojira aanschouwen. In de club werd ook de kaart van de gitaar getrokken, want daar stonden onder andere Coilguns en Red Kross op de affiche. Zo beloofde het een avond headbangen en zweten te worden, toch zeker voor de energiekelingen die maar al te graag aan het moshen en springen gingen.

Helmet @ Main Stage

© CPU – Marvin Anthony

Openen mocht de hardrockband Helmet die er geen gram in zag onmiddellijk van jetje te teven. Loeihard schoot het New Yorkse viertal uit de startblokken. De strakke riffs weerklonken luid door de speakers aangevoerd door de furieuze drummer en kenmerkende grommende bas. Het publiek kon het vroege geweld alleszins smaken, want we zagen al wat enthousiastelingen aan het springen en beuken in de pit. Wie verder stond kon van een gezapigere sfeer genieten, met helaas ook heel wat rumoer en getater. Zelfs tijdens grootste hit “Unsung” leek het optreden sommigen maar weinig te boeien. Spijtig aangezien de band toch wel toonaangevend was en invloed had op heel wat bekende bands – denk aan Tool, Korn en Rage Against The Machine. Een beetje respect en concertetiquette was wel op zijn plaats geweest. De band zelf wist wel wat respect was, want vlak voor het einde bracht ze als eerbetoon een nummer voor wijlen Ozzy Osbourne. Hierna werden we met “Just Another Victim” en “In The Meantime” nog een laatste keer getrakteerd op de bands sublieme cocktail aan agressieve riffs, donderende drums en Hamilton’s rauwe klok van een stem.

Coilguns @ Club Studio Brussel

© CPU – Marvin Anthony

Doordat we Helmet helemaal uitkeken, misten we helaas het begin van Coilguns. Zo kwamen we enkele minuten later toe in de club die al aardig volgelopen was voor de Zwitserse noisepunkformatie. Het was er zelfs drukker dan gelijk welk optreden gisteren. De zanger besloot dan maar om het publiek eens van dichtbij te gaan bekijken en vlamde de menigte in. Vlot baande hij zich door de massa tot het einde van de zaal en al even snel zocht de hyperkinetische krullenbol een weg terug naar het podium. Dit allemaal terwijl de andere bandleden een sonische aanval op alle luisterende oren pleegden. De immense geluidsmuur die het kwartet genereerde, valt moeilijk in woorden te gieten of te vergelijken. Apocalyptische riffs werden afgewisseld door oorverdovende geluidsexplosies die als splinterbommen de zaal in gruzelementen achterlieten. Als Louis Jucker aan het schreeuwen ging, deed het soms denken aan Amenra, de energie aan At The Drive In en de attitude en boodschap die ze brachten neigde eerder naar bijvoorbeeld IDLES. Zo hoorden we een opgenomen boodschap die kritiek uitte op grote farmaceutische bedrijven die liever patenten nemen op belangrijke vaccins om zo ondenkelijke rijkdom te vergaren in plaats van hun kennis te delen om zo veel mogelijk mensen te helpen. De band sloot dan ook af met een plaat zo furieus dat je de negativiteit van fascisme eraf kon zweten; dat beweerde de zanger althans, die dan ook nog eens al schreeuwend aan het crowdsurfen ging.

Melvins @ Main Stage

© CPU – Marvin Anthony

Zoals daarnet kwamen we iets later toe, deze keer omdat het einde van Coilguns gewoon niet over te slaan viel. Al van ver hoorden we dat Melvins al flink aan het scheuren was. Wat opviel toen we het plein betraden, was het enorme spandoek, waar een rosse vrouw in retro kleren op pronk, en de funky outfits van zanger, gitarist en oprichter Buzz Osborne en basgitarist Steven Shane McDonald, die er ondertussen al tien jaar bij is. Buzzo was uitgedost in een zwart gewaad met een gouden kraag vol Egyptische ogen terwijl McDonald een wit pak met blinkende groene ogen droeg. Achter hen beukten twee drummers er als bezetenen op los, waaronder ook Dale Crover die er net zoals Buzzo bij was in den beginne. Vooraf zou je kunnen denken dat de oude krakers al wat van hun pluimen verloren zouden hebben, maar als we op het beukwerk afgingen, was niets minder waar.

Het viertal trakteerde ons op een al even eigenwijze set als hun kleren. Zo hoorden we redelijk wat bekendere nummers zoals bijvoorbeeld “Hooch” niet. Niet dat dit erg was, want alhoewel de set enerzijds eigenwijs was, was ze anderzijds fijn uitgekozen. Zo ging ze nooit vervelen, kwamen de bekendere songs op het juiste moment en stonden de gitaren altijd centraal. Zo hoorden we “Honeybucket” ergens middenin als echte hoogtepunt van de set en sloeg de band erin de sfeer hoog te houden door te gitaren te laten loeien. Je zou zelfs kunnen opperen dat de gitaren grotendeels de dans leidden en al de rest op volgen toegewezen was. Om dit nog wat in de verf te zetten, schudde Buzzo tien minuten voor het slot en solo van jewelste uit zijn polsen. De gitaar ging aan het gieren en gaf alles en iedereen het nakijken. Zo toonde Melvins in een uurtje waar het deze dag eigenlijk om draaide: stevige gitaren.

Amenra @ Main Stage

© CPU – Marvin Anthony

Als voorlaatste mocht de West-Vlaamse metaltrots Amenra aan de bak. De nieuwste nummer één van De Zwaarste Lijst verkocht vijf maal de Ancienne Belgique uit en mocht bij zonsondergang het podium op. Ze moesten alleen nog het Olympische Gojira achter zich dulden. Gelukkig duurde het niet lang vooraleer het donker werd, want de muziek, visuals en lichtshow van het vijftal kwamen dan des te meer over. Voor wie Amenra al in de Ancienne Belgique zag, kwam de show waarschijnlijk wat herkenbaar over, maar daar was het nog net wat epischer door de uitmuntende klank in de AB of het dubbele scherm die dan gebruikt werd voor de visuals. Erg was dit zeker niet, want de muziek en beelden bleven simpelweg beklijvend.

Opvallend was ook dat tijdens de stille momenten zoals de opbouw van “A Solitary Reign” het publiek, op enkele onnozele eenzaten na, stil en respectvol bleef. De interesse voor Amenra was duidelijk enorm. De Church of Ra tekende present. “A Solitary Reign” is natuurlijk ook het orgelpunt van de set. Het nummer werd meesterlijk gebracht, maar dat viel eigenlijk over alle nummers te zeggen. De band speelde als een geoliede machine, logisch wel na al die festivalshows, en was op geen enkel puntje van kritiek te bemerken. Ook de relatief nieuwe bassiste Amy Tung Barrysmith was volledig gerouleerd en voegde met haar ijle zangstem ook nog extra waarde toe aan de sound. Het optreden ging slopend verder als een bombastische pletwals. De vernietigende riffs lieten geen beetje ether onberoerd tot opeens de grote stilte. Zonder veel boe of ba verliet de band het podium en bleven verweesd achter, in een moment van eenzame stilte.

Red Kross @ Club Studio Brussel

Wie nog niet genoeg had van Steven Shane McDonald (zie Melvins) mocht in zijn polsen wrijven want ook bij Red Kross speelde hij op de bas. Ook daarom is de band vaak voorprogramma bij zaalshows van Melvins. De gekke bassist gaf ook nu het beste van zichzelf en mocht nog meer excentriek aan het zingen gaan dan daarnet. Opnieuw werd hij geflankeerd door uitstekende gitaren, twee zelfs ditmaal! Ook Jeff McDonald was erbij en zo hebben we gelijk de twee overgebleven leden uit 1978 (!) vermeld. Ook nu was er geen enkel schrammetje op de carrosserie te bespeuren. Het viertal speelde met een snedige energie alsof ze nog maar vijf jaar bestaan in plaats van bijna vijftig. De garagerock / punk van de band kwam na al die jaren nog steeds jeugdig over. De band was hier naar eigen zeggen om een feestje te bouwen en daar ging enkel eenzaten op in. Voor de anderen was het vooral genieten van de sterke performance waar je enkel maar respect voor kon hebben.

Gojira @ Main Stage

© CPU – Marvin Anthony

Amenra liet het kot al afgebroken en in puin achter, maar Gojira was er om de brokken tot stof te brengen. Na heel kort spanning op te bouwen met opnieuw intrigerende visuals vloog de band er onmiddellijk in. Vernietigende riffs, een drum als donderslagen en de schreeuwende Joe Duplantier kwamen als jab, hoek, uppercut en knock-out toe. Het duo “Stranded” en “Flying Whales” die al vroeg in de set kwam, zorgde ervoor dat er plotsklaps moshpits als paddenstoelen uit de grond schoten. Leadgitaar Christian Andreu hoefde maar enkele stonden te schredden en het was al van dien. Stevige bonken en stoere dames gingen elkaar te lijf als wilden. We zagen verschillende lichamen sneuvelen en ten gronde gaan om zo snel als maar kan rechtgeholpen te worden zoals het hoort volgens de etiquette van de pit.

We werden even rust gegund toen drummer Mario Duplantier met enkele bordjes voor zijn drum kwam staan. Op de bordjes stond in grote letters ‘Willen jullie meer dubbele pedalen horen’, ‘Vijf minuten non stop dubbele pedalen’ en ‘Maak verdomme lawaai!’ We parafraseren hier wat, voor de exacte woorden konden we niet snel genoeg notities nemen. Nu, belofte maakt schuld en er volgden vijf minuten aan bijzonder strakke dubbele kickdrum. Het gevoel in Mario’s kuiten konden we ons niet inbeelden, de verzuring moet tot achter zijn oren gezeten hebben. Erna kregen we een korte boodschap die “Another World” inluidde. Het idee van het nummer is namelijk een raket bouwen om aan de shitshow op aarde te ontsnappen, maar helaas is dat makkelijker gezegd dan gedaan tenzij je een Zuid-Afrikaanse lul met te veel geld bent. In plaats daarvan kunnen we toch maar beter ons best doen onze aardbol wat beter te maken opperde Joe.

Het krachtige “Silvera” luidde na een klein uur het laatste luik van de show in. Als een sloopkogel tegen je smoel kwamen de smerige riffs binnen. Als erna dan nog eens “Mea Culpa (Ah! Ça ira!)” volgde, moest alles er voor de zoveelste keer naar de knoppen. Van onze benen bleef ondertussen geen spier pijnloos. Het Franse revolutielied stak de groep in een nieuw jasje en speelden ze tevens ook op de openingsceremonie van de Olympische Spelen. Gelukkig gunde de band ons ook nog een beetje rust toen ze iedereen de opdracht gaven om mee te zingen. De menigte liet zijn mooiste ‘aaah-aaa-a-a-aa-aaa’s’ horen en zo hebben we toch ook maar weer een meezingmomentje gehad. De grote doorbraak van de band kwam met de langspeler L’Enfant Sauvage dus die mocht natuurlijk ook niet ontbreken. De band bewaarde de titeltrack “The Gift of Guilt” vanop diezelfde plaat voor na de korte encore. Als kers op de taart kregen zelfs nog een Black Sabbath-cover cadeau (“Under the Sun/Everyday Comes and Goes”). Wie nog een morzel energie kwijt kon moest nu of nooit in actie schieten. Gojira maakte zijn status als nieuwe metalheadliner meer dan waar en serveerde een show die zowel vernietigend als verfrissend binnenkwam.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Alle recensies van Lokerse Feesten lees je hier.