© Nick McKinlay
Elke dag opnieuw worden er tienduizenden liedjes geschreven overal ter wereld, maar het gebeurt slechts heel zelden dat er een song tussen zit die de halve wereld beroert. Met “Bloom” heeft The Paper Kites sinds 2010 zo’n gigantische hit in zijn catalogus. De band bracht kort erna een eerste ep uit, Woodland, waar het nummer nog als bonustrack werd bijgezet. Het heeft de Australiërs zeker geen windeieren gelegd en de trein was vertrokken om eigenlijk nooit meer te stoppen. De start was dus razendsnel voor het vijftal, maar de trein reed nadien beheerster verder en een hele schare trouwe fans is mee in de wagons gaan zitten en is ook blijven zitten wanneer er dan toch eens gestopt werd toen de band de studio introk. “When The Lavender Blooms” is de verse worp van het kwintet en we vinden het alvast een mooie titel.
We blijven het altijd gek vinden wanneer een band een gitaarpartij speelt waarvan de akkoorden al tienduizenden keren op die manier achter elkaar zijn gespeeld en dat het nu opeens wel werkt. We horen eigenlijk direct “Een Dag Zo Mooi” van The Tröckener Kecks in het begin, ook zo’n lied dat met hele klauwen bij het nekvel grijpt. Dat moet dan die zogezegde ‘X-factor’ zijn waar The Paper Kites zijn voordeel weet mee te doen. Alles klopt gewoon bij deze band, daar waar tienduizenden andere groepen wel proberen, maar toch falen in hun opzet. Mooie, eenvoudige gitaarpartijen, goede samenzang en een rustige drumlick om het lied te ondersteunen: het is echt niet meer dan dat en toch werkt het als een perfect geoliede muziekmachine. De band heeft er zelfs genoeg aan om strofen en refreinen achter elkaar te zetten zonder kenmerkend bruggetje of een of andere uitbarsting waar het publiek live zo gek van wordt. Neen, het is gewoon beginnen met enkele akkoorden, samen zingen en eindigen met diezelfde akkoorden. Eigenlijk is dat toch best straf allemaal!
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
