Het is alweer een tijdje zo dat er geen jaar voorbij gaat zonder een nieuwe plaat van Cory Hanson. Je kent de prettig gestoorde rocker als frontman van Wand, maar hij liet intussen ook al meerdere soloalbums op de wereld los. De creatieve krachttoer die hij met Wand enkele jaren geleden neerzette (tussen 2014 en 2019 verschenen maar liefst vijf sterke platen) lijkt nog steeds door te werken, want de laatste tijd is hij weer helemaal in zijn nopjes: vorig jaar liet hij met Wand nog het venijnige Vertigo los, en in 2023 bracht hij onder eigen naam het uitstekende Western Cum uit. Elke nieuwe plaat opent een nieuw deurtje in zijn kleurrijke universum; dat van Wand is overwegend psychedelisch en stevig rockend, dat van zijn solocarrière eerder absurd en akoestisch. De lp die hij vorig jaar onder eigen naam loste bracht het beste van twee werelden en verzoende stevige gitaren met sfeervolle tokkels, maar de nieuwste worp I Love People trekt weer volop de kaart van bizarre luisterliedjes.
De nieuwe langspeler volledig een soloplaat van Cory Hanson noemen is misschien een brug te ver, want de leden van Wand die vorig jaar Vertigo opnamen spelen gewoon mee op het album. Je hoort Hanson op piano, gitaar en zang, terwijl Evan Burrows de ritmes bij elkaar schuifelt en Evan Backer aan de bas pulkt en de strijkers arrangeert. Gitarist Robert Cody zat mee achter de knoppen. Toch verliep het opnameproces radicaal anders dan vorig jaar: waar Wand meestal de studio intrekt zonder al te veel voorbereiding en er vooral op los improviseert, heeft Hanson voor zijn soloplaten steeds volledig uitgewerkte songs op zak voordat hij begint op te nemen. Dat was dit keer niet anders, waardoor de leden van Wand duidelijke lijnen kregen waarbinnen ze konden kleuren. De basis van I Love People werd grotendeels live opgenomen, zonder al te veel extra takes, maar dat weerhield Hanson er niet van om achteraf nog extra orkestratie toe te voegen. In de aanloop naar de opnames had hij aandachtig geluisterd naar Frank Sinatra, en dus wilde hij rijkelijk georkestreerde nummers. Zo hoor je blazers, strijkers en warme koorzang. Het resultaat is een knappe knipoog naar de singer-songwriters uit de gouden jaren zeventig, een ode aan het zogenaamde Great American Songbook.
De plaat opent met een bijzonder sterk trio. De heerlijke opener “Bird on a Swing” zet meteen de toon met een catchy tekst, klaterende gitaarriedels en koortjes die zo uit de seventies lijken te komen. Die echo’s van Tom Petty kunnen bovendien onmogelijk toeval zijn. “Joker” klinkt iets donkerder en vertelt over een misdadiger die de gevangenis heeft verlaten, maar een swingende saxofoon houdt het toch licht verteerbaar. “I Love People” is dan weer een vrolijk klinkend vaudeville-nummer dat zich met aanstekelijke blazers en komische tekstregels meteen in je hoofd nestelt.
Hanson brengt doorheen de elf songs de gekste personages en omstandigheden naar voren om zijn versie van de Amerikaanse droom te reflecteren. Dat resulteert in een atypisch kerstnummer over een soldaat die terugkeert uit Afghanistan (“Santa Claus is Coming Back to Town”), vrolijke country waarin Hanson het op de tonen van een fiddle en akoestische gitaar heeft over gokkers en moordenaars (“Texas Weather”), en een zeer mooie ode aan Lou Reed (we laten je zelf ontdekken welk nummer dat precies is). I Love People is zo alweer een heerlijke bloemlezing van zonderlinge personages op de tonen van inventieve country en folk.
Toch horen we ook enkele songs die ons hart niet sneller doen slaan. Zo is “Final Frontier” een luisterliedje met niet meer dan wat tokkels en zachte koorzang, waarin Hanson weer heel wat obscure en komische tekstregels loslaat. Al bij al een knap nummer, maar onvoldoende spannend om echt te blijven boeien. Ook “Old Policeman” en “Bad Miracles” zijn tekstueel meesterwerkjes, maar muzikaal iets te braaf en mak om je helemaal bij je nekvel te grijpen. Een overstuurde gitaarsolo redt nog even de meubelen in laatstgenoemde liedje, maar het is net niet genoeg om volledig te overtuigen. Het kost Hanson misschien een halve ster, maar uiteindelijk blijft I Love People zeker een coherente en interessante langspeler.
Kortom, I Love People voelt als een veelzijdige en gelaagde plaat die ondanks zijn grilligheid een duidelijke artistieke visie uitstraalt. Een muzikaal allegaartje waarin rustige folkgitaren hand in hand gaan met kleurrijke orkestratie en een thuis geven aan de zonderlinge personages van de singer-songwriter. Het resultaat is een intrigerende luisterervaring die je keer op keer nieuwe details laat ontdekken en bevestigt dat Cory Hanson nog lang niet uitverteld is.
Ontdek “Bird on a Swing”, ons favoriete nummer van I Love People, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
