© CPU – Lennert Nuyttens (archief)
Op Dour Festival heeft het geen enkele zin om een wekker te zetten. Na een lange nacht feesten vielen we pardoes in slaap, om enkele uren later gewekt te worden door een groep enthousiastelingen die ons geen moment rust gunden. Het Waalse festival is net over de helft, maar zoals altijd zit het venijn in de staart en laait de energie aan het einde alleen maar verder op. Het weekend op Dour was al stevig ingezet, met een zaterdagnacht die er nog een extra schepje bovenop deed. Overdag kregen we een straffe line-up voorgeschoteld, waarbij de tenten hun thematiek opvallend consistent doortrokken. Na Stormzy en FKA twigs stond opnieuw een internationale topnaam op het podium, eentje die ongetwijfeld binnenkort ook bij Pukkelpop of Rock Werchter op de hoogste treden zal prijken: de Australische electropopformatie Parcels. Na hun set doken we voor een laatste keer de nacht in, met ascendant vierge dat live bewees veel meer te zijn dan zomaar de klassieke dj na de headliner.
Drea Dury @ Boombox
De zon had zich in de namiddag verstopt achter de wolken en toonde weinig ambities om nog iets van haar stralen te laten zien. Het was bijna metaforisch, want het optreden van Drea Dury gaf ons net hetzelfde gevoel. De Colombiaanse resideert al enkele jaren in Brussel en probeert vanuit onze hoofdstad met reggaeton een verschil te maken. In de Boombox op Dour bleven we echter lange tijd op onze honger zitten. Vooral het feit dat ze haar show begon met playbacken, liet niet alleen bij ons de wenkbrauwen fronsen. Haar microfoon stond weliswaar aan, maar slechts af en toe nam haar live zang de bovenhand van de meelopende tape. Best pijnlijk, want op die wijze kan je als artiest moeilijk voor animo zorgen in het publiek. We misten bovendien temperament en kruiding om de nummers als meer dan doorsnee te kunnen beschouwen. De wind blies tijdens haar optreden aan een hoge snelheid door de Boombox en maakte zowaar meer impact dan Drea Dury zelf. Dit was als een taco’s zonder garnituur; je eet het wel op, maar het heeft bitter weinig smaak.
VILLENOIRE @ Le Garage
De posthardcoregroep VILLENOIRE was een sterke opener en een van de grote ontdekkingen op Obsidian Dusk, het pop-upmetalfestival tijdens Les Nuits Botanique. Deze keer trokken de Brusselaars die lijn door en openden ze Le Garage met overtuiging. De bandleden mogen dan misschien wat ouder zijn, maar de muziek uit hun jeugdjaren klinkt vandaag relevanter dan ooit in de hardere middens. Hun hybride mix van Deftones-invloeden en progressief numetalgeweld vond moeiteloos zijn weg naar het publiek. Ook zonder bassist legden de Brusselaars een dikke groove neer, die zelfs de hardcorefans – later op de dag ongetwijfeld op hun wenken bediend – alvast in beweging bracht. Zanger Ioan Kaes jaagde de energie de zaal in met vliegende two-stepbewegingen à la Chino Moreno. Toch bleef hij met beide voeten op de grond en gaf hij toe dat het podium soms een barrière vormde tussen band en publiek. Maar bij het symbolische “Stay where you are” wist hij de menigte feilloos naar zich toe te trekken. De eerste steen was gelegd, en zeker niet de laatste.
Roland Cristal @ Le Labo
Roland Cristal is al jaren een graag geziene gast op Dour en dit jaar dreven ze hun wederzijdse liefde naar nieuwe hoogtes. Welgeteld vier keer staat hij op zijn favoriete festival in de wereld en daarvan drie keer als opener van Le Labo. Een slimme zet van de organisatie, want als publiekslieveling is hij een garantie op een stampvolle tent. Wij gingen bij zijn derde show kijken, die deze keer volledig in het teken stond van honden. Een paar crewleden werden in een hondenpak gestoken en maakten onder elkaar uit wie het beste hondenras is. Zelfs voor de nuchtere zielen leverde dit redelijk absurde en onvoorspelbare taferelen op. Le Labo ging helemaal uit de bol en Roland Cristal gooide wat harde beats in het rond om de sfeer verder op te krikken. Het had met momenten iets debiels, maar het was zo onzinnig dat het weer onderhoudend was. Vandaag mag hij het festival in alle schoonheid afsluiten in Le Labo en dat zal als met redelijke zekerheid nog maar eens gekke toestanden opleveren.
Confidence Man @ La Petite Maison dans la Prairie
© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
Tussen bittere ernst en speelse ironie is Confidence Man intussen uitgegroeid tot een straffe live-act. Het vroege namiddagslot bleek dan ook een slimme zet van de organisatie om al vroeg volk naar de wei te lokken. Vijf minuten voor de stekelige start van het danceduo was de tent nog akelig leeg, maar zodra de eurodancebeats uit de boxen knalden, stroomde een uitgelaten meute toe om de armen eens goed los te zwaaien. Zangeres Janet Planet en zanger/rapper Sugar Bones vormen het soort stel dat we even goed ’s nachts in de Balzaal zouden kunnen tegenkomen: te sexy, net iets te sketchy, maar onweerstaanbaar. Hun zang- en rapkunsten waren niet per se hoogstaand, maar mochten ze ooit van hun hype afglijden, kunnen ze zich probleemloos inschrijven voor de Australische versie van Dancing with the Stars. Hulde ook aan de gemaskerde drummer en synthwizard, die de massa bleven opzwepen terwijl het duo zich tussendoor in nieuwe outfits hees. Strakke clubkleren waren de rode draad, perfect om champagneflessen te poppen en schouders los te gooien. Met deze adhd-achtige, heerlijk opzwepende set bewees Confidence Man dat het hier perfect op zijn plaats stond.
Uwase @ Le Labo
© CPU – Lieze Michiels (archief)
Als ‘Grote Beren’ spelen, dan nemen we vanzelfsprekend een kijkje. Begin dit jaar introduceerden we Uwase als een van de Belgische artiesten die je dit jaar absoluut in de gaten moet houden en die mening werd eind januari gedeeld door de luisteraars van StuBru. Uwase kroonde zich tot een van de drie winnaars van De Nieuwe Lichting en heeft naast airplay ook een hele hoop fijne speelkansen verzilverd. Haar eerste volwaardige festivalzomer bracht haar gisteren naar Dour, waar ze met een charmante manier in een handomdraai harten veroverde. We zouden ons nogal snel kunnen mispakken aan de schattigheid die ze uitstraalde, want in de Brusselse zit een sterke songwriter die een gave heeft waar heel wat andere artiesten alleen maar van kunnen dromen. “Pls don’t take it away” was bedroompop met hoekige kantjes, terwijl “Otherside” een zeem van melancholie over Le Labo strooide. Haar cover van “Home” bracht ze heel intiem en omringd door haar twee muzikanten, maar ook het publiek deed graag mee en zong het gekende refrein mee. Uwase had iets zorgeloos en eerlijks, en daarom konden we het ook zo goed vinden tijdens haar optreden. Het laatste nummer “Pedestal” voelde als het puntje op de i van een fijne eerste keer op Dour. Meer van dat graag in de toekomst!
Lancey Foux @ Boombox
Cash Cobain had andere verplichtingen en zo werd Lancey Foux opgetrommeld als vervanger. De flamboyante rapper uit het Verenigd Koninkrijk leek wel overgevlogen met een ufo en dompelde de Boombox onder in een galactische parallelwereld waar niet elke komeet even hard insloeg. Foux was in tegenstelling tot heel wat van zijn collega’s wel gemotiveerd en vastberaden om een goede show neer te zetten. Muzikaal zijn er best wel wat gelijkenissen te trekken met Yeat, alleen heeft Lancey Foux naar onze mening nog iets meer authenticiteit. Af en toe tapte hij weliswaar iets te gretig uit het vat van de clichés, maar hij maakte dat goed door een echte connectie met de fans op te bouwen. Tijdens het laatste nummer mocht een fan zelfs meedoen en mee ‘ragen’ op het podium. Wat ons betreft had het geluid over het hele optreden gezien gerust wat harder mogen staan om nog overweldigender over te komen, maar ook zo was Lancey Foux alles wat het had moeten zijn!
Sylvie Kreusch @ La Petite Maison dans la Prairie
© CPU – Irene Van Impe (archief)
Deze zomer kroonde Sylvie Kreusch zich opnieuw tot de grande dame van het Belgische festivalseizoen. Een mainstage op Dour inpakken zou misschien nog wat vroeg zijn, maar met haar Franse chanson-achtige esthetiek en betoverende timbre wist ze moeiteloos te schitteren in La Petite Maison dans la Prairie. In haar azuurblauwe jurk en met vurige, rode lokken straalde haar persona standvastigheid en kracht uit. Dat bleek nodig, vooral in het fragiele begin van de set, waarin ze moest opboksen tegen de soundbleed van de dj’s buiten. Kreusch had dit snel door. Waar ze in het Nederlandstalige gebied kan rekenen op directe respons en ambiance, moest ze hier hard werken om de magie te laten sprankelen.
Haar korte bindteksten in het Nederlands hielpen daar niet echt bij, maar exotische parels als “Shangri La” spraken een universele taal. Intussen kronkelde en walste ze stijlvol en sensueel over het podium. Het tij keerde volledig tijdens de smeltkroes van het westerse “Ride Away”, dat naadloos opbouwde naar “Walk Walk”. De subtiele meloenparaplu en haar sirene-achtige kreten aan het einde illustreerden nog maar eens Kreusch’ veelzijdige karakter. Punk staat normaal voor verzet, maar dat kan ook schuilen in een alternatieve, gelikte popshow. Dour werd geen standaard veroveringstocht, maar Sylvie en haar glinsterende begeleidingsband hielden het werkethos hoog en trokken het publiek langzaam maar zeker naar zich toe.
De komende zomer- en najaarshows van Sylvie Kreusch vind je hier.
Ferdi @ Le Labo
De saxofoon is (opnieuw) sexy! Adolphe Sax zou het graag horen mocht hij nu nog leven, want het blaasinstrument met de iconische vorm is ook anno 2025 een graag gebruikt instrument om zomeravonden zwoeler te maken. Ferdi heeft er zijn muzikaal bestaan rond gebouwd en het instrument zich volledig eigen gemaakt. Zelf omschreef hij zijn muziek als jazz voor mensen die niet graag jazz luisteren. Beter hadden we het zelf niet kunnen omschrijven. In Le Labo bracht hij samen met een formidabele band namelijk een meeslepende set die iedereen euforisch kreeg en waar het oubollige van de jazz werd opgefleurd met een hoop frisheid. Er waren voor Ferdi geen woorden nodig om een verhaal te vertellen en ons de emoties te laten voelen die in de nummers zaten. Geluk bij een ongeluk stroomden de mensen dankzij een fikse regenbui in grote getallen binnen en ontdekten ze samen met ons een van de revelaties van deze Dour-editie.
Born From Pain @ Le Garage
Hardcore voerde gisteren de boventoon in Le Garage, al gaat het hier om de gitaarvariant die zijn hoogdagen beleefde in de jaren tachtig en negentig. Een naam die in talloze revivals telkens het hoofd boven water weet te houden, is Born From Pain, de band waarin voormalig bassist en huidig StuBru-presentator Andries Beckers ooit speelde. Als groep heeft Born From Pain de tand des tijds theoretisch doorstaan, maar in de praktijk leek zijn erfenis de laatste jaren wat op de achtergrond te zijn geraakt. Na talloze passages op Dour gaven de leden zelf toe dat het festival tegenwoordig vooral draait om dance en hiphop. Hun show voelde daarom als een daad van verzet, een strijd om de gitaren hier levend te houden.
Le Garage werd op dat moment, naar eigen zeggen, een klein Gallisch dorp dat standhoudt tegen de Romeinse bezetter. De militante nostalgie was al bij de eerste noten hoorbaar, met de iconische intro van Gladiator als startschot. De thrashy hardcore hakte er rechtlijnig in. Circlepits en two steps kwamen traag op gang, al zorgde de stortvloed aan regen voor een onverwachte wending. Schuilzoekende alternativo’s kregen plots zin om zich in het wilde gebeuk te storten. Door niet te verslappen, wist Born From Pain op het laatste moment toch de sfeer te grijpen die het vanaf het begin voor ogen had. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Kenya Grace @ La Petite Maison dans la Prairie
Vorig jaar stonden we in dezelfde tent te wachten op Kenya Grace. Het podium was klaar, de soundcheck was afgerond en toch was er van Grace geen spoor. Misselijkheid werd ons toen gemeld en daardoor kon ze in de laatste minuut toch niet spelen. Gisteren kreeg ze de kans om op Dour die ‘schade’ te beperken en dat deed ze samen met een drummer en een toetsenist. De zomer na de hype is de golf wel wat gaan liggen en ze mocht van geluk spreken dat de regen heel wat volk in La Petite Maison spoelde, want anders was het waarschijnlijk toch wat povertjes geweest. Zelf leek ze niet al te veel goesting te hebben om een dijk van een show neer te zetten en die mindset weerspiegelde zich in bitter weinig zingen en weinig vreugde. De grootste doorn in ons oog was echter dat ze na amper veertig minuten spelen haar show voor beëindigd verklaarde, wat ruim een derde te vroeg was. De rockende versie van “Strangers” kon het negatieve gevoel niet rechttrekken en zo fladderde de eendagsvlieg richting huis.
The Streets @ The Last Arena
© CPU – Joost Van Hoey (archief)
Wanneer de nacht over Dour valt, verandert het festival steevast in een hitsige dierentuin. Als het aan Mike Skinner – beter bekend als The Streets – lag, mochten we die driften al enkele uren eerder de vrije loop laten. Aan zijn huidige act hoeft de Britse ‘lad’ weinig te sleutelen, wat hem de vrijheid geeft om in een oogopslag te zien welk vlees hij in de kuip heeft. Zijn songs mogen dan al langer dan een kwarteeuw meegaan, de combinatie van UK-rap, drum-’n-bass, funk en Britpop is precies wat Dour anno 2025 heerlijk schraal en uniek maakt. Kredietkaarten en opblaasbare bananen die zijn catwalk bestormden, leken de realiteit haast voorbij te steken. Dat de hemelsluizen opengingen toen hij net “Turn the Page” inzette, maakte hem al meteen een soort god op aarde. God en klein pierke in één, geruggensteund door zijn liveband, knetterde hij ongenadig hard door.
De meesterverteller deed er nog een schep bovenop door onze nationale trots op te lepelen: friet met mayonaise en een schuimende pint. De pubcultuur triomfeerde met anthems als “Let’s Push Things Forward” en “Don’t Mug Yourself”. Over Brexit geen woord, maar het kanaal oversteken deed Skinner moeiteloos en Dour slikte alles als zoete koek. De show voelde soms meer als een voetbalmatch dan als een concert, met beide speelvelden gevuld met Olympisch getrainde lichamen die stonden te popelen om oog in oog met Skinner te staan. De security leek daar aanvankelijk niet op voorbereid, maar op Dour kan duidelijk nog steeds alles. De cover van Fred again..’s “Mike (desert island duvet)” bewees de vakkundigheid van zijn band, terwijl subtiele spanningsopbouwen en jams nummers als “Fit But You Know It” en “Take Me As I Am” nog harder deden knallen. Laat die pretsigaret achteraf maar smaken, boys.
Saint Levant @ La Petite Maison dans la Prairie
Het werd deze editie zelden politiek en iedereen hield zich braaf binnen het script. Wie wel zijn mond opende, was Saint Levant. De Frans-Algerijn heeft zowaar Palestijnse roots en nam geen blad voor de mond op zijn steun voor zijn landgenoten uit te spreken. Palestijnse vlagjes en humanitaire uitspraken sierden de set en toonden dat de wortels van de boom nog steeds heel stevig staan. En dat is ook maar goed zo, want in dergelijke tijden is het nodig om af en toen de riem te lossen en te proberen genieten van het leven. Dour was volledig mee in het verhaal van Saint Levant en gunde hem een van de warmste welkommen van deze zomer. Samen met zijn muzikanten nam hij ons mee naar Algerije, maar minstens even hard stond zijn Palestijnse afkomst in het licht. De warme sfeer werkte in ieder geval inspirerend en toonde dat er een hele hoop mensen wel aan de juiste kant van de geschiedenis staan. Tijdens de nummers van zijn album LOVE LETTERS kwam het gevoel van eenheid nog het beste naar boven en voor dit soort momenten houden we altijd een plaats vrij in ons hard. Laten we hopen dat de mensen in Palestina snel ook weer dergelijke geluksmomenten mogen voelen, ademen en leven!
Parcels @ Last Arena
© CPU – Fleur De Backer (archief)
Na verschillende passages in ons land schopte Parcels het voor het eerst tot headliner op een Belgisch festival. De Australische elektropopband zit al een hele tijd in tourmodus, waardoor de samenhang tot in de puntjes verzorgd was. Met deze prominente positie schoten ook de productiemiddelen in een hogere versnelling. Parcels is een van de weinige indieacts die een optreden tegelijk gepolijst en funky weet te maken. Meer dan een uur lang lieten de Australiërs de zon schijnen in ieders hart, met een eerste hoogtepunt tijdens “Lightenup”. Een overvloed aan Nile Rodgers-achtige gitaarlicks liet zowel hoofden als benen mee wiegen, terwijl de hoge stem en charmes van Patrick Hetherington Dour volledig overstag deden gaan. De synths zorgden ervoor dat het geheel niet bleef hangen in pure seventies retro, maar net eigentijds en fris klonk. In de geest van Tame Impala leek de band perfect te begrijpen hoe de gouden tijd van de popmuziek vandaag nieuw leven kan krijgen. En toch blijft het live brengen van een knaller als “Gamesofluck” de ultieme troef.
Felle kleuren op de LED-schermen volgden synchroon het lome tempo, en zelfs de mini catwalk waar Mike Skinner een uur eerder het publiek had opgezweept, werd nu een bron van samenhorigheid. Parcels fungeerde als het smeuïge eigeel tussen Skinners rauwe energie en het futuristische gebeuk van ascendant vierge. Het was onmogelijk om bij “Yougotmefeeling” niet te glimlachen of zelfs een traantje van geluk weg te pinken. Als broederlijke koorknapen straalde de band een The Beatles-achtige warmte uit, uitnodigend om even rond te kijken en te voelen hoeveel verbondenheid Parcels uitstraalde. Of dat nu volledig spontaan was of minutieus geregisseerd, het was duidelijk dat zulke magie telkens opnieuw brengen enorm veel vertrouwen en synergie vereist. Dat de set iets uitliep, nam niemand hen kwalijk. Dit was Parcels op zijn allerbest, met de zon in de rug en een publiek dat even één grote familie leek.
Parcels komt dit najaar op 26 september naar de Ziggo Dome en op 7 oktober naar Vorst Nationaal.
Nasty @ Le Garage
Nasty is een van die gitaarbands uit de zwaardere scene die in het buitenland steevast meer indruk maakt dan bij ons. Optredens van dit ruwe gezelschap zijn zeldzaam en vaak onderdeel van een grotere Europese tour. Na Parcels trokken we daarom snel een sprint naar de tent, om vervolgens volledig meegesleurd te worden in de brute razernij. Waar Born From Pain zichzelf eerder nog wat te serieus nam, straalde deze hardcore- en beatdownmachine uit het oosten pure Duitse grondigheid uit. Het oude motto van The House Crew, “We Are Hardcore”, werd hier moeiteloos omgezet in een kolkende strijd, alsof er een stevige voetbalmatch op het spel stond. Bengaals vuur en tifo’s bleven uit, maar de opgefokte breakdowns en grauwende grunts boorden zich tot diep in ons merg en onze beenderen. De subtiele deathmetalinvloeden en de duistere esthetiek maakten nummers als “666AM” en “Fuck This World” extra uniek. Deze keer was de circlepit geen rommelig bij elkaar geraapt zooitje, maar een strakke draaikolk van energie, alsof Nasty het publiek in zijn gebalde vuist kneep. De klapperende tanden zouden we de volgende dag nog voelen, maar de kick van dat moment overheerste alles.
Nasty speelt op zondag 17 augustus voor het eerst in zijn carrière op Pukkelpop, als vervanger van Counterparts. De laatste tickets voor die dag zijn hier verkrijgbaar.
ascendant vierge @ The Last Arena
© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
Hoewel de wortels van ascendant vierge deels in Brussel liggen, blijft Frankrijk op veel vlakken de markt die ze wil en blijft domineren. Toen we zangeres Mathilde Fernandez en producer Paul Seul vorige maand zagen teasen tijdens een FiftyLab-sessie in de Brusselse C12, werd duidelijk dat er meer op til was. De voorbereidingen voor deze exclusief aanvoelende headlineshow waren zichtbaar professioneel en weloverwogen. Dat er wat vertraging was, deed daar geen afbreuk aan. De visionaire lichtproductie, de stroboscopische effecten en de flitsende mentale beelden hielden de spanning alleen maar vast. Zodra de show op gang kwam, nam het duo geen blad voor de mond. Fernandez’ klassiek geschoolde operastem vervoerde ons onmiddellijk naar hoge toppen. In één klap vielen alle stress en ongemakken weg, en konden we ons volledig laten gaan bij het hoofdpodium. Ze ontpopte zich bovendien tot een echte frontvrouw, die zich ook kwetsbaar toonde door geen zonnebril te dragen. De zoevende melodieën van “L’Infini” en “Défi” hadden iets intergalactisch, maar Seuls beats en kicks zorgden ervoor dat we met beide voeten op de grond bleven stampen.
De rustmomenten waren slim verweven in de productie, waarbij het casinothema een rode draad vormde. “Rien ne va plus” klonk nog nooit zo helder in ons hoofd, terwijl mentale beelden uit de casino van Tatooine uit Star Wars tijdens “Discoteca” een surrealistisch kantje toevoegden. Het harde gebeuk barstte echter helemaal los bij “Petit Soldat”. Seul liet de decks even voor wat ze waren en ging volledig op in de ruimte en de wijdte van het hoofdpodium. Hoewel veel muzikaal leek voorgeprogrammeerd, stoorde dat de uitzinnige massa geenszins. Een extra mc jaagde het publiek nog verder op, en het grote spektakel van een uur mondde uit in een hyperpop- en bunkertechno-medley waarin de grenzen van geluid voortdurend werden opgezocht. ascendant vierge brak misschien niet door de geluidsmuur, maar de variatie en de manier waarop het zijn huidige discografie herinterpreteerde voor een groter publiek waren gedurfd en indrukwekkend. Dit was geen set, maar een manifest van hoe de toekomst van elektronische muziek live kan en moet blijven klinken.
Deze recensies werden geschreven door Cédric Ista en Simon Meyer-Horn.
Alle recensies van Dour 2025 lees je hier.
