Gent Jazz 2025 (Festivaldag 11): Flirten met eentonigheid

Terwijl het festivalterrein van Tomorrowland een nachtmerrie onderging, werd er op Gent Jazz wederom een prachtige dag neergezet. In aanloop naar headliner Leon Bridges werd het publiek al voorbereid met muziek die vaak ritmische elementen combineerde met jazz en soul, veelal gepaard met een mooie stem. Er viel dus zeker een rode lijn te trekken door de avond, waardoor Gent Jazz wederom (en veel meer dan de meeste andere festivals) aanvoelde als een samenhangend geheel. Iedere artiest wist hun eigen identiteit te benadrukken, al gebeurde dat soms door eentonig uit de hoek te komen.

Porcelain id @ Main Stage

Porcelain id mocht de dag openen en deed dat voor een aanvankelijk klein comité, maar liet zich daar niet door beperken. Zelfs een gitaarsnaar die sprong liet die zich niet aan het hart komen, en dat werd opgelost door een muzikant die een extra gitaar tevoorschijn toverde. De typische stijl van performen van Hubert Tuyishime vormde zoals steeds een rode draad doorheen de set met hun eigenzinnige bewegingen en charmante bindteksten. Muzikaal was er weinig op aan te merken en werden de sterke songs op een overtuigende manier gebracht. Muziek over skaters, George Floyd en de muziekindustrie volgenden elkaar naadloos op dankzij een goed op elkaar ingespeelde band. Porcelain id smeet de dansbenen eventjes helemaal los tijdens de outro van “Man Down”, maakte het wat stiller met “Cellophane” en liet hun stem prachtig aangevuld worden door die van pianiste Lotte Lauwers op “Rhythm Machine”, maar had moeite met het publiek te laten meezingen tijdens “Muschel”. Geen probleem voor de enthousiasteling, want die ging gewoon voort met hun sterke performance. Het beperkte publiek dat al aanwezig was, dat kreeg meteen een van de beste optredens van de dag te zien.

Ebony Winter @ Garden Stage

Ebony Winter bracht een chille en relaxte sfeer mee naar Gent Jazz door een aangename en toegankelijke mengeling van soul en r&b te brengen. De ritmische muziek werd vergezeld door een mooie zangstem en aanstekelijke songs. Het zittende publiek werd door een enthousiasteling aangemoedigd om recht te staan en mee te bewegen tijdens “Move Your Body” en Ebony Winter genoot er zienderogen van. De zangeres vertelde hoe “Black Is Beautiful” gaat over hoe ze vroeger worstelde met haar kapsel, maar het resulteerde wel in een mooi nummer waarop het publiek wat meezong. Toen er eventjes werd overgeschakeld naar “Doo Wop (That Thing)” wist het publiek ook meteen hoe het de iconische song moest aanvullen. Daarna schakelde ze naar een iets hoger niveau door nog meer ritmische en aanstekelijke songs op het publiek af te voeren. Ebony Winter wist een gezellige en overtuigende set neer te zetten waarbij ze er zonder al te veel moeite in slaagde het publiek te laten bewegen en zingen.

Arc De Soleil @ Main Stage

Arc De Soleil kwam met zijn zwoele en dansbare muziek naar de weide van Gent Jazz, ondanks dat het aanvankelijk niet de bedoeling was om op te treden met dit project. Het deed vaak nogal denken aan een snellere versie van Khruangbin, waarbij een drummer en percussionist een mooie basis leggen die werd aangevuld met een lekkere baslijn. De groovy muziek werd dan nog eens aangespekt met het virtuoze en melodieuze gitaarwerk van Daniel Kadawatha, waardoor het helemaal af was. Er werd wel wat bewogen en gedanst, maar echt uitbundig werd de sfeer nooit. Dat valt misschien te verklaren doordat er nooit echt naar een hoogtepunt werd gewerkt en de muziek steeds gewoon verder kabelde. Arc De Soleil kwam dus met gezellige en dansbare muziek, maar de set had zeker wat dynamischer gekund.

Helena Casella @ Garden Stage

In maart bracht Helena Casella haar debuutalbum uit en daarvan bracht ze op Gent Jazz heel wat materiaal, waarvoor ze werd bijgestaan door haar grote band. Logischerwijs brachten de vele muzikanten samen gelaagde muziek waarbij genres als soul, jazz en r&b mooi in elkaar overliepen. Een zachte stem leidde het organische geheel, waardoor het aanvoelde als een ware verkenning in de wereld van Casella. Harmonische en ritmische elementen gingen hand in hand en deden een ietwat kleurrijk pallet ontstaan, al bevonden de meeste nummers zich wel in dezelfde sfeer. Zonder verrassend uit de hoek te komen zette ze wel een fijne set neer waarbij het publiek half oplettend genoot van de charmante muziek, terwijl het aan het eten of babbelen was. De muziek van Helena Casella leek meer achtergrondmuziek en door het gebabbel van velen werd het ook moeilijker om op te letten voor degenen die dat wel echt wilden. De artieste maakte er echter het beste van en we kunnen zeker niet zeggen dat het slecht was.

Seu Jorge @ Main Stage

Ooit bracht hij Portugese interpretaties van David Bowie in een ondergewaardeerde Wes Anderson-film, gisteren speelde hij op Gent Jazz. David Bowie was er niet meer bij, maar de Braziliaan bracht wel een grote band met zich mee. Het ritmische geheel werkte meer dan aanstekelijk en deed de volledige tent dansen waarbij Seu Jorge als zanger en leider iedereen aanstuurde. Een drietal blazers wist de boel nog meer leven in te blazen en paradeerde met momenten mooi over het podium of bewoog samen met andere muzikanten van links naar rechts en omgekeerd. Seu Jorge bracht uiterst sfeervolle en poppy sambamuziek die na een tijdje naar het eentonige toe neigde, maar gaf de set zo nu en dan een nieuwe wending door bijvoorbeeld eventjes iemand anders te laten meezingen. De muzikant gaf het beste van zichzelf en dat resulteerde in het grootste dansfeest van de dag.

Leon Bridges @ Main Stage

Nadat de meerderheid van de artiesten zich al richting het eentonige begaven, besloot Leon Bridges die stroom te volgen. De Amerikaan begon nochtans mooi met “When a Man Cries” en het publiek reageerde meteen met een mooi applaus. De mensenmassa bewoog door de avond als doorheen de zee, de ene keer net iets sneller dan de andere en telkens geleid door de gezellige en warme muziek en zang van Leon Bridges. De weinig enthousiaste singer-songwriter liet duidelijk merken dat hij een afgebakende sound heeft, waarbij de meeste nummers zich niet van elkaar wisten te onderscheiden. “Coming Home” wist net als “Mariella” wat meer enthousiasme in de tent op te wekken, maar uiteindelijk werd elk nummer wel op dezelfde manier gebracht waarbij Leon Bridges telkens over en weer wandelde.

De liedjes werden zonder veel te aarzelen na elkaar gespeeld, zonder veel praatjes of opvallende acties. Een zeldzame two-step ontpopte zich tot een van de meest speciale momenten van de set, aangezien zelfs de lichtshow uitermate eentonig was. Het publiek genoot echter terecht van de warme stem van Bridges, maar de man leek niet veel meer dan dat en zijn rustgevende muziek in petto te hebben. Toch piekte de set eventjes met “Texas Sun” en een groovy opvolger waardoor die combinatie aanvoelde als een kleine bevrijding. Die samenwerking met Khruangbin was een van de weinige keren dat de stem van Bridges net iets anders klonk waardoor de track extra opviel.

Na een rustiger momentje met een subtiele countryvibe keerde Leon Bridges terug naar zijn typische sound. Zelfs een nummer als het prachtige “River” kwam minder goed binnen doordat heel gelijkaardige songs al de hele tijd de revue passeerden. “Beyond” zorgde op het einde echter wel nog voor een uitbundiger moment en was zo een van de weinige nummers die er echt uit sprong. De band speelde de set op een charmante manier en de stem van Leon Bridges klonk consistent warm en mooi, maar uiteindelijk leek hij gevangen te zitten in zijn eigen sound.

Ibibio Sound Machine @ Garden Stage

Na een avondje met overwegend zachte en best brave muziek, waande Gent Jazz zich nog eventjes in het nachtleven met Ibibio Sound Machine. De mix tussen funky afrobeat en aanstekelijke elektronica werkte aanlokkelijk en doordat de frontvrouw, Eno Williams, zelf ook veel stond te bewegen in haar glitteroutfit werd het haast vanzelfsprekend een feestje. Williams maande het publiek aan om ritmisch de handen de lucht in te smijten, en ondanks dat niet iedereen meedeed, waren de aanwezigen wel enthousiast. Ibibio Sound Machine wil de duisternis in het leven wegjagen door te dansen en in dat opzet slaagde de band zonder enige twijfel. Dat de Britse met Nigeriaanse bloed dan nog eens haar best deed om wat Nederlands te praten, zorgde ervoor dat de goedgezinde diva bovendien heel charmant overkwam. Met “Fire” bewees de groep dat haar inwendig vuur op de hoogste stand stond en doordat het zo aanstekelijk was konden de resterende mensen niet anders dan meegaan in de wereld van Ibibio Sound Machine.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Alle recensies van Gent Jazz 2025 lees je hier.