© CPU – Peter Verstraeten
Voor wie na Rock Werchter nog een rockhonger had, stond gisteren The Kills in het OLT Rivierenhof. De band rond Alison Mosshart en Jamie Hince brengt ruige, soms dreigende bluesrock, maar toch met een frivool kantje. Na een pauze van zeven jaar bracht het duo eindelijk terug nieuwe muziek uit in de vorm van het album God Games. Die werd ons vorig jaar al voorgesteld met een uitstekend concert in de AB. Dat de band goeie vriendjes zijn met Queens Of The Stone Age is geen geheim. Er passeerde onlangs zelfs een filmpje waarbij Mosshart zanger Josh Homme volledig kaal scheert. De bands touren geregeld samen en ook deze zomer delen ze meestal een festivaldag. Deze losse show lijkt daardoor eerder op een spin-off, weg van de festivaldrukte. Hopelijk vertaalt zich dat op het podium.
Niet toevallig is het voorprogramma GLU. Dit is het soloproject van Michael Shuman, bassist bij diezelfde Queens Of The Stone Age. Elk bandlid heeft wel een ander projectje en voor Shuman is die best te omschrijven als dansbare synths met een vleugje hiphop. Je kan denken aan een elektronische Miles Kane als genrevoorbeeld, maar GLU durft die genregrenzen oversteken. Zijn ep BOOGIE MAN is daardoor een fijne mix met dansbare electroplaatjes, een loslating van het gewoonlijk hardere werk.
Onder pompende bassbeats komt GLU op. Als de koele kikker die hij is, is dat vol charisma en flair. Met een korte begroeting start hij aan zijn set. Die zit vol vervormde zangeffecten, dragende beats en melodische gitaarsolo’s. Zijn diepe en dragende spreekstem maakt plaats voor een hoge en variërende zangstem waarbij we ons soms afvragen of dit effectief GLU is of een extra stemvervormer. Shuman performt de nummers ook vol zelfvertrouwen, iets wat echt uit hem lijkt te sijpelen. Wel staat er maar één persoon op het podium met een backing track en daardoor komt het allemaal net iets moeilijker over. Shuman speelt dan wel voor de grootste publieken in de muziekwereld, GLU speelt vandaag voor het kleine OLT en dat weet hij. Zijn bindteksten zijn bescheiden en refereren goed naar de hoofdact waardoor dit een geslaagd voorprogramma is. Het publiek smaakt de elektronische insteek ook, want na elk nummer wordt het applaus luider en luider.
Na een iets langere pauze dan gepland komt het duo Mosshart-Hince op. Ze vliegen er direct in met “Kissy Kissy” waarbij het lijntje ‘It’s been a long time coming’ herhaaldelijk door het nummer gezongen wordt. Een verwijzing naar de zeven jaar aan muziekdroogte. De telefoonintro van “U.R.A. Fever” laat het publiek voor een eerste keer goed meeklappen en de hoofdjes gaan steeds aan het knikken op de beat van de backing track. Nog eventjes gas terug met “Love And Tenderness” uit het nieuwe album om vervolgens het duo “Baby Says” en “New York” op ons los te laten. The Kills moet toch eventjes opwarmen. Mossharts stem komt pas na enkele songs goed door en Hince moet wennen aan het kleinere podium. Na meezingertje “Black Balloon” is de band volledig op kruissnelheid en dus klaar om het OLT onder te dompelen.
Dreigend, bombastisch en lekker vettig; The Kills is het lang niet verleerd. Het duo loopt over van charisma en stagepresence. Naarmate de show vordert, geniet het publiek ook meer en meer. We worden steeds meer ingezogen in de muziekwereld dat het duo voor ons creëert. We vergeten bijna dat de band geen drummer of basgitarist heeft, toch wel de ziel van een live band. Geen nood aan extra zieltjes, want Mosshart loopt over het podium als een muzikale nachtkat die niet kan wachten haar klauwen ergens in te zetten. Hince gebruikt zijn gitaar dan weer als muziekgeweer. De ruige gitaartoon klinkt prachtig in het OLT en dat is echt een verdienste van Hince. Met nog echte pedalen, zonder presets, in een openlucht ruimte is dat niet gemakkelijk, maar de gitaar snijdt vlot door de buitenlucht en komt heel overtuigend binnen.
© CPU – Peter Verstraeten
Het salvo aan “My Girls My Girls”, “Doing It To Death” en “Future Starts Slow” laat de show zijn kookpunt bereiken. De band geniet duidelijk op het podium en de fans genieten mee. De nummers draven door de oren en ook de lichtshow komt beter over aangezien het donkerder wordt buiten. Zeker de laatste van het drievoud knalt stevig door de boxen en The Kills lijkt met momenten soms wel behekst. Controleren zij de muziek of de muziek hen? Ze hebben duidelijk zin in deze spin-off en dat slaat over naar het publiek dat de interactie met open armen ontvangt. Elk nummer is een slowburner en jeukt als een litteken dat nooit helemaal wilt genezen. De show is een pact tussen publiek en band, onuitgesproken maar intens.
De avond heeft helaas wel zijn mankementen. De gitaarsetup van Hince werkt niet altijd volgens het plan en verstoort de show. Mosshart plakt er de noemer ‘The wonders of live music’ op en is daar niet mis mee. Toch mist ze ook eens haar intro in de bisronde waardoor het een tikkeltje slordig kan overkomen. Met het charisma dat ze hebben, komen ze er mee weg, maar het haalt het tempo er soms wat uit. Ook worden we even ontnomen van de inleving dat de band probeert op te bouwen. Deze show is uitzonderlijk langer dan wat ze normaal spelen. In het OLT heeft de band een groter tijdsluik dan op festivals of voorprogramma’s en vullen ze het op met extra songs wat fans altijd smaken.
© CPU – Peter Verstraeten
In de bisronde stoomt “Sour Cherry” ons klaar voor de apotheose, “No Wow”. Een passend einde aan deze rasechte liveshow vol rauwe emotie en niets verbloemende rock. De nummers zijn ruig en strak gespeeld met de gedurfde attitude die er altijd is bij The Kills. Een zaal lijkt ons een iets betere locatie om de lichtshow volledig te doen overkomen, maar het OLT bracht intimiteit en nog meer authenticiteit. Alsof de band dat nodig had, want in een groot uur leren we dat The Kills een ‘force of nature’ is en nog lang niet klaar is met ons te misleiden en te verleiden in hun smodderende en rokende muziek.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Setlist:
Kissy Kissy
U.R.A. Fever
Love and Tenderness
103
Baby Says
New York
Wasterpiece
Black Balloon
DNA
Hard Habit to Break
LA Hex
My Girls My Girls
Doing It to Death
Future Starts Slow
Last Day of Magic
Sour Cherry
No Wow
