© CPU – Joost Van Hoey
Na een recordaantal bezoekers aan de grootste stage van Paradise City tijdens de set van Odymel en EMILIJA op zaterdag kondigde de zondag zich misschien wel aan als de dag van het volgende record: dat van de warmte. De temperaturen zouden vlotjes de dertig graden aantikken en dat was al vroeg te merken. Gelukkig was er ook op de laatste dag nog gratis drinkwater van de tap en een line-up die van zweten een deugd in plaats van een lastigheid maakt. De laatste dag gaat het geheugen in als die met gouden gezichten, een artieste die we deze zomer zeker nog gaan checken en een allesomvattende slotset.
Twee uur in de namiddag en menig huid glinstert al van de minidruppeltjes, dus zoekt heel wat volk de schaduw op aan de Orbit Stage. LAURAVIOLI dropt er diepe bassen met donkere vocals van bijvoorbeeld Flowdan, die eigenlijk bestemd zijn voor een underground ravekelder. Met softe dubstep en breakbeats wanen we ons zo al een beetje op Rampage Open Air, want zij die een stijve nek hebben na twee dagen feest, kunnen hier terecht om hem even los te schudden. Ons dagelijks vroege uren-toertje rond het terrein brengt ons daarna via de drukke en schaduwrijke Sweet Spot – een causaal verband moet je niet ver zoeken – bij de Contrast Stage, waar Sara Dziri heel wat kijklustigen lokt. Haar psyritmes en snellere trancetempo’s zijn de ideale zomertrack, maar de show wordt gestolen door enkele dansers uit het publiek die op het podium hun beste moves tonen. De een al meer geslaagd dan de ander, maar goed: de spieren zijn los.
© CPU – Joost Van Hoey
De altijd al royale zondag krijgt vandaag ook een extra gouden randje, dat geserveerd wordt door de uitstraling van Glass Beams, een drietal dat recht uit de Egyptische piramides lijkt opgestaan te zijn. Met gouden, juwelen gezichtsmaskers brengt het trio in de Concert Hall één lange jamsessie van nummers die aaneengeregen worden tot mixtape. Over de drums, elektrische gitaar en basgitaar, laat de frontzanger(es) haar godinnenstem glijden. Het heeft iets mysterieus, want weinig anders dan die stemvlagen komt er niet uit de monden van de muzikanten. Een atypische booking, op naar het volgende dus.
Des te meer omdat de timetable om zes uur ‘Alycia, lezgo!’ schreeuwt. Alycia Bezgo, die de knepen van het vak van haar vader erfde, mag de avond inluiden aan de Orbit Stage. Met “Wouldn’t You Like To Be A Ho Too” dropt ze meteen een publieksfavoriet en zet ze de toon voor twee uurtjes groovy, trancy en bouncy platen. Daarbij toont ze absoluut geen angst om het wat harder aan te pakken. Eigenhandig zorgt de de Brusselse dj voor een paar momenten van echte extase en levert ze bijgevolg een setje waarvan wij heel graag de tracklist in handen zouden krijgen. Remixen van “Welcome To The Jungle” en “Riverside” kunnen we eruit filteren, maar in de snel aaneen gemixte brei flitsen ook heel wat onbekende nummers de revue. Een genietende Alycia Bezgo die zelf ook lekker mee danst, want je broek springt niet zomaar open, vuurt de menigte nog wat aan en pinkt tijdens “The Key” van BRKN een traantje weg. Absoluut terecht overigens, want ze haalde alles uit de kast en kreeg daar groot enthousiasme voor in de plaats. Zeker checken als je kan deze zomer, op bijvoorbeeld Rampage Open Air, de b2b van KI/KI en Marlon Hoffstadt of Pukkelpop.
© CPU – Joost Van Hoey
Benzine op het vuur gooien: dat is de missie van het Belgische zestal NAFT op zondagavond. Aan het begin van de set is daar nog niet echt sprake van, al bewijzen de vier blazers en twee drummers wel dat elektronische muziek en muziek uit echte instrumenten eigenlijk niet zo ver uiteen liggen. Uiteraard zijn de nodige effectjes toegepast op hun instrumenten, maar op die manier slagen ze er wel in om heel dicht in de buurt van een elektronische productie komen. De groep brengt instrumentale, veelal melodische techno, waarover de saxofonisten als echte rockers blazersynths gieten. De mannen spelen met hun publiek door hen steeds het gevoel gegeven dat ze een geluid herkennen, om er dan toch een andere richting mee uit te gaan. Zo menen we “Violin de la Nuit” en “Housewife” van Daan enkele seconden te herkennen, maar blijkt al snel dat we op het foute spoor zitten. Nadat de frontman de eerste rijen even gedag komt zeggen en wat ophypet, is het dan toch raak: met een eigen versie van “Universal Nation” van Push ontstaat een spontane sitdown en is de vonk die de boel in lichterlaaie zet overgeslagen.
De Franse Anetha is al een redelijk grote naam in haar thuisland, maar zit in onze contreien nog wat onder de radar. Gelukkig liet Paradise City haar opdraven op de Contrast Stage om een einde te breien aan het weekend. De dj speelt een allesomvattende set van bijna alle stijlen die we hier de afgelopen twee dagen hoorden. UK garage, snelle rollende techno, droge tragere kicks en wat softere beats; de vissen en vogels krijgen het hier allemaal nog één keer te verduren. De overgangen zijn daarbij niet altijd even clean of logisch, maar dat en de muzikale variatie doorheen de 120 minuten maakt het ergens ook wel net spannend. Onder meer een snelle versie van “Gotta Let You Go” is de soundtrack van een fenomeen dat doorheen de dag wel een gedoogd concept lijkt geworden te zijn: dansers uit het publiek die op de stage een voor een even hun momentje mogen pakken. Naarmate de zon achter het kasteel wegduikt, vormen de weinige lichten bakens in de opkomende duisternis en wordt Anetha’s set minder toegankelijk set, wanneer ze meer puzzelt met ritmes en kicks. Pas helemaal aan het einde gaat de lichtshow voluit en wanneer alle knoppen finaal omlaag gaan, rest er ons nog één moment. “Don’t Stop Believin'” van Journey gaat de geschiedenis in als laatste nummer van Paradise City 2025 en daarmee kan de kroon van het tienjarige bestaan veilig en wel uitgestald worden op een mooie plek in het kasteel.
© CPU – Joost Van Hoey
De verjaardagseditie van het Perkse festival liet zich kennen als een zonder uitgesproken hoogtepunten, maar een overvloed aan meer dan behoorlijke sets. De echte headliner van Paradise City blijft de duurzame weg die het vaart, met negentien uitsluitend veganistische foodtrucks, gratis zakasbakjes, heel wat vierkante meters zonnepanelen en vooral ook subtiele bewustmaking verspreid over het terrein. Wat de indeling daarvan betreft, stonden we buiten aan de wc’s nergens echt lang te wachten en stellen we het op prijs dat bijna alle stages open zijn, zodat ook de drukker bezochte sets steeds van buitenaf mee gevolgd kunnen worden. Op naar de twintig dan maar?
Lees ons verslag van de zaterdag hier na.
