Couleur Café 2025 (Festivaldag 1): Vibes on vibes

Couleur Café is opnieuw losgebarsten onder een zon die stilaan vanuit de wolkjes kwam aan de voet van het Atomium. Het Ossegempark vulde zich weer met kleurrijke mensen, de geur van wereldkeukens en een eerste golf van muziek die over het terrein spoelde. Van afrobeat tot hiphop, soul en reggae blijft het festival een smeltkroes van culturen, stijlen en verhalen. Voor bezoekers staat ontdekking centraal in de komende dagen, waar genres geen grenzen kennen. Ondanks een golf van vervelende afzeggingen van artiesten, heerste een gevoel van verbondenheid van de eerste tot de laatste noot.

MAVEE @ The Fox

Dit jaar mocht MAVEE The Fox openen en dat deed ze met een sfeervolle instrumentale intro, nog voor ze zelf op het podium verscheen. Hierdoor steeg de spanning in de tent alvorens ze haar set begon met een rustig nummer. Al snel volgden haar befaamde danspasjes en achtergronddansers, waarmee ze het publiek wilde laten weten dat het tempo nog flink de hoogte in zou gaan. Vorig jaar stond ze hier nog als deel van Niveau4, nu kreeg ze het vertrouwen om in haar eentje het festival af te trappen. En dat deed ze met enthousiasme. Het viel ook op hoeveel nieuw materiaal ze speelde, een logisch gevolg van de lange pauze die ze even nam en die haar blijkbaar flink wat inspiratie opleverde. Tussendoor durfde ze een meer introspectieve toon aan te gaan, maar het bleef dan toch dansbaar door de subtiele beats. Het publiek zelf liet zich een hele tijd gewillig meevoeren. Als er niet werd gedanst, werd er wel gejuicht voor de uitbundige passages van MAVEE en zo bewees ze dat ze niet alleen een sterke stem heeft, maar ook dat ze terug is met veel grootsheid.

K1D @ Green Stage

Odeal had stemproblemen en moest op donderdag de stekker uit zijn eerste optreden in België trekken. K1D to the rescue. De mensen moesten hun weg nog wat vinden naar het groene amfitheater en dat maakte het niet bepaald gemakkelijk voor de rapper uit Sint-Niklaas. Bij de eerste nummers was er bovendien een vervelend stemeffect dat het moeilijk maakte om zijn raps te verstaan. Bij “F.B.W.L.” was die filter gelukkig alweer van de baan en dat maakte het geleidelijk aan beter. ‘Do you like rap?’, vroeg K1D om toch wat meer animo te krijgen en wie er stond, begon uiteindelijk wel iets meer zijn best te doen. Tot de ultieme escalatie kwam het hoe dan ook nooit, maar dat gebeurt in alle eerlijk ook gewoonweg niet vaak bij de opener van een podium. Als vervanger deed K1D gewoon wat hij moest doen en stoomde hij vooral zichzelf klaar voor zijn show met Niveau4.

Baloji @ Red Stage

De Belgisch-Congolese artiest Baloji mocht als eerste de Red Stage betreden en dat deed hij letterlijk in die kleur. Ondersteund werd hij door achtergrondzangeressen voor krachtige harmonieën die zijn raplijnen nog meer deden opvallen. De man blijkt een geboren performer te zijn, want hij liet niemand verveeld achter door zijn regelmatige outfitwissels. Van rood naar roze, zwart, groen en terug; na vijf veranderingen werd duidelijk dat met elke kleur ook een andere emotie vrijkwam. Vooral in zijn zwarte ensemble kwamen de meer ingetogen momenten naar voren, die doordrenkt waren van energie door zijn band. De sfeer was er, de instrumenten ook en dan was het makkelijk om het publiek, dat steeds groter werd, mee te sleuren. Tussen de nummers door gebruikte Baloji zijn platform om te spreken over homofobie en waarom hij jurken draagt, iets wat hij mooi verweefde in een nummer. Hij gaf niet alleen een set die je benen losmaakte, maar ook eentje die je niet snel zal vergeten door de kleurrijke en extravagante kledij met betekenis.

Op 6 juli kan je Baloji live aan het werk zien op Gent Jazz.

Ife Ogunjobi @ The Fox

Voor de verandering stond The Fox tot de nok toe vol. Ife Ogunjabi bewees moeiteloos dat je geen woorden nodig hebt om een hele tent in beweging te krijgen. Zijn show liet zien dat pure, instrumentale muziek genoeg is om een sfeer te creëren die iedereen doet dansen. Elk instrument klonk zuiver en strak: de gitaar sneed door de lucht, de bas maakte diepe grooves en de trompet voerde je gewoon mee. Het slagwerk, dat de drager van de muziek was, kreeg een solo die door het publiek enorm enthousiast werd ontvangen. Ogunjabi zelf had amper woorden nodig om simpele gebaren te laten gebeuren, zoals handen in de lucht steken of springen. Zijn spel op de trompet, waarvoor iedereen kwam, was zo fenomenaal, dat je zelfs mensen hoorde neuriën op de melodie. Dit was dan ook het ideale intermezzo voor wie even geen dub of vocale nummers wilde, maar gewoon livemuziek die je recht door je lichaam voelde.

Etuk Ubong @ Green Stage

Het was het duel der trompettisten, en zo namen we ook een kijkje bij Etuk Ubong. De artiest uit Lagos deed klaarblijkelijk niet al te veel belletjes rinkelen, want aan de Green Stage was het in het beste geval gezellig druk. Muzikaal bracht het Nigeriaanse gezelschap een leuk uurtje aan muziek met een handvol uitschieters. Als collectief stond de band gewoon heel sterk in zijn schoenen en als hij dan ook nog betekenis in de nummers bracht, was Couleur Café helemaal verkocht. Nochtans gebruikten de leden niet eens zo veel woorden in hun nummers en namen ze vooral de sfeer van het publiek op. Afsluiten deden ze met een lange versie van “Lord Have Mercy”, die bij deze zomerse weersomstandigheden zowaar kippenvel op onze armen toverde. Dat de man tien minuten te vroeg stopte, was een kanttekening die geen afbreuk deed aan de algehele sfeer van de set. Etuk Ogunjobi bracht de zomer naar een zonnig Brussel!

Dystinct @ Red Stage

Klinkt de naam Dystinct je bekend in de oren? Mocht dat niet het geval zijn, dan ben je wellicht niet een van de elf miljoen die maandelijks eens een liedje van hem opzet. Als een van de succesvolste Belgische muzikanten van de laatste jaren nam hij met band zijn intrek op de Red Stage. In alle eerlijkheid hadden we een redelijk vlakke voorstelling van zijn nieuwe album verwacht, maar Dystinct beleerde ons eigenhandig met een goede set vol sfeer. Zijn dikke diamantketting fonkelde redelijk hard, al deed zijn muzikaliteit dat nog net iets meer. Ondanks de bling-bling voelde dit oprecht, authentiek en bovenal als een thuismatch aan; eentje waarvoor Dystinct toch net iets meer dan zijn best deed. Hij probeerde nummers uit, speelde hitjes en palmde het publiek bijna moeiteloos in met zijn verschijning. Wat meer buiten de lijntjes kleuren had zeker geen kwaad gekund, maar Dystinct zorgde gewoon voor het passende, compromisloze sfeertje aan de Red Stage.

Op zaterdag 8 november speelt Dystinct zijn grootste Belgische show tot dusver in de Lotto Arena in Antwerpen.

Jordan Rakei @ Green Stage

Vanaf de eerste noot werd het duidelijk dat Jordan Rakei een kalme en dromerige sfeer zou neerzetten die werd gedragen door zijn hemelse stem, die dan weer perfect paste bij de groene omgeving van het amfitheater. Hoewel zijn hoge noten moeiteloos klonken, bleef het publiek aanvankelijk wat lauw, met weinig gejuich tijdens een bekender nummer zoals “Mad World”. Toch liep de Green Stage volledig vol en kregen we naast Rakeis stem korte solostukjes van de toetsenist. Zijn muziek mocht ingetogen en introspectief zijn, toch kreeg je altijd een warm en hoopvol gevoel dat dankzij subtiele percussie aan het licht kwam. Pas tegen het einde begon het stijve publiek los te komen door de korte solo van elk instrument om de overgang tussen nummers vloeiend te maken. Hoewel het even duurde voordat het publiek opgewarmd was voor Jordan Rakei, bleef hij trouw aan zijn introspectieve stijl en daar gaf hij instrumentaal een overtuigende invulling aan.

Little Simz @ Red Stage

Begin deze maand bracht Little Simz haar zevende album Lotus uit en nu drukte ze haar stempel op Couleur Café. Ze trok een gigantische massa naar de Red Stage, die in de warme gloed van de ondergaande zon pulseerde van anticipatie. Vanaf de eerste tonen liet ze zien waarom ze zo’n sterke livereputatie heeft. Haar strak gerapte lijnen, scherpe energie en een band die haar moeiteloos volgde in elk uithaal of tempowissel zorgden voor veel aanmoedigingen vanuit het publiek. Toch liet ze ook ruimte voor kwetsbaarheid met een track als “Free”, waarna ze even overmand leek door emoties, terwijl ze de menigte aankeek met appreciatie en enthousiasme. Het was een moment waarop haar stoere imago even wegviel en ze gewoon Simz was: dankbaar, menselijk en onze vriend, en dat maakte ze heel duidelijk.

Alsof je met een vriend op stap bent voor een nacht vol avontuur, bracht zij dat gevoel naar de weide door de sfeer zo dansbaar en zweterig te maken dat het leek alsof je even in een echte club stond. Vervolgens nam ze dan plots weer gas terug en maakte ruimte voor ingetogen stukken waarin haar stem en woorden alle aandacht opeisten. Het publiek hing aan haar lippen, zeker tegen het einde, toen ze hits als “Woman” en “Gorilla” speelde. Little Simz gaf een show die tegelijk groots, persoonlijk en intens aanvoelde.

Omah Lay @ Red Stage

Deze zomer speelt Omah Lay maar een beperkt aantal shows, en eentje daarvan ging gisteren kort na middernacht door in het Ossegempark. De Nigeriaan koestert goede herinneringen aan het festival, want toen hij op internationaal vlak net kwam piepen, bood Couleur Café hem een van zijn eerste festivaloptredens aan. Lay was dat klaarblijkelijk niet vergeten en keerde loyaal terug met een frivole show van iets meer dan een uur. Beginnen deed hij meteen met een hitje: “Holy Ghosts”. Het was de ideale draaischijf om zowel zichzelf, zijn band, alsook het publiek voor te bereiden op wat nog komen zou. Aan ambiance was er nooit echt een gebrek, al zakte de set halfweg kortstondig even weg door een gebrek aan coole nummers. Geen groot euvel, want richting einde kon er weer netjes gedanst worden op zijn melancholische afropop. Als laatste kanonskogel van de dag schoot Omah Lay ons de bruisende Brusselse nacht in.

Maraboutage @ The Fox

De avond eindigen kon je op verschillende manieren. Eentje daarvan was bij Maraboutage, dat vriend en vijand verraste met een set die misschien beter uitpakte dan velen hadden verwacht. Het Franse collectief bewees dat het vlekkeloos nummers in elkaar kan draaien, die vol ritmes je heupen aan het werk zetten. Er werd zwoel gedanst op de beats, iets waar de leden zelf ook zichtbaar van genoten, want Maraboutage danste op het podium zelf mee. Tussen de tracks door lieten de Fransen ook eens een subtiele hint vallen naar Shenseea, die op dag twee zou optreden, waarmee ze de verwachtingen voor de volgende dag nog wat verder deden stijgen. Het was misschien ‘gewoon een dj-set’, maar wel eentje die slim opgebouwd was en zorgde voor een flinke dosis feest, dans en energie in het festivalpark om de avond af te sluiten.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Deze recensies werden geschreven door Noha Khaldi en Simon Meyer-Horn.