Santana @ Sportpaleis: Soleren als geen ander

© CPU – Chris Stessens

Met John Fogerty stond op woensdag al een Woodstocklegende op het podium van het Sportpaleis en de dag erna was het gewoon aan de volgende. Deze keer geen “Bad Moon Rising” of “Proud Mary”, maar wel Carlos Santana’s “Soul Sacrifice” en “Jin-go-lo-ba”. Van degenen die er op Woodstock bij waren, bleef er in de band Santana maar één lid over en dat is natuurlijk Carlos zelf. Niet getreurd, want de legendarische gitarist slaagt er altijd in om een pak indrukwekkende muzikanten bij elkaar te krijgen. Voor eentje moest hij het zelfs echt niet ver zoeken; drumster Cindy Blackman Santana is namelijk zijn vrouw. Wie Lenny Kravitz eind vorige eeuw of begin deze eeuw live heeft gezien, herkende met Blackman Santana ongetwijfeld een bekend gezicht gisterenavond.

Het was ook met die Woodstocknummers dat Santana zijn show in het Sportpaleis begon, wel nadat we een vijftal minuten een video voorgeschoteld kregen waarin al vrolijk werd gedanst. De sfeer zat er bij “Soul Sacrifice” al goed in toen de zangers al klappend het podium opkwamen en het publiek had daar vanzelfsprekend ook zin in. Santana soleerde er meteen vrolijk op los. Even snel als vroeger was dat doorheen de avond misschien niet meer, maar bij Santana telt het melodische gehalte meer dan de snelheid, en die melodieën zaten de hele avond lang fantastisch.

© CPU – Chris Stessens

“Jin-go-lo-ba” pookte het vuur nog wat verder op toen Santana half dansend ook wat maracas ter hand nam. Even waande hij zich zelfs voetbalscheidsrechter door op een fluitje wat mee te blazen. Toch was de meestergitarist daarna niet erg fysiek actief meer en zat hij vooral neer, maar zolang zijn handen het werk konden doen, viel er helemaal niets te klagen. De eerste noten van “Black Magic Woman / Gypsy Queen” zorgden al meteen voor kippenvel en wederom trakteerde hij het publiek op enkele geweldige solo’s. De Zuiderse ritmes en opzwepende percussie, gecreërd door maar liefst drie percussionisten, deden de temperatuur daarbij nog wat verder stijgen. Bart De Wever zal het niet graag horen, maar Antwerpen lag op woensdagavond even in Zuid-Amerika.

Met een soort hypeman voor het podium en de energieke bewegingen van de zangers werd al meerdere keren aangespoord om recht te staan en te dansen, en na een gezapig “Oye como va”  was het dan toch zo ver. Bij “Maria Maria”, wederom met zo’n iconische gitaarlick die je eigenlijk ook gewoon zou willen meezingen, veerde het publiek recht en werd er eindelijk wat gedanst. Er was wat verwarring op het middenplein want niemand wist of die moest blijven staan of toch maar weer gaan zitten. De keuze viel op het laatste, om een halve minuut weer recht te springen toen de zangers ‘jump’ schreeuwden tijdens “Foo Foo”. Vervolgens werd weer gezeten voor een wel erg indrukwekkende bassolo van Nederlander Benny Rietveld, die zonder tellen vermoedelijk om en bij de vijf minuten duurde.

© CPU – Chris Stessens

Santana liet vooral de muziek spreken en speelde het merendeel van de nummers zonder enige moeite aan elkaar, maar één keer nam Carlos toch even de tijd om zijn fans toe te spreken. De gitarist had het over zijn wens die wereldvrede is en hoe we als mens boven geloof en politiek moeten kunnen staan. De hippie in Santana was duidelijk nog steeds aanwezig. De wenende gitaar van het o zo prachtige “Europa (Earth’s Cry Heaven’s Smile)” kwam daardoor nog net dat tikkeltje emotioneler binnen.

Nadat de zang er weer was bijgekomen voor “No One To Depend On” was het weer tijd voor een grote klassieker en dat wel met “She’s Not There”, waarop zowel Carlos Santana als tweede gitarist Tommy Anthony volledig los gingen met misschien wel de snelste gitaarsolo’s van de avond. Die laatste mocht trouwens ook de vocals voor zich nemen tijdens “Put Your Lights On”, waarvoor heel wat telefoonlampjes de lucht ingingen.

Daarvoor speelde de band nog een oerdegelijke psychedelische rocker met “Hope You’re Feeling Better” en kwam er nog een zoveelste rechtveermoment met “Corazón Espinado”, dat wat onverwacht door een redelijk aantal fans ook werd meegezongen. “The Game Of Love” was door het commerciële popgehalte dan weer de vreemde eend in de bijt, al was het daarom nog zeker niet slecht. Na Anthony’s momentje om te schijnen verdween de band van het podium en kregen we nog een video te zien waarin vooral heel veel boeddhabeelden passeerden.

© CPU – Chris Stessens

Als toegift bracht de band nog een geweldige versie van “Toussaint L’Ouverture”, waarop Carlos enkele fantastische solo’s speelde, met zelfs even een fraai stukje “While My Guitar Gently Weeps” ertussen. Toch was dat niet het meest indrukwekkende dat tijdens de toegift gebeurde, want Blackman Santana gaf nog een erg lange en vooral impressionante drumsolo. Heel wat drummers zouden na een show van anderhalf uur niet meer wegkomen met een uitgespannen drumsolo, maar Blackman Santana greep de aandacht van het publiek meteen en liet niet meer los. De grote finale was weggelegd voor “Smooth”, wederom met opstaan, dansen en meezingen, maar vooral nog snel een laatste keer genieten van Santana’s geniale gitaarspel.

Santana gaf in het Sportpaleis een erg sterke show waarbij heel wat hits en klassiekers de revue passeerden. Zoals het een goed Santana-concert betaamt was er binnen de instrumentale stukken veel ruimte voor improvisatie en lange solo’s, die illustreerden dat de band stuk voor stuk uit fantastische muzikanten bestaat. Carlos Santana zelf heeft ongetwijfeld al scherper en sneller gespeeld, maar zoals we al zeiden is het bij hem toch hoofdzakelijk de melodie die telt en die waren in het Sportpaleis nog steeds om van te smullen.