In een muziekwereld waarin zelfrelativering een steeds schaarser goed wordt, doet het goed om nieuw werk van The Bug Club te horen. Zoals het een punky, rommelige indieband betaamt, heeft de groep uit Wales de afgelopen jaren een eindeloze productie op gang gebracht. Wat goed genoeg was, werd gelost. Aan polijstwerk heeft het duo toch een broertje dood. On the Intricate Inner Workings of the System was vorig jaar de eerste worp van de groep onder de vlag van Sub Pop Records. Het werd een leuke plaat vol humor (wie wil afrekenen met de vorige generaties zoekt best eens “We Don’t Care About That” op). Finaal klonk de band dan wel geinig, maar ook redelijk eenzijdig. De vrees bestond dus dat The Bug Club op Very Human Features wel eens zou kunnen beginnen vervelen.
De vooruitgeschoven singles deden die vrees initieel in rook opgaan. Sam Willmett en Tilly Harris schrijven nog steeds met een enorm gemak spitsvondige songteksten in nummers die geen schuurpapier dulden. Laat het ons weten als er dit jaar al een betere songflard geschreven werd dan ‘My doctor won′t treat animals / And the veterinarian cannibals aren’t hungry, woe is me!’. Plaats delict is het heerlijke “How to Be a Confidante”, het absolute hoogtepunt van de plaat. Nog nooit was het samenspel tussen Willmett en Harris zo natuurlijk. Slechts zelden klonk de band zo melodieus.
Die lijn vinden we ook terug in de overige twee singles “Jealous Boy” en “Appropriate Emotions”. In het verleden maakte de groep al eens nummers waar het twee minuten lang aan hetzelfde tempo ‘Quality pints’ riep. Leuk, maar je vult er geen album mee. “Jealous Boy” klinkt in vergelijking even punky, maar speelt veel meer met het tempo waardoor we als luisteraar minstens eenmaal verrast worden. “Appropriate Emotions” is zelfs in lichte mate een zomerse sleper die de liefde heerlijk ironisch onder de loep neemt. Op basis van het vooruitgeschoven werk leek The Bug Club dus een reuzensprong te nemen.
Je voelt het uiteraard al aankomen: die lijn wordt niet dertien nummers lang doorgetrokken. Nummers als “Beep Bop Computers” of “Living In The Future” bedienen zich van dezelfde, getrapte tempo-inzakking die hier eindeloos herhaald wordt. Het verhult niet dat beide nummers eigenlijk nergens naartoe gaan. “Blame Me” is er nog zo eentje die uit dezelfde inspiratiebron getrokken is. Veel water staat er niet meer in die bron. Beluister je een van die nummers louter op zichzelf dan lijkt voorgaande kritiek hard. Beluister je de plaat aan een stuk, duikt een zekere verveling op. Wat erger is, is dat ze daarenboven ook de humor van voorgaand werk missen.
Als muzikant bestaat de grootste zonde uit het niet zorgvuldig wieden van wat een prachtige tuin had kunnen zijn. Laat er immers geen twijfel over bestaan: er zijn best een aantal nummers die in de buurt komen van de uitgebrachte singles. Opener “Full Grown Man” toont zich als een tegengif voor neerslachtigheid. Het nummer rammelt de ene keer aan alle kanten met stevig drumwerk terwijl de groep op andere momenten voor zomers slackergitaarwerk kiest. Op zulke momenten is de kritiek ver weg.
Very Human Features is een redelijk goede plaat met een aantal zeer goede nummers. Dat daartussen een verschil bestaat, zou in se niet te wijten mogen zijn aan de inconsistentie van haar makers, maar ligt aan een selectie die niet grondig genoeg gevoerd is. Of hoe de spontaniteit van de begindagen nu juist wat in de staart komt bijten… The Bug Club heeft bovenal een paar ijzersterke nummers gemaakt. Meer is er niet nodig om ons lidmaatschap van de fanclub te verlengen.
Ontdek “How to Be a Confidante”, ons favoriete nummer van Very Human Features in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
