Je hebt twee soorten mensen op aarde: zij die al enthousiast worden wanneer ze de naam King Gizzard and the Lizard Wizard horen en zij die zich afvragen waarom er iemand zonet een beroerte heeft gekregen en onzin begint uit te kramen. Voor de eerste groep hoeven we geen introductie te voorzien, voor de tweede geven we graag een klein overzicht van wat er schuilt achter die merkwaardige bandnaam. Zet je even neer, neem desnoods een snackje bij de hand, maar let vooral goed op, want wat volgt is een licht verwarrende samenvatting van een zeer verwarrende band.
King Gizz (voor de vrienden) begon in 2011 nog als een plezante surfrock en -punkband uit het Australische Melbourne. Al snel groeide het (toenmalige) zevental uit tot heel wat meer dan dat, want op vlak van experimenteren zijn er weinigen zo begenadigd als de Australiërs. Conceptalbums met spoken word, psychedelische garagerockalbums, jazz, boogie, thrashmetal, microtonale muziek en elektronische escapades passeerden allemaal de revue. Het ene was al wat beter dan het andere, maar een ‘slecht’ album maakten ze eigenlijk nooit. Sterker nog, zelfs toen ze in 2017 vijf (!) albums losten, volgde het ene muzikale hoogtepunt het andere op. Inmiddels staat de teller op maar liefst 27 albums, nota bene met een tourschema dat eindeloos blijft doorgaan. Nog mee? Dan kunnen we het over nummer 27 hebben!
Eerst moeten we echter terug naar negen maanden geleden, meer bepaald naar nummer 26. Flight b741 is sindsdien het laatste officiële werk dat we van de band te horen kregen. Hoewel het concept toen enkele hele leuke nummers opleverde, bleef twee derde van het album niet echt plakken. Voor die plaat schreven ze echter twintig nummers, waarvan er slechts tien goed genoeg werden bevonden. De overige tien krijgen nu dus, op Phantom Island, een kans op revanche, weliswaar herwerkt naar versies met orkest. Dat bleek met het titelnummer en “Deadstick” meteen ook het ontbrekende tandwieltje, want beide deden ons kirren van plezier en gaven het eentonige karakter van Flight b741 de extra dosis pit om tot zijn recht te komen.
Zoals gezegd was de kritiek bij dat vorige album echter dat de rest van het album niet heel memorabel bleek te zijn. Soms te chaotisch, meestal wat te veel van hetzelfde. Helaas moeten we bij Phantom Island grotendeels dezelfde conclusies trekken en zijn het opnieuw de singles die de plaat het meeste kleur geven, al zit het qua storytelling wel wat beter in elkaar. “Lonely Cosmos” vertelt een verhaal vanuit het perspectief van een verdwaalde ruimtevaarder, wat door de desolate klanken van het orkest en de vocals ook extra in de verf wordt gezet. Opnieuw conceptueel heel leuk dus, maar niet meteen het interessantste of boeiendste uit de catalogus van de band.
Die trend zet zich ook verder op de plaat voort. Van het zoeken naar betekenis en verdrinken in twijfels op “Sea of Doubt”, naar de zalige gedachte van een terugkeer naar het vertrouwde op “Eternal Return”. Het orkest dat werd toegevoegd aan Phantom Island zorgt ervoor dat het warrige van Flight b741 verdwenen is. Muzikaal nemen de meeste songs ons mee naar de plek die de tekst beoogt, wat maakt dat deze plaat conceptueel de betere worp is geworden. Maar, zoals gezegd, los van dat conceptuele blijven we opnieuw iets te veel op onze honger zitten. Geen jams om duimen en vingers bij af te likken, geen climaxen om hyperkinetisch van te worden en ook nét geen momenten die het vocht uit onze traanklieren persen. Het gevoel dat dit een verzameling opgewaardeerde B-kantjes is, overheerst net iets te veel.
Voor de fans bij wie King Gizz steevast op één staat in hun Spotify Wrapped, zal Phantom Island ongetwijfeld een welgekomen toevoeging zijn aan het repertoire. De plaat is ook allesbehalve slecht, aangezien het geluid van Fight b741 een heel andere en aangename dimensie heeft gekregen. De subtiele verwijzingen naar andere songs, neem bijvoorbeeld die naar “Shanghai” op “Grow Wings and Fly”, zijn bovendien een leuke extra bonus, al is dat ook geen nieuw dingetje natuurlijk. Een hoogtepunt zal deze plaat echter vermoedelijk niet gaan worden, daarom heeft ze, net als de vorige, te weinig inspiratie en memorabele momenten. De mannen hebben zich echter duidelijk weer geamuseerd in het creëren van dit album en misschien is dat ook wel het voornaamste.
Benieuwd hoe de psychrockers live met een orkest klinken? Op 5 november spelen ze met orkest in Parijs, op 7 november in Den Bosch. Ze spelen voorts ook nog een raveset op 6 november in Tilburg. Voor tickets verwijzen we je graag door naar de website van de band.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Deadstick”, ons favoriete nummer van Phantom Island, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.het
