© Derek Bremner
Stockport, ook wel bekend als ‘Home of Blossoms’, bracht ons een van de meest geliefde indierockbands van het afgelopen decennia. Hoewel Europa daar nog niet volledig van overtuigd lijkt, is het vijftal sinds de release van hun monsterhit “Charlemagne” in 2015 niet meer weg te denken uit de Britse indierockscene. Vorig jaar brachten ze hun vijfde album Gary uit, wat ons betreft en ook volgens de band zelf, hun beste werk tot nu toe. Het album bevat een frisse, melodieuze mix van nostalgische synthpop en moderne indierock waarop je van begin tot eind wilt dansen. Met die plaat onder de arm trokken ze onlangs doorheen Europa als support van hun goede vrienden van Inhaler, en daar bewezen ze nog maar eens dat ze veel meer erkenning verdienen op het vaste land. Voor hun show in de Lotto Arena kregen wij de kans om een praatje te maken met frontman Tom Ogden en drummer Joe Donovan.
Gary werd inmiddels negen maanden geleden uitgebracht. Voelt het nog steeds nieuw of zijn jullie achter de schermen al bezig aan het volgende hoofdstuk?
Tom: Ik denk dat het nog steeds fris en nieuw voelt, want de nummers zijn heel leuk om live te spelen. We beleven er veel plezier mee en het krijgt live ook een beetje een nieuw leven, niet?
Joe: Ja, het is vreemd want ik heb het gevoel dat je geobsedeerd kan geraken door vooruit te kijken en al aan de nieuwe dingen te denken, maar soms moet je er even in blijven. Gary is ook al een heel goed album geweest voor ons. Het heeft veel voor ons gedaan dat we ervoor nog niet hadden of konden. Het is fijn om dat na een tijdje nog steeds te voelen.
Tom: Er is één oog op de toekomst. Ik heb al wat dingen geschreven, maar het volledige proces is nog niet begonnen.
Joe: We proberen een beetje georganiseerder te zijn nu we ouder worden. Soms doen we dingen nogal last minute en dan wordt het behoorlijk chaotisch en all over the place. Het gaat ons misschien niet lukken, maar we proberen toch zeker wat georganiseerder te zijn. Zoals Tom zei, er is een klein oog op bepaalde dingen, nog niet per se in de termen dat hij al aan het schrijven is, maar eerder denken over welke richting we uit willen en hoe we dingen moeten aanpakken.
Tom: Ik heb wel al enkele dingen geschreven hoor, maar het is allemaal nog niet af. Ik heb veel stukjes muziek, maar ik moet nog wat inspiratie vinden voor teksten.
Jullie zitten al tien jaar in een band, wordt het na al die tijd moeilijker of juist makkelijker om telkens weer inspiratie te vinden?
Tom: Ik denk dat het moeilijker wordt. Als je jong bent, ervaar je alles voor de eerste keer. De emoties zijn allemaal nieuw en het is makkelijker om te schrijven vanuit echte emoties zoals hartzeer en verliefd worden. Als je wat ouder wordt moet je nieuwe manieren vinden, want je leven wordt veel stabieler. Ik zit al bijna tien jaar in mijn relatie. Ik heb er al heel veel over geschreven dus nu moet ik een nieuwe aanpak vinden om erover te schrijven. Of je schrijft gewoon over een glasvezel gorilla. (lacht)
Wat was de reactie van de band toen Tom vertelde dat hij een nummer schreef over een gestolen, glasvezel gorilla?
Joe: Tom had ons een beetje gewaarschuwd voor wat zou komen. Hij had net zijn rijbewijs gehaald dus was vaak in de auto naar de radio aan het luisteren. Hij zei: ‘ik heb een gek verhaal gehoord en er een nummer over geschreven’. Wij vonden het hilarisch. Toen hij het doorstuurde bleek het ook echt een goed nummer te zijn. Natuurlijk vonden we het in het begin nogal komisch want het klonk allemaal niet zo serieus, dus we waren best verrast dat het zo’n goed lied was. Het was ook zo’n nummer dat moeiteloos tot stand kwam in de studio toen we het allemaal samen speelden.
Tom: Het was meteen leuk om te spelen als band. Ik heb het gevoel dat je over alles kan zingen zolang de melodie sterk genoeg is, het maakt helemaal niet uit dat “Gary” een beetje onnozel is. Ik heb mensen hun honger naar zoiets wel onderschat, het lijkt uiteindelijk mensen van alle leeftijden aan te spreken, zelfs kinderen. We hebben vrienden met kinderen en die houden allemaal van “Gary”. Misschien net omdat het een beetje onnozel is, maar het spreekt mensen vreemd genoeg wel aan.
Het album bevat dus een lied over een gestolen gorilla standbeeld, een lied over fashion, over de vriendschap van jullie moeders,… Is er nog steeds een algemeen thema te vinden ergens tussen de lijnen, of is dat niet iets waar jullie naar streven bij het maken van een album?
Joe: Ribbon Around The Bomb had zeker een thema.
Tom: Ja ik denk dat verschillende albums wel verschillende thema’s hebben. Zoals Joe zei, Ribbon Around The Bomb werd in lockdown geschreven en had een zeer zelfreflectief thema. Foolisch Loving Spaces ging over verliefd worden. Elk nummer ging over verliefd zijn of verliefd geweest zijn of andere mensen hun ervaringen ermee. Gewoon liefde in al zijn gedaantes, vandaar ook de naam. Bij Gary schieten de nummers wat heen en weer tussen allerlei verschillende dingen, het zijn een heleboel verschillende verhalen. Dit is waarschijnlijk het album waarop ik het minste over mezelf heb geschreven. Nee… dat is een leugen, maar het is wel het minste wat ik al over liefde heb geschreven, dat is wat ik wou zeggen. Elk nummer voelt nogal zelfstandig aan. Je hebt “Nightclub” dat gaat waarover het gaat, “I Like Your Look” is zoals je zei het fashion ding, “Gary” is zijn eigen ding, “Big Star” is zijn eigen ding…
Joe: Ik herinner me nog dat we hier een conversatie over hadden toen we het album maakten. We vroegen ons af ‘moet het eigenlijk echt een thema hebben?’, en dan kwam het erop neer dat het eigenlijk niet hoefde. Als het een collectie van werk is dat we binnen een bepaalde tijdspanne gemaakt hebben, dan kan dat het thema zijn.
Tom: Er zit veel plezier in het album, dat is wel een thema. Wij die het samen live spelen in de studio was het thema. Veel van de nummers werden live opgenomen, dat is iets wat we eigenlijk nog niet hadden gedaan. Normaal bouwen we het laagje per laagje op. Er zit dus een bepaalde energie, een soort liefde in het album. Dat is een beetje waarvoor Gary staat.
Het album werd dus anders opgenomen dan gewoonlijk, kwam er ook een ander schrijfproces aan te pas?
Tom: Elementen ervan, half en half… of misschien niet helemaal half en half…
Joe: Nee, meer dan de helft is nog steeds gewoon door jou geschreven.
Tom: Ja, het grootste deel is nog steeds geschreven door mezelf, in m’n eentje, maar alles was samen live gespeeld. We hebben de nummers in onze repetitieruimte geoefend wat we eigenlijk al heel lang niet meer hadden gedaan. Zoals ik eerder zei, gewoonlijk maken we demo’s, bouwen we laagje per laagje en brengen we alles samen in de studio ofzo. Nu hebben we echt samengezeten en gezegd ‘oké, dit zijn de akkoorden, laten we het uitwerken’, iedereen kwam met onderdelen en ideeën. We schreven ook een paar nummers met CMAT. We hebben onszelf opgesloten in een Airbnb in Wales en daar schreven we twee liedjes voor het album, dus dat was anders. Dat waren “I Like Your Look” en “Why Do I Give You The Worst Of Me?”. Het heeft zeker onze ogen geopend voor wat we verder nog gaan doen, want we zouden het graag opnieuw doen. We hebben ook met Jungle gewerkt op sommige nummers. Gewoon samenwerken met andere mensen bracht iets nieuws aan het album. Onze vaste producer James Skelly heeft het met ons afgewerkt, we hebben de beste beetjes van iedereen op de plaat.
Gewoonlijk schrijf je dus alleen, maar op Gary kwamen er toch een aantal samenwerkingen aan te pas. Is dat iets wat je in de toekomst nog opnieuw gaat doen of wordt het toch terug gewoon Blossoms?
Tom: Nee er zijn geen regels ofzo, we willen zeker nog opnieuw samenwerken met anderen.
Joe: Het voelt alsof het een deur geopend heeft naar iets spannends en interessants. Het is zoals je vraag over tien jaar in een band zitten. Je krijgt een beetje… druk is misschien niet het juiste woord, maar je bent opener voor het idee om samen te werken met anderen. Het is iets wat je bij veel genres ziet, bijvoorbeeld rappers, die werken constant samen. Misschien is dat omdat het nogal solo is, dus het opent voor hen een deur naar iets nieuws. Iemand anders toevoegen kan volgens mij alleen maar helpen om je creativiteit wat de boosten. Iedereen heeft een andere kijk op hoe je dingen moet doen en iedereen heeft een ander schrijfproces.
Tom: En vooral voor mij, want ik ben de enige songwriter in de band. Ik zou niet echt met de rest samenzitten en liedjes schrijven. Ze voegen dingen toe aan het nummer die ze zelf of wij samen bedenken, dat wel.
Joe: Het is meer de backingtrack, dat kunnen we samen, maar echt het nummer is Tom.
Tom: Inderdaad, er is een verschil tussen de twee. Voor mij was het dus goed om met Ciara (CMAT) samen te schrijven want zij is ook een songwriter. Het was goed om mijn verbeelding wat meer te openen, dus het is zeker iets wat we opnieuw zullen doen.
Hebben jullie een droomsamenwerking?
Tom: Dat is nogal moeilijk. Het is gewoon zo: als je iemands muziek hoort die een effect op je heeft, dan wil je daar wat van meenemen en leren van wat zij gedaan hebben. Dat is ook wat we deden met Ciara.
Joe: Ciara was eigenlijk een droomsamenwerking.
Tom: Ja exact. Ik hoorde haar muziek in een platenwinkel in Brighton en dan werden we allemaal geobsedeerd met het album. Ik hield ervan, en ook van de songwriting, dus ik wou echt meer over haar leren en met haar werken. Dus ja, met Ciara werken was eerlijk gezegd een beetje een droom. Er zijn ook nog steeds de muzikanten waarmee je opgroeide: Alex Turner van Arctic Monkeys is een grote invloed, Noel Gallagher is ook een grote inspiratie als songwriter. Ik zou liegen als ik niemand daarvan opnoem. Natuurlijk wil je samenwerken met je helden, maar dat is misschien iets anders. Je zou gewoon nooit nee zeggen.
“Perfect Me” is een van de meest geliefde nummers van het album, toch gingen jullie het er oorspronkelijk niet op zetten, waarom?
Tom: We oefenden het en schreven het samen, die was eigenlijk behoorlijk coöperatief. Of toch de backingtrack, die hebben we daar en dan gemaakt in onze repetitieruimte en dan schreef ik overheen wat de band speelde. Maar het voelde precies heel makkelijk en te voor de hand liggend om te schrijven. We vonden dat het heel Blossoms-achtig klonk. Toen we het maakten hadden we al andere nummers zoals “Gary”, “Nightclub” en “What Can I Say After I’m Sorry?”, die voelden allemaal alsof ze in hun eigen wereldje pasten en “Perfect Me” voelde als iets wat we uiteraard zouden doen. Ik denk dat dat is wat ik ervan vond.
Joe: Ik vond het altijd al leuk.
Tom: Ik vond het ook leuk, maar als ik het vergeleek met de andere singles, dan kreeg ik meer genot uit bijvoorbeeld “Nightclub”.
Joe: Ik denk dat je als je in een band zit soms eens kan vergeten dat je effectief in de band zit. Het klinkt vreemd, maar zoals Tom zei, je begint dingen op den duur lichtjes anders te doen. Het is natuurlijk nog steeds goed om zo’n nummers te hebben die gewoon exact klinken als de band, maar het maakte ons niet perse enthousiast. Het was gewoon zo’n beetje van ‘oké dit is het, het is heel ons, heel Blossoms’. Toen we er naar luisterden klonk het wel goed, maar bij “Nightclub” pushten we onszelf een beetje en dat is veel spannender. “I Like Your Look” is ook echt wij die onze grenzen verleggen, zelf als het buitenaf niet zo voelt, binnenin voelde het zeker wel zo. Toen we “I Like Your Look” voor het eerst schreven en speelden voelde het allemaal heel nieuw en buiten onze comfort zone, maar nu voelt het normaal aan. Bij “Perfect Me” hadden we dat totaal niet. Ik meen dit niet want het klinkt nogal negatief tegenover het nummer, maar in het begin was het bijna goed om gewoon weggegooid te worden.
Tom: Ik denk dat we het sentiment van het nummer onderschat hebben, en het feit dat het snel geschreven was en niet overdacht. Het was niet alsof we samen zijn gaan zitten en zeiden ‘laten we een typische Blossoms song schrijven’, wij zijn Blossoms, mijn songwriting is Blossoms. De dingen die ik zong, kwamen gewoon vanzelf zonder teveel na te denken, en het was ook behoorlijk persoonlijk. Volgens mij onderschatte ik hoe goed mensen ermee zouden kunnen connecteren. En eerlijk gezegd, mensen zoals James Skelly bleven constant zeggen dat er echt iets in het nummer zat omdat het net niet overdacht was.
Joe: Op het moment zelf kwam er aan het hele proces wel wat overdenken aan te pas, want het was ook een van de eerste nummers.
Tom: Ja en daarom zei James net dat het iets had, want over die song werd net niet teveel nagedacht. Mensen van het label en de radiopromotie vonden het ook fantastisch. Om eerlijk te zijn tegenover hen, zij zijn degen die ons hebben gepusht om er een single van te maken en we hebben naar ze geluisterd. Dat is waarom het goed is om mensen rond je te hebben die je vertrouwt. Het nummer deed het ook echt goed op de radio. Nu spelen we het live, we openen er zelfs onze set mee.
Waarom besloten jullie om je eigen platenlabel te starten?
Joe: Weet je wat, we hadden eigenlijk echt een goeie band met ons oude label, maar we kwamen gewoon een beetje tot het eind ervan. We dachten dat het misschien tijd was om het zelf te proberen. Niet de zaken als masters en dergelijke, daar gaan we ons niet mee bezighouden. Het was een beetje een manier om onszelf te bewijzen.
Tom: We konden potentieel wel terug met Virgin werken, maar het was niet in ons voordeel op vlak van platencontract. We waren ook op een punt waar we al vier albums hadden, we hadden een fanbase. Tegelijkertijd wisten we ook wel dat er meer werk zou zijn als we ons eigen label startten, maar we zagen het niet als risico ofzo, we wilden het wel doen want we zijn altijd al heel betrokken geweest. Veel van de muziekvideo’s maken we zelf, we bedenken de persfoto’s en albumcovers, de marketing… Dus we hebben altijd al veel zelf gedaan, en dit keer wilden we er volledig voor gaan. Eens we de Gary dingen hadden, voelde het eigenlijk logisch dat we alles zelf deden. Ik denk dat het is omdat we echt geloofden in ons eigen vermogen. We stonden open voor de uitdaging.
Joe: Ja het kwam eigenlijk heel ongeforceerd tot stand. Zelf toen we weg gingen bij ons label konden we nog steeds goed met elkaar om. Ons eigen ding doen voelde gewoon leuk.
Tom: Het was natuurlijk en fris. Een logische vooruitgang van waar we stonden in ons carrière.
Veranderde het iets aan jullie creatieve vrijheid?
Tom: Ik denk het niet.
Joe: Het enige wat het op creatief vlak heeft veranderd, had niets te maken met de muziek. We waren gewoon nog meer betrokken met bijvoorbeeld de albumcover en dergelijke zaken.
Tom: Ik zou zeggen dat ze ons ook een beetje meer onze gang lieten gaan.
Joe: Ja, of misschien hebben wij minder op anderen gesteund. Normaal gezien vertellen we onze ideeën en verwachten we dat het nogal betwijfelend zal zijn. Of bijvoorbeeld onze achtergrond op het podium en de hoes, we zouden het gewoon aan andere overlaten om uit te voeren, maar dit keer gingen Tom en ik zelf met ons twee naar allerlei stoffenwinkels. Ook voor het podium zaten we zelf aan de naaimachine om alles te maken. De foto van de albumhoes is genomen in onze repetitieruimte.
Tom: We konden echt niet meer betrokken zijn dan bij Gary.
Joe: Ik zou zeggen dat die creatieve kant zeker veranderd is, maar Tom zijn creativiteit op vlak van schrijven niet.
Tom: Het schrijfproces is niet veranderd. Gelukkig hebben we altijd al een fantastisch management. We hebben nooit verschrikkelijke A&R mensen gehad die ons zeiden wat we wel en niet konden doen, dus op dat vlak bleef alles hetzelfde.
Joe: Eerlijk gezegd, het enige waarmee iemand anders betrokken was, zijn sommige muziekvideo’s met James Slater.
Tom: Ja, maar dat doen we altijd al. We maken niet alle video’s zelf, we maken ze waar mogelijk. We hebben wel “What Can I Say After I’m Sorry?” en “Gary” gemaakt. Daarna werd het wat te druk en wilden we ook een groter budget voor de andere. Er werd dus nog steeds samengewerkt met een hechte groep mensen die we vertrouwen.
Hoe is het om te toeren met jullie goede vrienden van Inhaler?
Tom: Het is echt geweldig. Je vergeet hoe fantastisch het is om te toeren met mensen die je echt vertrouwt en waarmee je ook echt goed overeenkomt. Zelfs de kleine alledaagse dingetjes backstage. Je hebt nooit zoiets van ‘oei daar en daar mag ik niet heen’, iedereens deur staat altijd open. Op tour ben je constant samen met de band, dus het is ook goed om eens met anderen te kunnen omgaan of je eigen ding te doen. Ik zou zeggen dat we dichter naar elkaar toegegroeid zijn. We waren sowieso al hecht, maar dit heeft het nog versterkt. Iedereen doet een beetje zijn eigen ding tijdens vrije dagen en zo doe je soms eens nieuwe dingen met elkaar. Joe is met ze gaan boulderen.
Joe: Het is heel leuk, het maakt toeren echt af. Het is ook niet alleen wij en Inhaler, de crew hoort er even veel bij. Iedereen komt overeen met iedereen.
Tom: Zelf op vrije dagen spreken we allemaal af om te gaan eten, het is als een grote familie. Het is… ja ik kan het niet genoeg verwoorden, ze zijn een fantastische band en ook geweldige kerels om bij te zijn.
Joe: Nogal een droomtour eigenlijk, ook in zo’n grote zalen kunnen spelen.
Tom: We spelen onze muziek in Europa voor een fanbase die ons nog nooit eerder aan het werk zag. Veel jonge mensen die op zoek zijn naar nieuwe muziek en nieuwe bands willen ontdekken. Dit is eigenlijk perfect voor ons.
Joe: En ook, we zijn nu midden de namiddag en er staat waarschijnlijk al een rij aan de deur.
Er zitten inderdaad al een hoop fans te wachten.
Tom: Ja de zalen zijn vol, als support gebeurt dat niet vaak. Deze tour stonden we iedere avond voor een volle zaal.
Joe: Het is de perfecte tour, daarom kunnen we Inhaler ook niet genoeg bedanken voor deze kans. Het betekent zoveel voor ons om voor zoveel mensen te mogen optreden. Opnieuw zoals je eerder zei, we zitten al lang in een band, maar zo’n kans hebben we in Europa nog nooit gehad. We hebben hier en daar kleine tourtjes gedaan, maar het is nog nooit zo druk geweest wanneer wij het podium opkomen. We zijn heel dankbaar.
Ga je anders om met deze supportshows? Wetende dat de meesten er nog steeds zijn voor Inhaler.
Joe: Eigenlijk niet, we doen de shows alsof het een headlineshow is. We zijn er ook om een job te doen, we zijn er om op te treden en om het publiek warm te maken. Ons doel is om ze enthousiast te maken en de sfeer op gang krijgen. We kunnen alleen maar toevoegen aan mensen hun nacht. Als mensen kunnen zeggen ‘Inhaler was fantastisch’ dan is dat goed, maar het is leuk als ze de support ook aangenaam vonden. Wij zijn een extraatje om het nog beter te maken. We proberen dus echt de beste show te geven om dat ook effectief te bereiken, natuurlijk wel zonder in de weg van Inhaler te komen ofzo. Het voelt makkelijker want er is minder druk. Als je het niet leuk vindt, is het oké want je bent hier toch voor Inhaler, en als je het wel leuk vindt, des te beter.
Tom: Als je een headlineshow speelt, wil je de fans niet teleurstellen, dus er is veel meer druk. Ze hebben betaald om je te zien dus je moet er wel een goed optreden van maken. Nu natuurlijk ook, maar we hebben vlak voor deze tour een grote headline tour gedaan in de UK dus we zijn echt in form. De set zit goed in elkaar, we hebben alle beste stukjes eruit gekozen. De show duurt slechts veertig minuten dus het zijn gewoon de leukste delen van onze headline sets. Het voelt goed voor ons, het is makkelijk.
Zoals jullie zelf al zeiden, de supportshows zijn slechts veertig minuten lang. Hoe moeilijk is het om een setlist te maken met al vijf albums op zak?
Tom: Tegenwoordig heeft het zichzelf een beetje uitgewezen, maar het kan wel moeilijk zijn met vijf albums inderdaad. Ik denk dat het nu een soort bewijs is van Gary want half de setlist is dat album. Dat is best vreemd als je denkt over het feit dat de nummers negen maanden geleden nog niet uitgebracht waren. Het zou een volledig andere set geweest zijn en die zou niet zo goed geweest zijn. Ik vind persoonlijk dat Gary de optredens naar een hoger niveau heeft gebracht.
Joe: Toen we de nummers voor het album kozen, dachten we ook wel na over wat er live goed zou klinken.
Tom: Ja dat hebben we gedurende het hele proces wel een beetje gedaan.
Joe: Dat is nog steeds je ding als band, optreden is wat je kan doen om je muziek te verspreiden, vooral festivals en dit soort dingen. Ik denk dat het goed is dat we daar veel over nagedacht hebben bij dit album. Dat deden we ervoor ook wel al, maar minder.
Tom: Toen dachten we er achterna aan, maar nu wisten we vanaf de start dat we een upbeat en leuk album wilden. Dat vertaalt zich automatisch een beetje naar een concert, het is zelfs leuker om de nummers live te spelen. We raken het niet beu, dat is fantastisch.
We halen het nog éénmaal aan om af te sluiten: jullie zitten al tien jaar in een band, wat willen jullie in de volgende tien jaar nog bereiken met Blossoms?
Tom: Tien jaar wauw… fantastisch.
Joe: Eigenlijk zeggen we altijd al hetzelfde dus tien jaar voelt bijna als een kleine stap na al die tijd. Tien jaar lijkt lang, maar dan zijn er bands waarvoor tien jaar helemaal niets van hun carrière is.
Tom: Nog tien jaar is toch gek om over na te denken hoor. Ik wil vooral geïnspireerd blijven en de grenzen van de band blijven verleggen. Het is moeilijk om te zeggen ‘we gaan dit formaat van zaal spelen’, je weet dat de shows groter worden, maar je kan er niets op plakken. We zouden onze naam graag wat groter maken over de hele wereld. In de UK zijn we heel gekend, maar daarbuiten niet echt dus dat zou leuk zijn. Je wilt sowieso een beetje alle voor de hand liggende dingen bereiken, maar geïnspireerd blijven is voor mij waarschijnlijk de belangrijkste. Misschien zelfs enkele andere dingen doen, wie weet.
Blossoms staat op 11 februari in de Trix.
