© CPU – Peter Verstraeten
Een jubileumeditie hoor je af te sluiten in stijl. Met Bart Peeters en GOOSE strikte Gladiolen alvast twee grote namen die voorheen al eens bewezen hadden dat ze de gemiddelde Olenaar uit hun hand konden laten eten. Wie de dansbenen tussen de livemuziek van de Mars Main Stage of De Keef nog wou losgooien, kon uiteraard ook weer dit jaar steeds terecht bij Club Vedett of bij de De Beeck Stage. Op de line-up, gepropt tussen die twee eerder genoemde kleppers, prijkte alvast een naam die de voorbije dagen heel wat stof deed opwaaien. Angie Doll, hoog op de line-up, deed geen belletje rinkelen. De betere puzzelaars onder ons kwamen al te weten dat Angie Doll een anagram is voor Gladiolen, maar daar werd je dus niet echt veel wijzer uit. Namen als Charlotte de Witte, Angèle en Pommelien Thijs werden hier en daar gefluisterd, maar voor zij die aandachtig de site van het festival hadden gecheckt, wisten dat die ernaast zaten, aangezien Gladiolen sprak over – en we quoteren – ‘het eerste en énige Belgische optreden van Angie Doll’. Het leek ons dus sterk dat een van voorgenoemde het hoofdpodium zou bestijgen. Maar wie dan wel? Daar hadden wij een hele dag lang, net als alle andere festivalgangers, het gissen naar.
Lézard @ De Keef
Alvorens we dat mysterie konden oplossen, kregen we eerst nog heel wat anders op ons bord, met de Gentenaars en Grote Beer van Morgen Lézard als amuse gueule. Met hun eclectische sound van postpunk en jaren ’70 disco invloeden probeerde het de Kempenaren naar hun hand te zetten. De nieuwste single “Pop Pop Pop Pop Pop Pop Pop Stop” trok met de plezierige synth al snel de aandacht naar zich toe. De dansbewegingen en het enthousiasme van zangeres Myrthe Asta werkten aanstekelijk en al vrij snel waren daar ook de eerste knikkende knieën bij het publiek. De fijne outro van het nog niet uitgebrachte “How Does It Feel” werkte als katalysator op die dansbenen en meer en meer festivalgangers gingen overstag. Heel erg fijne set van het vijftal van Lézard. Het zou ons niet verbazen mocht de band met hun passage heel wat nieuwe fans erbij hebben gekregen.
Bart Peeters @ Mars Main Stage
© CPU – Peter Verstraeten
Het was een serieuze volksverhuis in Olen om de heer Peeters aan het werk te kunnen zien. Al sneller dan dat vorige optredens het geval was, stond de tent van de Mars Main Stage volledig vol. Starter “Lepeltjesgewijs” zette de tent meteen op zijn kop en werd al van bij aanvang meegezongen door het hele publiek. Op Duracell-konijn Bart staat geen rem en dat was ook gisteren niet anders. Bijgestaan door zijn Ideale Mannen gidste hij ons door zijn repertoire. Tijdens “Allemaal Door Jou” zocht hij voor het eerst het publiek nadrukkelijk en van dichtbij op. Ook daar werd er weer woord voor woord meegezongen, en dat was zo eigenlijk bij alle liedjes. “Liefde Is Alles” en “Hoeveel Ik Van Je Hou” zorgden voor de mooiste samenhorigheidsmomentjes en het waren de hits van The Radios die de tent finaal het hardst aan het dansen zette. Bart Peeters: je houdt ervan of je doet het niet, maar wij zagen alvast dat op Gladiolen de liefde groot en onvoorwaardelijk was.
Ploegendienst @ De Keef
© CPU – Peter Verstraeten
Nogmaals polshoogte nemen aan de De Keef-stage dan maar. De Nederlanders van Ploegendienst mochten er proberen alles plat te spelen. En of ze dat deden! Na opkomsttrack “Please, Please, Please, Let Me Get What I Want” ging frontman en zanger Ray Fuego van start met een gedichtje over het leven, om daarna zonder genade het hele podium aan gort te spelen. Met hun stevige geluid dat zich ergens situeert tussen het hardcore en punkuniversum was dat een koud kunstje. Al snel vlogen de (lege) bekers door de lucht en ontstonden vooraan de eerste moshpits. Zo rond ongeveer nummer vijf was daar “Maneschijn” en dan ging het hek helemaal van de dam. Het gitaargeweld van het viertal raasde maar door en dat deed de moshpit nummer na nummer uitdijen. IJzersterke en verwoestende passage van de Nederlanders, met “Rattekop” als ultieme knock-out.
Angie Doll @ Mars Main Stage
Tijd voor dé surprise act van Gladiolen dan maar en het leek of iedereen daar wou bij zijn. Hoe zou je zelf zijn? Wie weet stond jouw favoriete artiest wel op het podium; dat kon je toch niet missen? Ook voor ons was de fomo een maatje te groot, dus murwden we ons een weg richting Mars Main Stage. Eens daar toegekomen was het nog wel even wachten geblazen; we wisten nog niets meer over de identiteit van Angie Doll, maar wel dat ze precies nogal wat sterallures had. Na een dik academisch kwartier was het dan zover en snel werd duidelijk dat Angie Doll niet maar één gezicht had, maar dat we gegidst zouden worden door 25 jaar Gladiolen door de titanen van het Gladiolenpodium.
Als eerste was daar Johannes Genard van School is Cool met “Honeybee”, die samen met een zevenkoppige band, onder leiding van Jeroen Swinnen, de honneurs mocht waarnemen. Dat was niet per se naar de zin van alle toeschouwers en logischerwijs verlieten er wel enkelen de tent. Al deerde dat niet. Wie was Angie Doll nog allemaal? Emma Bale onder andere, die – nadat ze solo enkele nummers bracht – ook in duet ging met Jente Pironet van Portland om het mooie “Killer’s Mind” samen te zingen; geen slechte match. Vervolgens ging die laatstgenoemde ook nog in duet met de drummer van de band: Isolde Lasoen. Daar waren het vooral de hoge uithalen van Pironet die beklijfden.
Vervolgens zette Angie Doll haar pruik af en verscheen er een kale West-Vlaming: Flip Kowlier. Eerste nummer “De broere van” vonden wij eerder een vreemde keuze, aangezien Kowlier toch wel meer hits onder zijn vele aliassen en bands bezit dan dat, maar met “Directeur” en vervolgens “Min moaten” kreeg hij het publiek wel probleemloos mee. Nog een nieuwe naam: Milo Meskens! ‘Milo wie?’, hoorden we links en rechts, maar tijdens de eerste noten van “New Beginning” was daar meteen de herkenbaarheid. Ook het daaropvolgende “Fool” was een schot in de roos.
Iedere hierboven genoemde naam stond voorheen al ooit op Gladiolen, maar er was ook plaats voor een debutant. Barbara Dex heeft de wind mee dankzij haar recente deelname aan Liefde Voor Muziek en naast haar cover op Maksims “Ik Wil Dat Je Liegt”, liet ze ook haar innerlijke Janis Joplin los op de weide met “Piece of My Heart”. De tent in vuur en vlam! Nog een legende dan maar. Frank Vander Linden trok Gladiolen naar een hoogtepunt met “Dit is mijn huis” en “Ergens Onderweg”. Ondertussen naderde Angie Doll al het einde van haar tijdslot, maar daar had ze lak aan; sterallures, dat hadden we al gezegd.
Niemand minder dan de mannen van Triggerfinger knalden daarna door de boksen. Loeihard en eindigend met een gortige versie van “I Follow Rivers”, bijgestaan door Emma Bale, stuwden ze Olen af op een hoogtepunt. Daarna was er nog tijd – het is te zeggen, eerder betaald voor – drie bisnummers. Eerst kwam Barbara Dex terug vanuit de coulissen om “De lichtjes van de Schelde” samen met Bart Peeters en het hele publiek te zingen. Daarna kwam Johannes Genard nog even terug voor Gorki’s “Lieve kleine piranha” en als afsluiter waren er nog eens Ruben Block, Frank Vander Linden en Milo Meskens die via de gitaar alle andere gedaanten van Angie Doll en de hele band begeleidden op gitaar doorheen een Nederlandse verse van TC Matics “O La La La”. Goed dat wij dat alles hadden opgeschreven, want na anderhalf uur waren we al weer helemaal vergeten wie we allemaal gezien hadden. Je kan tevreden zijn met wie Angie Doll uiteindelijk was of niet, maar je moet het Gladiolen toch wel nageven dat het erg straf is wie ze hier allemaal tezamen op het podium kregen. Een beter verjaardagscadeau kon het festival zichzelf moeilijk gegeven hebben.
Na de passage van Angie Doll waren het nog GOOSE en vervolgens Sam Debruyn met zijn Jaren Nul Party om de Mars Main Stage in schoonheid te bezegelen tot volgend jaar. De feesteditie van Gladiolen was met verve geslaagd. Proficiat aan de organisatie en aan alle medewerkers. Op naar de vijftig.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
