© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
Weinig muzikanten hebben zo’n bewogen parcours als Jacob Slater achter de rug. De jonge Brit uit Newquay leefde in tien jaar tijd een heus rocksterbestaan. Zijn vorige band, Dead Pretties, viel ondanks veelbelovende vooruitzichten uit elkaar door overmatig drank- en drugsgebruik. Na een korte acteerrol als de drummer van Sex Pistols in een docuserie, verdween hij even uit beeld, tot hij plots opdook als frontman van Wunderhorse. Sinds 2019 timmert de band stevig aan de weg en speelden de Britten al voorprogramma’s van grote namen als Fontaines D.C. en Sam Fender. Met hun albums Cub en het recentere Midas leverden ze krachtige platen af die schreeuwen om live beluisterd te worden. Omdat België werd overgeslagen tijdens deze Europese clubtour, trokken wij naar Amsterdam om te zien of Wunderhorse live ook op zijn eigen benen kan staan.
De eer om het publiek op te warmen was aan junodream, een Britse band die thuis bekendstaat om haar dromerige mix van indierock en poppy refreinen. Het mocht spelen voor een goed gevulde en aandachtige Paradiso. Hoewel het geluid niet altijd in balans was – vooral tijdens opener “The Beach”, waarin de stem van frontman Ed Vyvyan maar in de verte hoorbaar was – viel er veel te genieten van de sfeervolle instrumentatie. De energie lag wat lager dan bij de hoofdact, maar de band straalde spelplezier uit en was duidelijk blij om ons een greep uit zijn catalogus voor te stellen. Kortom: een prima opener.
Rond kwart voor negen was het eindelijk zover. Op de tonen van “Midnight Rambler” slenterden de bandleden van Wunderhorse, nonchalant als rocksterren van weleer, met zonnebrillen op de neus het podium van Paradiso binnen. De toon was meteen gezet: dit zou geen mak optreden worden. Ze trapten af met “Midas”, een van de zwaardere nummers uit hun catalogus, en schakelden daarna moeiteloos over naar het zweverige “Butterflies”. Beide songs eindigden in een spontaan karaokemoment, iets dat de rest van de avond zou blijven terugkomen. De lange rij voor de zaal en de hoge vraag op doorverkoopsites waren al tekenen aan de wand dat dit een publiek vol superfans zou zijn, klaar voor alles wat de groep op hen afvuurde. Wie erbij was, had duidelijk lang uitgekeken naar deze show.
Die lange anticipatie bleek meer dan terecht. Gisteren werd nog maar eens duidelijk hoe sterk en consistent de discografie van Wunderhorse inmiddels is. Elk nummer bracht iets unieks: of het nu ging om een dromerige meewieger als “Girl Behind The Glass” of een rauwe rocker als “Leader Of The Pack”, de band speelde met volle overgave en de zaal at uit haar hand. Waar andere bands hun set aan elkaar praten met lange bindteksten, liet Wunderhorse vooral de muziek spreken. Bij intense songs als “Girl” en “Cathedrals” bleef de interactie beperkt tot enkele subtiele knikjes, maar tijdens “Purple” sloeg Slater helemaal door en zwiepte de gitaar wild in het rond, tot Slater haar op zijn knieën als een wild dier met een sussend gebaar tot kalmte maande. Gehurkt vroeg hij ons uiteindelijk om het laatste refrein voor hem te zingen.
Hoe catchy Wunderhorse ook kan zijn, de band blijft een eigenzinnig gezelschap van soms zelfs tegendraadse muzikanten. Mooie, oudere nummers als “17” of “Mantis” lijken voorgoed uit de setlist verdwenen en zelfs fan favorite “July” wordt nog zelden gespeeld. Die kwetsbare songs passen volgens Slater en co. niet meer bij de band zoals die nu klinkt, dus ligt de focus resoluut op nieuw werk. Zo hoorden we “The Rope”, een gloednieuw nummer dat vandaag pas uitkomt en meteen bevestigt dat de succesformule van Midas nog lang niet uitgewerkt is. Met “One Of The Pigeons”, een nummer vanop Jacobs soloplaat – want die heeft-ie ook – kregen we een intens kippenvelmoment, waarna “Silver” de zaal luidkeels deed meezingen en showafsluiter “Rain” zelfs een moshpit ontketende.
Wie gisterenavond naar Wunderhorse ging kijken in Paradiso, zag een band in de fleur van z’n leven. Het was scherp, gefocust en bovenal hoorbaar gerijpt. Zonder zich te verliezen in nostalgie of vrijblijvend spektakel, toonde de groep hoe je als rockband anno 2025 relevant blijft: door compromisloos te spelen, nieuwe wegen in te slaan en tegelijk het publiek moeiteloos mee te krijgen. Als de mannen deze lijn doortrekken, is het slechts een kwestie van tijd voor Wunderhorse de stap zet naar de grote zalen en daar minstens even hard indruk zal maken.
Wunderhorse staat op zondag 6 juli op Rock Werchter.
Facebook / Instagram / Website
Setlist:
Midas
Butterflies
Emily
Girl
Girl Behind The Glass
Cathedrals
Leader Of The Pack
Arizona
Purple
Aeroplane
The Rope
Teal
One For The Pigeons
Silver
Rain
