Er zijn maar weinig festivals die zo hoog op ons wensenlijstje staan om te bezoeken als Slam Dunk in het Verenigd Koninkrijk. Ieder jaar opnieuw bekruipt bij ons het gevoel van FOMO bij het zien van de lading acts op het Britse festival, om vervolgens aan deze kant van het water te blijven en vol jaloezie naar al die fantastische filmpjes van ginds te staren. Die jaloezie werd alleen maar erger toen we ineens foto’s van een geheimzinnige lp voorbij zagen komen, want schijnbaar kon je in de merchtent een onuitgebracht album scoren. Geen promo, geen aankondiging, niks! Na wat graafwerk op het internet bleek het te gaan om Clockworked, een gloednieuwe plaat van Stray From The Path die, als we de boekjes moesten geloven, in de nacht van 30 mei uitkwam.
Althans, daar gingen we van uit, maar de groep neemt dienstregelingen even serieus als de NMBS en zo belandde de plaat met enige vertraging om klokslag drie uur alsnog op de streamingdiensten. Met meteen ook een andere boodschap: de band hangt na dit jaar de gitaren aan de wilgen. Een ware donderklap bij heldere hemel, maar het onverwachte nieuws schetst ook meteen de situatie van de nieuwe plaat. De aanloop naar Clockworked was er namelijk een van de stille trom. Toch vond er enkele maanden geleden een enkele drumslag plaats en wel in de vorm van “Kubrick Stare”. Een harde drumslag wel te verstaan, want de track is er eentje die op standje twintig doorheen de geluidsboxen schiet. Ook als plaatopener dekt het nummer perfect de lading en eigenlijk kon de groep niet beter beginnen, want je wordt meteen de actie in geworpen. Vernoemd naar het verontrustende filmmoment geeft “Kubrick Stare” je precies datzelfde ongemakkelijke gevoel, terwijl het zijn gitaren en versterkers als een dolle op jacht laat gaan naar je trommelvliezen, exact zoals we Stray From The Path kennen.
Hier zit ook het probleem van de plaat in: Clockworked is precies zoals Stray From The Path altijd klinkt. Natuurlijk moet je een goed recept niet aanpassen en de New Yorkers hebben zeker een goed receptuur te pakken, maar er valt totaal geen vernieuwing in de plaat te vinden. Zeker niet erg als je ziet dat steeds meer zware bands doordraaien in hun vernieuwingsdrang, maar het zorgt er wel voor dat Clockworked klinkt als de voorgaande platen. Zoals we al zeiden heeft de groep een prima receptenboekje, maar na tien keer gekookte patatten met een braadworst te eten, begin je toch te verlangen naar iets van kruiden in je bek. Of in ieder geval een keertje gebakken patatten in plaats van steeds dezelfde kost.
Afijn, als je door die bubbel heen prikt, dan legt Stray From The Path best een vermakelijke plaat neer. Clockworked zit, mede door meesterproducent Will Putney, strak in elkaar en klinkt op elk vlak robuust. Tracks als “Fuck Them All To Hell” en “Shot Caller” razen in sneltreinvaart voorbij, vol met furieuze riffs, nog woestere drumpartijen en een explosieve Andrew Dijorio die al zijn frustraties vakkundig van zich af spuugt. Het tempo ligt hoog, de agressie is tastbaar en mag dan wel niet zo vernieuwend zijn, toch werkt het met momenten als een malle.
Wat Clockworked nét wat meer kleur geeft, zijn de twee gastbijdragen. Op de titeltrack duikt Florent Salfati van LANDMVRKS op, die met zijn herkenbare schreeuw het vuur in de ketel net wat verder opstookt. Ook “Bodies in the Dark” trekt de aandacht en dat komt vooral door de rust die Jeff Moreira met zich meebrengt. De frontman van Poison the Well klinkt beheerst en ingetogen, een mooi contrast met de tierende Dijorio die overal het gaspedaal volledig ingedrukt houdt. Het tempo zakt iets en biedt een welkome adempauze om er daarna weer met twee benen vol in te gaan.
Eigenlijk kwam de grootste verrassing van Clockworked nog voordat we één enkele noot hadden gehoord. De mysterieuze release, bijbehorende opwinding en het onverwachte einde van de band zorgden voor flink wat rumoer, maar eenmaal doorheen de koptelefoon blijkt het toch vooral een album dat niet voor de grootste schokgolven gaat zorgen. Het is precies volgens het paadje dat ze al jaren belopen, met alle vertrouwde ingrediënten volgens recept en nauwelijks ruimte voor vernieuwing. Wel is en blijft het een solide rechttoe rechtaan hardcoreplaat die je alle kanten op beukt en is het zeker geen slechte maaltijd. We hadden het graag de volgende keer met wat meer peper en zout gezien, al denken we niet dat de groep daar nog gehoor aan gaat geven.
Wie Clockworked en Stray From The Path deze zomer nog live wil horen, hoeft niet ver te rijden. De groep komt namelijk op 22 juni naar Graspop en staat een week later op Jera on Air. In het tourschema prijkt bovendien een doorgestreepte datum op de 21ste en dat is precies de dag waarop Pinkpop nog een naam moet lossen. Toeval? Misschien, maar we houden het in de gaten.
Luister naar “Kubrick Stare”, ons favoriete nummer van Clockworked, in onze in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
