Is Will Toledo, in de muziekwereld aangesproken als Car Seat Headrest, nog steeds het tenger tienerhartje dat zijn muziek typeert? Het antwoord leek even nee. Waar de piepjonge Toledo in het begin van zijn carrière albums pompte, werd het de afgelopen pakweg tien jaar heel wat rustiger. In die periode kreeg zijn band een prominentere bijdrage. Samen werkten ze aan een professioneler en minder lo-fi imago, inhoudelijke maturiteit en opgeblinkte productie, vooral in de liveshows. Making a Door Less Open, het product van deze nieuwe koers, werd een uitstapje in meer elektronica met ietwat gemengd resultaat. We waren niet echt fan, maar werden vooral benieuwd naar hoe dit de carrière verder zou tekenen.
Deze MADLO-fase werd door covid verziekt. Nogal letterlijk. Car Seat Headrest moest vroegtijdig zijn (alreeds uitgestelde) tour stopzetten omdat Toledo (en zowat de hele band) het virus vatte en vervolgens langdurig ziek in bed moest blijven door long covid. De band lag even stil. Al het werk voor deze grootsere productie kon de vuilbakken in. Dit alles gaf de social anxiety die door zijn werk ruist een nieuwe (noodgedwongen volwassenere) laag. De ervaringen van deze periode werden tekenend voor het pad dat Toledo en de zijnen inslaan op The Scholars. Het is Car Seat Headrest terug in zijn oude vorm, maar dan net een beetje matuurder.
Toledo predikt zijn angstperikelen nooit volledig vanuit eerste persoon, maar verzint doorgaans fictieve personages die zijn eigen ervaringen omhelzen. The Scholars is een baldadige rockopera, eentje waarin scholieren en medewerkers van de fictieve Parnassus University het woord voeren. Met deze invalshoek linkt Toledo een literair serieuzer karakter met de angsty teenage vibes van universitaire scholieren om thema’s rondom liefde en de dood te verkennen. Voortdurend zijn er andere personages aan het woord, en zelfs zijn bandleden zingen nu ook mee. Het verhaal is echter niet altijd gemakkelijk te volgen zonder al te veel opzoekwerk. Ook is het vaak raden naar welk personage op welk moment zingt.
Dit vinden we echter niet zo erg, omdat de nummers wel gewoon heel goed zijn. Nieuwe oorden worden weer opgezocht, zoals “Planet Desperation”, een progrocknummer van zo’n negentien(!!!) minuten. CSH-nummers zijn wel vaker lang, maar hiermee hebben ze hun persoonlijke record toch verbroken. Alle bandleden, namelijk gitarist Ethan Ives, drummer Andrew Katz en bassist Seth Dalby, zingen in een van de delen van het epos over hoe een school van clowns de decaan vergiftigen en de universiteit langzaamaan vernietigen. Deze absurditeit wordt begeleid door een eigenwijze interpretatie van seventies progrock.
Buiten dit soort ambitieuze uitschieters zijn er ook de gewonere popnummers zoals we ze min of meer kenden. Vaak hebben ze toch hier en daar wat proggy elementen. Zo is “The Catastrophe (Good Luck With That, Man)” een klein epos. Het is poppy, proggy, punky indierock waarin Toledo expliciet zijn gezondheidsproblemen bezingt: ‘Is it the sickness or you that’s talking?’. “Lady Gay Approximately” is een ballade vooruitgestuwd door een onstuimige akoestische gitaar. Op de onheilspellende progrock van “Equals” bekritiseert Toledo cancel culture: ‘I’ve been scrolling through my contacts, but there’s no one left to text / I just needed to talk to someone who doesn’t hate me yet / I can’t bеar to hear my name / I used to know my rеal one, now it’s covered up with shame’.
Een terugkerend thema is de mantra ‘You can love again if you try again’, dat zowel op “Gethsemane” als “Planet Desperation” verschijnt. Op het eerstgenoemde, dat als eerste single verscheen, lijkt dit over romantische relaties te gaan, maar het zou ook naar Toledo’s relatie met God en religie (een terugkerend thema) kunnen hinten. Op “Planet Desperation” lijkt het een meer fatalistische verhouding met het leven zelf te bevechten. Je kan het leven liefhebben, als je het maar probeert. Slotnummer “True/False Lover”, een vrolijk rocknummer, is daar het antwoord op. ‘Forgive and forget / Once again I let the counter be reset / Take a look at what’s left / A fading sense of regret / And a growing heart,’ is verrassend positief en optimistisch voor een Car Seat Headrest nummer.
Dat Toledo hiermee eindigt, geeft de indruk dat het weer goed met hem gaat. Ook muzikaal. Na Making a Door Less Open waren we even bang dat we de puberale, lo-fi Car Seat Headrest die voornamelijk op het internet leefde moesten verliezen aan een gepolijste elektronicaband met een professioneler livekarakter. Gelukkig hebben ze de randjes terug gevonden en verrasten ze ons met een geweldige stap in hun carrière: eentje waarbij de bandleden een belangrijke rol krijgen. Dit zorgt voor nieuw experiment, maar tegelijkertijd de oude formule omarmend. Dit is ongetwijfeld Toledo’s beste nieuwe werk in jaren. Ons tenger tienerhartje slaat terug harder.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “The Catastrophe (Good Luck With That, Man)”, ons favoriete nummer van The Scholars, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
