© CPU – Nathan Dobbelaere
Je kan en masse de straat optrekken om je uitgesproken mening over iets te uiten, maar je kan je proteststem ook in een volks punkjasje gieten. De Amsterdamse Sophie Straat koos voor dat laatste en overtuigde daarmee muziekminnend Nederland (en later ook België): met debuut-ep ’T Is Niet Mijn Schuld verzilverde ze een Edison-nominatie en met debuutalbum Smartlap Is Niet Dood maakte ze kans op 3FM Awards en Edisons. Altijd schijnt er wel een activistische boodschap doorheen de teksten van de zangeres, waardoor ze geldt als stem van een jonge generatie die anders denkt over traditionele thema’s. Het summum daarvan: haar eigen Protestfest in haar thuisstad dat komende zaterdag voor het derde jaar op rij plaatsvindt.
Net op tijd daarvoor brengt Straat “Dansen met de dood” uit, dat ze samen met Froukje schreef. Daarop zingt ze niet over koetjes en kalfjes; zoals steeds schuwt ze de zwaardere thema’s niet. Dit keer werpt ze een blik op iets wat ons allemaal ooit zal overkomen: de dood, en dat doet ze met zowel een roze als een zwarte bril. Met haar sappige, eigenzinnige stem stelt ze zich luidop vragen als ‘ Zou je om me rouwеn?’, ‘Was ik wel normaal?’ en ‘Was ik een goeie vriend?’. Als dertiger zegt de zangeres soms de behoefte te voelen om te verdwijnen, maar tegelijkertijd heeft ze angst om het leven te missen. We worden allemaal ouder, maar Straat weet het op haar eigen manier te verwoorden aan de hand van een simpele instrumental en intermezzootjes waarin ze speelt met de pitch van haar eigen stem.
Komend weekend houdt Straat haar derde Protestfest in Paradiso. Op 16 mei komt ze naar Natuurtheather Kersouwe in Heeswijk-Dinther en op 29 mei staat ze op Maaiveld in Apeldoorn.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
