De dag van vandaag zijn er niet al te veel artiesten meer die r&b nog in leven houden zoals dat tien à twintig jaar geleden het geval was, maar Roy Woods is er zeker een van. Toch blijft hij altijd een buitenbeentje; nét iets te introspectief voor de allergrootste mainstream media en té gepolijst en professioneel om hem als underground te beschouwen. Hij heeft natuurlijk wel gewoon een aantal bekende nummers zoals “Get You Good“, “Instinct” met MadeinTYO en “Drama” met zijn figuurlijke peetvader Drake. Die laatste speelde een grote rol in de doorbraak van Roy Woods, aangezien die zijn Canadese landgenoot een contract voor zijn label OVO Sound onder de neus schoof. Ondertussen heeft Woods al een aantal albums uit waarvan Mixed Emotions volgens ons het hoogtepunt was. Al mag het gloednieuwe Dark Nights er zeker ook zijn.
Dat nieuwste album begint met de sterke opener “So Obvious”. Het nummer zet de toon voor hoe het hele album verder klinkt, zonder echte uitzonderingen. Een nachtelijke autorit door de mistige stad zou eigenlijk de perfecte setting zijn geweest voor een eerste luisterbeurt. Zijn indrukwekkende vocale runs in combinatie met de zweverige en atmosferische pads en trage drums schetsen dat beeld en we horen dat alles consistent terug in het hele album. Het eerste lied is meteen al een hoogtepunt van de plaat, samen met de single “Stay With Me“. Daar waren we eerder al lovend over, al komt er nu een nogal unieke intro bij die als apart nummer in de tracklist staat. In “Stay With Me Intro” is de melodie van de beat de achtergrond voor een stukje poëzie waarin Roy Woods vertelt in welke situatie hij zich bevindt. ‘Sitting in a room empty as this cup of 42’ en ‘looking at my bed and the memories I made with you’ klinken wel nogal overdreven dramatisch. Dat heeft hij misschien overgenomen van Drake, die ook wel eens een vleugje dramatiek in zijn r&b-songs durft te steken. In een project van slechts negen tracks voelt dit eerder als een opvulling die wel de sfeer benadrukt, maar waar eerlijk gezegd geen plaats voor is.
Gelukkig zijn de volwaardige nummers op dit album wel echt raak. Bovendien valt het op hoe Roy Woods in zijn teksten zijn innerlijk conflict weergeeft tussen zijn oude toxische zelf en zijn nieuwere versie die mentaal volwassener is en de pijn in zijn hart accepteert. In “Tell Me What I’m Living For” is die tweestrijd zeer duidelijk. ‘Maybe this for every time I mistreated a lady / Maybe this for every time I lied to my baby / I can go and blame it on the drugs but that ain’t grown of me, baby’; uit die zinnen alleen al blijkt dat de artiest zijn oude slechte gewoontes nog niet volledig verleerd is, maar dat hij ze tenminste al onder ogen durft te zien. In ‘What I Used To Get Into’ gaat hij zelfs van ‘I would never do the things that I used to, baby’ in het refrein naar ‘I guess I’m cheating again’ in de tweede strofe. Het is duidelijk dat die toxiciteit een deel is van zijn persoonlijkheid als artiest. In “Like You” wordt het allemaal nog wat duisterder qua tekst, alleen blijft het nummer net iets minder hangen dan de rest, ondanks dat de beat wel heel aanstekelijk is. Dat laatste komt vooral door de unieke percussie.
Over de productie gesproken, “You” is op dat vlak het meest opvallend door de vocale sample in het begin. Verder lijken de beats allemaal redelijk hard op elkaar, al stoort dat niet in dit korte album. Roy Woods weet namelijk telkens weer op andere manieren meeslepende refreinen te bedenken, wat elke track genoeg van elkaar differentieert. “Disrespectful” heeft qua drumpatroon redelijk veel weg van de y2k-stijl die nu weer in is dankzij artiesten zoals The Kid LAROI en Tate McRae, maar ook hier komen die ambient pads terug. Enkel dus “You” en ook afsluiter “Tell Me What I’m Living For” distantiëren zich een beetje qua beat. Ook in dat laatste nummer is zo’n sample te horen, maar ook de pianoakkoorden horen we alleen in deze tracks. Het enige jammere in “Tell Me What I’m Living For” is een extreem hoog percussiegeluid ver in de achtergrond. Sommige luisteraars zullen het niet eens opmerken, maar wie er eens op begint te letten, moet toegeven dat het vervelend is. Het geluid voelt namelijk als een scherpe naald doorheen de trommelvliezen en aangenaam is dat niet. Natuurlijk is dat maar een klein detail, want verder is het wel gewoon een zalig einde van een goed album.
Roy Woods brengt met Dark Nights een korte, maar krachtige plaat uit met meerdere hoogtepunten, zoals “So Obvious”, “Stay With Me” en “Whatchu Mean”. Op een nogal onnodige interlude na zit de tracklist goed in elkaar en we krijgen een kijk op de mentale situatie waarin de artiest zich begeeft, namelijk een tweestrijd tussen zijn slechte gewoontes en volwassenheid. De productie is zeer consistent, wat zeker mag in een plaat van maar negen of eigenlijk zelfs acht nummers. Woods toont constant zijn geweldige stem, zelfs in zijn achtergrondzang. De beats nodigen uit om ver weg te dromen en zo is dit weer eens een geslaagd werk van de Canadees!
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “So Obvious”, ons favoriete nummer van Dark Nights, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
