Scott Arceneaux Jr., beter bekend als Scrim en 50% van het razend populaire $uicideboy$, laat zijn derde soloproject op de wereld los: via crucis. De titel verwijst naar de lijdensweg van Christus, en dat is geen toeval. Op de albumcover is hij afgebeeld als een getatoeëerde Messias met doornenkroon, starend naar het licht. Een visueel statement dat meteen de toon zet voor de introspectieve reis die volgt. In tegenstelling tot zijn vorige soloalbums A Man Rose From the Dead (2020) en lonely boy (2024), zijn de typische $uicideboy$-kenmerken hier veel minder aanwezig. Toch blijft hij trouw aan de melancholische, brute en eerlijke stijl die hem groot maakte. Terwijl ook neef Ruby aan zijn eigen projecten werkt en met zijn rockband experimenteert, blijven ze als duo toeren en muziek maken.
Het album telt maar liefst dertig tracks, goed voor net geen anderhalf uur luisterwerk. Een indrukwekkend volume, zeker als je weet dat Scrim elke track zelf produceerde – net als bij het gros van het $uicideboy$-materiaal. Daarmee schaart hij zich bij legendes als RZA en J. Cole, die hun volledige creatieve controle gebruiken om een verhaal te vertellen. En dat is exact wat via crusis doet: het album loodst je, zoals de titel suggereert, door een verhaal van lijden, herstel en groei. Niet elk gepland nummer haalde de plaat doordat sommige samples uiteindelijk niet werden vrijgegeven, maar dat doet niets af aan de verhalende kracht. Doorheen melancholische tracks, uplifting melodieën en rauwe, boze raps schetst Scrim zijn weg van de afgrond naar innerlijke rust. Die weg wordt afgelegd met soulvolle vocal samples, muziekfragmenten en persoonlijke voicemails.
De opener “destination: lost” dient als een sfeervolle amuse-bouche. De sobere beat en een voicemail van zijn moeder zetten de toon, waarna “tale of a missing man” het gevoel van vervreemding en verlorenheid verder uitdiept. Beide songs ademen melancholie, maar evolueren langzaam naar een lichter geluid. Net wanneer je denkt dat het album zich in die sfeer nestelt, trekt “axeman of new orleans” de sluizen open met een agressieve beat die zo uit een ouder $uicideboy$-nummer lijkt te komen. Ook “#lonelycore” trekt je meteen naar de dansvloer met zijn aanstekelijke ritme, waarna we opnieuw duistere waters ingaan. De energie van het album fluctueert voortdurend, net zoals de emoties van Scrim tijdens het maakproces.
“methamphetamine blues” was al een tijdje uit en had daardoor al aardig wat streams voor het op het album stond. Het opent opvallend met een stukje uit “Need 2” van Pinegrove. Verder springen voor ons ook “ugly sunday” en vooral “do killers ring the doorbell?” eruit. Die laatste track is met zijn donderende bassen en razende opbouw een van de krachtigste momenten van het album. Hoewel de algemene sfeer rustiger is dan we van Scrim gewend zijn, schudt hij je hier toch nog even stevig wakker. Het klinkt als een volwassen versie van de $uicideboy$-sound, gerijpt maar nog steeds rauw.
Afsluiten doet hij met “vena amoris” – de ader van de liefde – die volgens de traditie van de vierde vinger recht naar het hart loopt. Een symbolische slottrack waarin Scrim reflecteert op zijn pad: van diepe dalen tot het geluk van zijn recente huwelijk. De beat is opbeurend, het tempo lichtjes sneller en de boodschap helder: hij heeft zijn plek gevonden.
Over de hele lijn is via crucis meer gezongen dan gerapt. Scrim biecht zijn zonden op, dankt voor de gezegende momenten en toont zich als mens: kwetsbaar, eerlijk, vernieuwd. Thema’s als verslaving, roem, geweld, zelfdoding en echte liefde komen allemaal aan bod, maar steeds met nuance en stijl. De zorgvuldig gekozen samples, het persoonlijke karakter en de afwisseling in sfeer maken dit album tot een meeslepende luisterervaring. Als een rollercoaster neemt hij je mee en tegen het einde heb je werkelijk elke emotie doorstaan en gevoeld. Dat dit allemaal komt van een artiest die al bijna vijfhonderd nummers uitbracht met zijn neef Ruby, zegt genoeg. De ervaring en zelfontplooiing als hiphopartiest druipen ervan af. Nu rest alleen nog de vraag: hoe vertaalt deze solo-evolutie zich straks naar het nieuwe $uicideboy$-project dat in de maak is?
Ontdek “do killers ring the doorbell?”, ons favoriete nummer van via crucis, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
