Adrian Smith en Richie Kotzen zijn terug. De gitarist van Iron Maiden en de gitarist/zanger van The Winery Dogs begonnen ooit samen te werken omdat hun vrouwen dat suggereerden. Daar kwam in 2021 hun eerste plaat van: het zeer to the point getitelde Smith/Kotzen. Voor ons woog dat album net iets te licht om echt te overtuigen, en we waren zo al geen fan Kotzens stem. Het lijkt wel of hij constant te hard moet persen om de noten uit zijn strot te krijgen. Kortom, we benaderden Black Light/White Noise met gemengde gevoelens.
Opener “Muddy Water” zet ons meteen op het verkeerde been met een intro die even goed van Iron Maiden had kunnen zijn met die typisch dubbele gitaar en die typisch epische melodie. Maar na tien seconden trapt een stevige riff het nummer een duidelijk andere richting in: noem het moderne hardrock met een licht progressief kantje. We zetten ons over de stem van Kotzen en laten ons gewillig meevoeren. Na drie en een halve minuut en zowaar drie spetterende solo’s moeten we besluiten: als dit modderig water is, nemen we er graag een duik in.
Met “White Noise” gaat de cowboyhoed op en krijgen we midtempo bluesy rock die we verder op het album nog voorgeschoteld krijgen: “Darkside”, bijvoorbeeld, komt met zijn akoestische gitaren duidelijk uit dezelfde schuif als “Blaze of Glory”. “Heavy Weather” zou met zijn lome indianenbeat helemaal uit een cowboyfilm kunnen komen. Niet dat we iets tegen cowboys of indianen hebben – waar is de tijd? – maar dit trio nummers wordt toch vooral overeindgehouden door het sterke gitaarwerk van beide heren. Die gitaren vallen des te meer op in “Black Light”: in deze stevige, bijna funky rocker trappen Smith en Kotzen het gaspedaal in, waarbij opnieuw de gensters van de solo’s af schieten. Bij “Life Unchained” vrezen we even voor een flauwe ballad, maar na een moody intro, die zomaar op een demo van Iron Maiden had kunnen staan in 1987, gooien de heren er gelukkig de beuk in. Rockende gitaren – ze hebben wat weg van AC/DC op speed – stuwen het tempo de hoogte in. Alweer drie knallende solo’s maken het nummer helemaal af.
Ja, de kwaliteit van die solo’s loopt als een rode draad door Black Light/White Noise. Wat kan je als rocker nog meer vragen? Riffs? Welaan dan, die zijn er ook. Check “Blindsided”: ook al is dit nummer zo melodieus als alle andere, de riff durven we gerust vuil te noemen, waarmee we trouwens een eerste echt hoogtepunt te pakken hebben. Wat een attitude, zeg. Meteen daarna gaat “Wraith” er nog vlotjes over. De riff is duidelijk Iron Maiden-light, maar daarom niet minder goed. De drums verrassen door niet een beat te spelen, maar een galloperend ritme dat gewoon deel uitmaakt van de muziek. Een paar gemene solo’s – ja, daar zijn ze weer – vullen het dreigende sfeertje perfect aan. Topnummer.
Conclusie? Het persbericht laat de namen Jimi Hendrix, Thin Lizzy en Prince vallen, maar goed, daarvoor is het dan ook een persbericht. Wat we zeker objectief kunnen vaststellen is dat Black Light/White Noise lekker in het oor ligt dankzij een uitstekende mix van melodieuze hardrock en bluesrock. De solo’s van Adrian Smith en Richie Kotzen doen er nog een schep bovenop. De ene klinkt wat klassieker, de andere wat flashyer, waardoor ze elkaar perfect aanvullen. De dynamiek die daaruit voortvloeit appreciëren we ten zeerste. Goed gedaan, mannen.
Kotzen: Facebook / Instagram / Website
Smith: Instagram / Website
Ontdek “Wraith”, ons favoriete nummer van Black Light/White Noise, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
