We hadden nog nooit van het woord ‘sonder’ gehoord. Het komt er op neer dat dit het bewust worden is van het feit dat mensen die je gewoon voorbij wandelt ook allemaal mensen zijn met grote en grootse verhalen, vreugde en verdriet en rugzakken vol levenservaringen. We vinden dat gewoon heel mooi eigenlijk. De vijf protagonisten die Sonders vormen, willen we eerst graag voorstellen: Siebe Puynen aan de gitaarversterker en achter de microfoon, Isaiah Silverstein tevens aan de gitaarversterker, Roderick Schapman achter het drumstel, Fady Labib aan de bas en ten slotte Arne Stoffels aan de toetsen. Ook dit vijftal heeft ongetwijfeld zijn eigen en gemeenschappelijke verhalen, maar zij delen dit graag met de mensen die het willen horen. We durven nu al zeggen dat wij hier zonder weifeling en schroom graag bij zijn.
De band die als basis de fantastische stad Gent heeft, bracht in 2023 de sprankelende single “Who’s That Guy” al uit, maar de eerste ep, Clarity, is nu een feit geworden. Sonders gunt de luisteraar vier nieuwe nummers. Het is te zeggen, er zit ook een tussenstuk in de ep verweven dat weer ruis wordt na negenenveertig seconden, maar daarover meer in de volgende alinea’s. De groep wordt omschreven als een donkere indierockband en dat dekt deels de lading, doch niet volledig! We hebben begrepen dat indierock maar een begrip is, een enkel woord dat een heel muziekgenre tracht te ondersteunen, maar we hebben al heel snel de indruk dat Sonders die ene muziekstijl erg overstijgt. We worden meegenomen op een korte, maar intense, boeiende reis van ongeveer een heel rijke vijftien minuten. We maken het stil, nemen de hoes erbij en vertrekken, samen met het kwintet. We zijn heel benieuwd.
“Insatiable” is het eerste nummer dat op ons pad verschijnt. Wanneer is een mens verzadigd? Is er een punt waarop je volgens de stem van Puynen volledig opbrandt en merkt dat eigenlijk niet alles zomaar oké is? De vraag is gesteld, maar het antwoord wordt niet op een dienblaadje geschonken. Wat wel geschonken wordt, is een amalgaam aan lagen muziek die als verschillende dekentjes op een kinderledikant worden gedrapeerd om het kind warm en veilig te houden. Puynen zingt zoals Stuart Staples van Tindersticks of Josh Haden van Spain. Waar voorgenoemde artiesten een fluwelen, zware stem hebben, werd de zanger van Sonders begiftigd met een zijden, dus lichtere stem, weliswaar zijde gemaakt van onverwoestbare draden die alle kleurschakeringen als extra toegift hebben meegekregen.
Op “Cyanide” gaat het tempo een stuk hoger liggen en het gekke is aan de song dat we bij tijd en wijle het saxofoongeluid horen van Dana Colley van Morphine. Dat klinkt inderdaad écht gek, want we hebben geen idee hoe de band dit geluid op tape heeft gezet. Het is best allemaal mysterieus en we zijn echt helemaal mee in de kronieken die het vijfspan ons laat horen. Het is ondertussen ook heel duidelijk geworden dat deze vijf muzikanten onwaarschijnlijke meesters zijn in het bespelen van hun instrumenten. “Towards An End (Interlude)” is een tussenstuk met gitaarfeedback dat als een rustpauze kan geïnterpreteerd worden. Let wel op, het is een rustpauze waarbij we in rondjes blijven draaien om de spieren in de kuiten niet te laten verstrammen. We kijken gewoon even op de stafkaart om er zeker van te zijn dat we geen brandweg inslaan in plaats van de werkelijke weg naar een nog niet gekend eindpunt.
We zijn ondertussen halfweg. Dat denken we in ieder geval, want we hebben geen idee of de band voor een uiteindelijke demarcatie heeft gezorgd. Goed, we volgen gewoon en laten ons meeslepen door het wonderschone “All There Is To Say”. De gitaar klinkt fantastisch en onwillekeurig denken we aan “Atmosphere” van Joy Division. Het eindstation wordt “On The Mend” genoemd en dat vinden we – na al het voorgaande (ver)wonderlijke – met stip het mooiste lied op de ep. We lopen in gedachten doelloos door een gigantische grootstad heel diep in de donkerste nacht en we worden slechts heel af en toe belicht door een flikkerende straatlamp. We steken een sigaret op, zuigen de rook diep in en zien op de muren van groteske, enorme gebouwen de geesten rondwaren van doden die de doorgang naar het hiernamaals nog niet hebben gevonden. We lopen stug door, loerend van links naar rechts, beseffende dat we waarschijnlijk de volgende geest zullen zijn die de kille muren beschildert met zijn schaduw. We zijn niet bang, maar eerder nieuwsgierig naar de holle wereld die we nog moeten leren aanvaarden. Op alle gebied levert Sonders een prachtige plaat uit: fantasievolle teksten, schitterende instrumentatie en een stem die ons de ogen doet sluiten. We hebben eindelijk door dat de vijf protagonisten van Sonders echt ‘sonders’ zijn, mensen die je voorbijgaat in een enkele seconde zonder te weten wat hen drijft en voert. Deze plaat is echter een stukje van hun sage en we danken hen van ver dat ze ons wilden deelgenoot maken hiervan. Heel oprecht een luisterrijk, glanzend muziekstuk!
Bekijk zeker de sociale media van het vijftal eens. De instrumenten worden op verschillende podia uitgestald en voor alle informatie kan je daar terecht.
Luister naar “On The Mend”, ons favoriete nummer van Clarity, in onze in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
