Hedendaagse funk die ergens tussen Jungle en Daft Punk ligt, het is een korte omschrijving van het Britse Franc Moody. Het duo heeft niet al te lang nagedacht over de bandnaam aangezien Ned en Jon hun achternamen gewoonweg gecombineerd hebben. Soms moet je het ook gewoon niet te ver zoeken, zeker niet als het slechts voor de bandnaam is. Muzikaal blijft Franc Moody wel op zoek gaan, want naar eigen zeggen willen ze niet in herhaling vallen. Toch blijft de groep wel trouw aan de sound die ze enkele jaren terug op hitje “Dopamine” liet horen, maar binnen funky electronica zijn er natuurlijk nog uitersten om op te zoeken en dat gebeurt dan ook op het nieuwe Chewing the Fat. Het is de derde langspeler van Franc Moody en het is een fijne geworden.
Vier van de negen nummers (en een interlude) werden al uitgebracht en zo ook openingssong “Driving on the Wrong Side of the Road”, wat meteen een gemoedelijk en uitnodigend exemplaar is geworden. Het begint met iets dat klinkt als een zonsopgang, waarbij we onze ogen op het gemak openen eens de zon op ons gezicht schijnt om wat later recht te springen en meteen wat te staan dansen in onze kleurrijkste pyjama. Franc Moody zet de dag voort op de volgende track, die klinkt als een chille autorit. Een vrij traag tempo, niet te veel tekst, maar leuke muziek die niet te ingewikkeld klinkt doch de hele tijd boeiend blijft door kleine veranderingen en toffe geluidjes. Ondanks dat de twee nummers verre van slecht zijn en ons al helemaal in de sfeer brengen, lijken ze misschien toch een voorbereiding te zijn op wat er nog moet komen.
Single “Space Between Us” is vanaf de eerste seconde een serotonine machine door de uiterst aanstekelijke ‘ooooeeeeee-ooooeeeeh aaaaaaaah’, de lekkere baslijn, de fleurige synth/strijkerklanken en het vlot meezingbare refrein. Het heeft alles wat een goeie, catchy funky popsong in feite nodig heeft zonder plat te zijn en is zonder twijfel een van de hoogtepunten van de plaat. Mocht het aan ons liggen, dan katapulteren we het tot een van de zomerhits van 2025, waarbij we met een fris en fruitig drankje staan te dansen in de warme zon. De overige songs zijn iets kalmer waardoor we tijdens “Bloodlines” eventjes kunnen landen, of dan toch tijdens het eerste deel ervan. Waar de muziek van het duo soms wat voorspelbaar begint aan te voelen, komen ze hier wel verrassend uit de hoek met een plotse beat. Dit tilt het nummer naar een hoger niveau en zo blijven we in de euforische zomerse sferen.
Toch klinkt het soms ook net iets zwaarder met bijvoorbeeld “Going Through the Motions”. Moody zingt over een zoektocht naar energie, inspiratie en suiker, maar in tegenstelling tot wat de tekst aangeeft, laat de groep het muzikaal niet hangen. Het sterke nummer heeft een chille vibe die opbouwt tot een coole track die op een luchtige manier telkens opnieuw spanning opbouwt en loslaat, waarbij het op een subtielere manier toch ook naar een hoogtepunt opbouwt. De hoogtepunten van de plaat zijn we intussen wel gepasseerd, maar dat weerhoudt de titelsong er niet van om toch nog sterk uit de hoek te komen. Het grotendeels instrumentale nummer komt met een climax die de titel een paar keer herhaalt, wat nog een leuke toevoeging is alvorens het laatste deel van het album in te zetten.
Beginnend met “Hedges [Interlude]” breekt het laatste deel van de plaat dus aan en ondanks dat er geen slechte songs tussen zitten, voelt het wel net iets te veel aan als meer van hetzelfde. “Pressure Makes Diamonds” is opnieuw een fijne en best euforische poppy song, maar tipt niet aan het niveau van “Space Between Us”. “Can’t Find the Words” springt er niet helemaal uit en slotsong “The Light You Bring” had er een sterk einde aan kunnen breien. De song bouwt zachtjes op, waardoor we een climax verwachten, maar voor die aanbreekt, loopt de plaat al ten einde. Toch brengt het lied wel een bevrijdend gevoel met zich mee en komt er na een donkerder stuk toch wat meer licht bij te pas. Doorheen de duisternis komt er dus zonneschijn, die hier in de tekst nogal letterlijk aan bod komt, waardoor we terug bij de zonsopkomst terecht komen van in het begin!
Franc Moody heeft het wiel niet opnieuw uitgevonden met Chewing the Fat, maar soms is het wiel ook oké zoals het is. De Britten komen met een fijne en kleurrijke sound waarbinnen ze verschillende richtingen op kijken. Een neerslachtigere song die in zijn herhaling toch opbouwt naar een hoogtepunt en een funky zomerhit zijn zo allebei terug te vinden op de langspeler, maar we moeten ook toegeven dat andere liedjes iets sterker uit de hoek hadden kunnen komen. Zo nu en dan weet het duo te verrassen, maar zo nu en dan mocht het ook iets meer of iets onverwachter mogen zijn, want ondanks dat ze het willen voorkomen, valt de groep al eens in herhaling. Hoe dan ook Franc Moody lijkt vooral een leuke tijd te willen bezorgen en daarin zijn ze zeker in hun opzet geslaagd. De tijdloze funky muziek zorgt voor een glimlach en zomerse gevoelens, en dat maakt een mens al eens content hé!
Website / Facebook / Instagram / Twitter
Ontdek “Space Between Us”, ons favoriete nummer van Chewing the Fat, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
