Pelican Dealer is een Leuvense band die er al een behoorlijk parcours heeft opzitten, ondanks hun tot nog toe beperkte discografie. Met een handvol singles bewezen de broers Mats en Jasper Mulier dat ze een rockgroep zijn om in de gaten te houden. In 2023 werden ze bekroond tot Sound Track-laureaten en begin dit jaar benoemde radiozender Willy hen tot De Belofte. Daarnaast werkt het duo ook aan hun live-ervaring en speelden ze onder meer al als support voor X!NK en Noordkaap en stonden ze ook al op Suikerrock. Kortom: al een mooi cv aan ervaring, maar als artiest zet je jezelf natuurlijk het best op de kaart met muziek.
Vandaag brengt Pelican Dealer dan ook hun langverwachte debuut-ep Tragic Dancing uit. In hun geval bestaat deze ep uit vier nummers en daarmee willen ze hun sound benadrukken en eigenlijk zichzelf ook nog een beetje voorstellen. Pelican Dealer is namelijk een alternatieve rockgroep die buiten de lijntjes van het genre durft te kleuren en zo inspiratie haalt uit experiment. Toch blijft de rode draad stevige gitaren, waardoor het niet verbazend is dat “Isolation” Tragic Dancing opent. Als je een koptelefoon draagt, waarschuwen we alvast: draai de volumeknop alvast een beetje lager, want het duo vliegt er meteen in. Alles mag kapot – zo ook onze oorkanalen – als we het ronkende gitaargeluid mogen geloven.
De twee daaropvolgende tracks voelen iets meer catchy aan en liggen gemakkelijker in het oor, zonder dat de groep daarbij hun kenmerkende geluid van doordringende gitaren verliest. “New Frustrations” en “Seven” zijn tevens ook songs die aantonen dat de boers Mulier naast deftige gitaristen, ook maatschappijkritische vertellers zijn. In een samenleving waar trends heersen op sociale media en iedereen die erbij wil horen nog steeds moet voldoen aan die ‘standaarden’, is het makkelijk om in de put van zelfhaat te vallen. “New Frustrations” kaart deze problematiek aan, zonder daarbij een zielig pleidooi te worden. Nee, dit is een beukend beklag dat zich wil verzetten tegen die trends. “Seven” trekt die lijn door en legt de nadruk vooral op dat zelfbeeld. Opvallend in deze track is dat er haast een dialoog ontstaat tussen hoger gezang en geroep tussendoor. Pelican Dealer speelt op een slimme manier met haar instrumenten, waardoor pop en rock op een logische manier met elkaar verweven worden.
Tragic Dancing bestaat uit slechts vier liedjes en het voelt daarom soms aan dat de tracks niet zozeer bij elkaar passen, al is dat wel een normaal gebeuren bij een ep. De groep stelt zichzelf hier kort voor en de focus was duidelijk niet zozeer een samenhangend geheel maken, zo bewijst vreemde eend in de bijt “Circadian”. Niet dat dit negatief is, want de afsluiter voelt als een welgekomen pauze na de stevige gitaren in de voorbije songs. De focus ligt hier aanvankelijk meer op groovy en dromerig met een tikkeltje experiment. De momenten dat we geen gezang horen, voelt het alsof de broers aan het jammen zijn met hun gitaren. De pauze duurt niet zo lang en voor we het weten zitten we terug in een zwetende club waar geroep en gitaren ons om de oren vliegen.
Door de beperktheid aan tracks is het moeilijk om het verhaal van Pelican Dealer volledig te begrijpen. Toch slaagt de groep erin een sterk debuut neer te zetten waarin ze enerzijds een kenmerkende sound tentoonstellen en anderzijds ook aantonen dat ze buiten de lijntjes durven kleuren en er ruimte is voor experiment. Het leuke aan hun muziek is dat we bijna horen hoeveel plezier het duo heeft tijdens bijvoorbeeld de gitaarintermezzo’s, wat het spontane gevoel verhoogt. De broers Mulier maken muziek om ervan te genieten en tussendoor ook hun frustraties te uiten, letterlijk. Tragic Dancing zet alvast de poort open naar meer.
Pelican Dealer stelt hun debuut-ep voor op 4 maart in een double bill-show met Sloper in Het Depot te Leuven. Daarna tourt de band nog rond in België, alle data kan je terugvinden op hun sociale media.
Ontdek “Seven”, ons favoriete nummer van Tragic Dancing, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
