© CPU – Nathan Dobbelaere
Muzikanten die nog huur willen kunnen betalen, moeten hun creativiteit niet alleen aanwenden om leuke liedjes te schrijven, maar ook om extra inkomsten te vergaren. Het is uiteraard geen nieuw fenomeen, maar de manier waarop is zich steeds meer online gaan afspelen. Terwijl beginnende bands al blij zijn om via crowdfunding hun eerste ep op te nemen, zoeken grotere namen duurzame steun. Zo heeft While She Sleeps een Patreon om mecenassen aan zich te binden. Vaak kan het helaas best wrang aanvoelen om afhankelijk te zijn van fans voor wie de waarde van digitale ‘content’ is uitgehold. Zo besliste Norman Brannon van Thursday eind 2024 om een streep te trekken onder zijn Substacknieuwsbrief Anti-Matter, nochtans verplicht leesvoer voor iedereen die zijn liefde voor hardcore deelt. Het was niet winstgevend genoeg om de moeite te blijven verantwoorden aan zichzelf.
Ook de Canadese poppunkband PUP zit gewrongen tussen de passie voor muziek en ervan kunnen leven. ‘Don’t quit your day job – Well guess what, I never had one!’, klonk het al op het album The Dream Is Over (2016), waarin de vier leden uitzochten hoe ze zichzelf konden blijven in de muzieksector. Die zoektocht culmineerde in hun laatste, satirisch neokapitalistische album THE UNRAVELING OF PUPTHEBAND uit 2022. Muzikaal liet de groep de verwachtingen los die ze door succesjes als “Kids” en “Reservoir” had opgebouwd, met helaas als gevolg een wisselvallige plaat met onder meer het absurde “Robot Writes A Love Song” en een banaal leidmotief van vier pianoakkoorden, maar evengoed het prima “Totally Fine” en “Waiting”. In elk geval was de insteek om de eigen instincten te volgen heel punk.
In de leemte van Anti-Matter openden we toch weer Substack, maar nu voor de kersverse nieuwsbrief van PUP, die daarin “Paranoid” een dag eerder voor de geabonneerde fans aanbood. Na de spielerei op het laatste album verwelkomen we graag dit onomwonden punknummer. Meer nog: het klinkt een stuk gruiziger dan we van de poppunkers gewend zijn. “Paranoid” is als een e-mail zonder aanhef, het komt bruusk ter zake. Stefan Babcock is dan ook boos, daar hoort geen langdradige intro bij. Met overslaande stem confronteert hij een ex-lief dat hem bedroog, maar hem zei dat hij het zich inbeeldde. Er is wel een opvallend gitaarpatroontje dat zich herhaalt, maar de muzikanten rammen vooral hard door. Tot ze bij de breakdown vertragen voor wat headbangen in slow motion, waarna het nummer uiteenvalt in meer lawaai in een al even lijzig tempo. Uiteindelijk is deze single op en top PUP, met een klankkleur die in het verlengde ligt van het pad dat ze met het vorige album zijn ingeslagen.
PUP treedt op 18 mei op in de Melkweg in Amsterdam. En als je het je afvroeg: een abonnement op de Substack kost $50 per jaar, het equivalent van twee lp’s van de band.
Website / Instagram / Facebook
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
