© CPU – Peter Verstraeten
Met THE MAZE brengt Mustii, artiestennaam van Thomas Mustin, zijn derde langspeler uit. De Brusselse zanger was tot begin vorig jaar vooral bekend in het Franstalige deel van het land. Met zijn deelname aan het Eurovisiesongfestival stond hij opeens in Vlaanderen ook meer in de belangstelling. Wij hadden het met hem over hoe hij zijn deelname ervaren heeft, maar vooral over zijn nieuwe album en zijn vooruitzichten naar de toekomst.
Je album komt vrijdag uit, kijk je ernaar uit?
Zeker. Het voelt als een volledig nieuw ‘tijdperk’. Het is ook de eerste keer dat het echt over mezelf en mijn eigen emoties gaat. Op mijn vorige twee albums gebruikte ik een personage. Bijvoorbeeld de laatste plaat, It’s Happening Now, ging over mijn oom die leed aan schizofrenie. Dat album was een persoonlijk dagboek van hem. Nu is het de eerste keer dat ik het over mijn eigen vrijheid heb. Het is ook een reactie op Eurovisie, waarna ik de nood voelde om mijn vrijheid uit te schreeuwen. Er zijn ook enkele meer trieste delen op het album. Terzelfdertijd is het erg levendig: over mijn vrijheid en de queer wereld waarin ik leef in Brussel. Ik ben erg enthousiast om dit te delen, want dit album voelt veel persoonlijker dan de vorige. Het klinkt een beetje cliché, maar het is echt de waarheid. Het is de eerste keer dat ik echt eerlijk ben in sommige nummers. Er is een lied over de eerste keer dat ik verliefd werd op een man, over mijn coming out. Zelfs bij de mindere dingen zoals Eurovisie, heb ik veel geleerd. Ik kan makkelijker ‘nee’ zeggen, want vroeger was ik veel milder. Het is dus wat radicaler, maar ik kan niet wachten om te zien wat volgt en hoe de mensen het album zullen ontvangen. Ik heb enorm genoten van het proces.
Hoe zie jij het concept van THE MAZE?
Ik wist vanaf de eerste dag dat de rode draad een doolhof zou zijn en dat dat de titel zou worden. Ik hou van het metafoor van het doolhof, want het is een heel oud symbool. Denk maar aan de Griekse mythe met de Minotaurus. Het is iets dat me doet dromen. Het doolhof kan donker zijn en je kan jezelf erin verliezen. Aan de andere kant kan het ook heel sterk zijn en vol met licht, want je kan jezelf er ook in vinden. Ik hou enorm van dit contrast.
Het is ook een metafoor voor mijn brein aan de hand van de experimenten van de laatste jaren waarbij ik veel heb geprobeerd. Soms de verkeerde dingen zoals Eurovisie, maar soms is het ook goed gegaan. Ook voor mijn eigen vrijheid probeer ik veel, dus dit was de perfecte titel. Ik wist vanaf de eerste dag dat ik het hierover wou hebben en het bijna wilde zien als een nachtclub ofzo. Het is ook echt over het nachtleven en een eerbetoon aan de queer-community die ik heb leren kennen in dit nachtleven.
Zoals je zei is er veel aandacht voor de LGBTIA-community. Waarom vind je dit belangrijk?
Het is echt meer persoonlijk. Hiervoor durfde ik er niet over te praten. Ik vind mezelf geen politieke artiest. Ik doe het op een andere manier, want het album is over vrijheid en vooral mijn vrijheid. Het is ook een community die ik op een manier ontroerend vind doordat er veel kracht en zelfvertrouwen is, maar je voelt dat daarachter veel breekbaarheid en eenzaamheid schuilt. Je kan dat natuurlijk overal hebben, maar in deze gemeenschap voel je dat echt. Ik heb het gevoel dat de maatschappij de dag van vandaag erg gewelddadig is. Zelfs wanneer de queer-community meer in de mainstream media komt met programma’s als Drag Race Belgique. Want wanneer je in de mainstream gaat, wordt het geweld extremer aan de andere kant. Wanneer je kijkt naar de cijfers van agressie en haat, is het op een manier nog altijd aan het groeien, ook al praten we hier meer over in de grote media.
Het is dus een beetje een paradox die verwarrend is. Daarom moest ik erover praten. Het gaat ook over mij en ik wilde dat echt zeggen. Daar is muziek ook voor; om al je innerlijke demonen en je innerlijke waarheid naar buiten te brengen. Er zijn enkele hommages zoals “BONFIRE”, een uptempo discolied. Deze is een eerbetoon aan de late eighties, de aids jaren, wanneer het een strijd was tussen liefde en dood. Ik wou al deze referenties in het album omdat dat al lang iets met me doet.
Er zijn dan ook veel stijlen op het album. Hoe kwam dit tot stand?
Dat was praktisch met het symbool van het doolhof, dat wilde ik ook in de muziek. Ik kon postpunk of rock gebruiken en dan een volledig andere weg inslaan met een technobeat. Het album is ook een metafoor voor een lange avond feesten. Dus soms heb je die inslag van euforie en soms kom je terug bij besef en krijg je iets heel fragiel en kwetsbaar. Daarom hebben we een achtbaan aan energie en ik probeerde daarom veel en creëerde een hybride van het genre waar ik van hou. Ik wou niet iets monochroom of iets met een enkel kleur. Ik wilde een explosie om over deze vrijheid te praten.
In juni had ik ook twee keuzes: ik kon depressief zijn en in mijn kamer blijven of ik kon in de studio duiken en erbovenop komen en terug energie vinden. Dat is wat ik met dit album gedaan heb. Ik moest weer zoeken waarom ik het deed en waarom ik van muziek hou. Dat was ik een beetje vergeten door Eurovisie. Dit album was voor mij echt therapie en ik heb daarom al mijn invloeden, van postpunk tot pop tot electro, in het album gegooid. Ik wilde er ook meer van genieten, want bij Eurovisie voelde ik mij soort van vast in een kooi. Daarom gaat het ook echt over die vrijheid. Ook in de muziek met het doolhof en al de verschillende richtingen die je uit kan gaan met muziek. Wanneer het album klaar was, had ik het gevoel dat ik weer van muziek hield en dat ik weer vrij was, want april en mei waren een ware nachtmerrie in mijn hoofd. Dit album voelt dus als therapie.
Op “SILLY BOYS” en “TELL THE KIDS IT’S ALRIGHT” verwijs je naar Eurovisie. Hoe voelde het om dat in de muziek te verwerken?
Het idee was om niet boos of verbitterd te zijn met Eurovisie, want ik heb veel geleerd en ook goede dingen meegemaakt hier rond. Bijvoorbeeld op “SILLY BOYS” wilde ik echt de energie die ik op het einde van proces voelde, nabootsen. Ik voelde me gefrustreerd en niet mezelf. Ik moest deze woede in muziek omzetten en daarom is het wat bozer. Er is wel ook veel ironie in dat nummer. Ik wil niet dat mensen denken dat ik Eurovisie haat. Nee, ik respecteer het, maar ik wil gewoon de energie die ik toen voelde nabootsen.
“TELL THE KIDS IT’S ALRIGHT” is een antwoord op “BEFORE THE PARTY’S OVER”. Na de lyric ‘Are we sure the kids are alright’, wilde ik terugkomen met een antwoord dat wat bitterzoet is. We weten dat het niet honderd procent in orde is en dat er nog wat trieste gevoelens overblijven, maar alles komt goed. Het gaat om veerkracht en ook dat je veel leert in de slechte momenten. Ik vond het interessant om dit lied als eerste single hierna te gebruiken, gewoon om te zeggen: ‘het is oké, ik voel me oké. Het is niet perfect, het was lastig en veel, maar het komt goed.’ Zo simpel is het.
Ondanks de verschillende stijlen is er met het idee van het doolhof en terugkerende lyrics nog altijd een rode draad. Vond je dit belangrijk?
Het voelt bijna als een concept. Wanneer ik begin te schrijven, heb ik graag een personage, zoals het laatste album. Hier wilde ik bijna een geografische plaats, een concrete plaats zoals een nachtclub met de naam ‘The Maze’. Ik hou ervan om het publiek altijd terug te brengen naar deze plaats alsof het echt bestaat. Het voelt als een spel op een manier. Je komt altijd terug naar The Maze. Het is een grote wereld waar je alles in kan plaatsen wat je maar wilt. We hebben allemaal onze eigen ‘maze’. Ook met de terugkerende lyrics zoals ‘All the boys in the jumpsuits’ en ‘6 in the morning’. Ik hou ervan om echo’s te creëren in het album om echt een wereld zoals de nachtclub te maken.
Waarom werd “BEFORE THE PARTY’S OVER” het laatste nummer op het album?
Dat was een van de eerste ideeën. Ik wist dat “THE MAZE” de opener zou zijn en dat “BEFORE THE PARTY’S OVER” het einde moest zijn. De betekenis van het nummer is erg simpel. Het gaat over veerkracht, maar ook omdat ik erg worstel met eindes, bijvoorbeeld een feest. Het is moeilijk om afscheid te nemen en om overgangen te maken. Dat zit ook in het nummer en is het ook een beetje een schreeuw. Met het koor dat opnieuw en opnieuw komt, hoeft er zelfs geen einde te zijn. Dat geldt ook voor het leven natuurlijk. Ik wil niet dat dit stopt en daarom schreeuw ik het uit. Ik vond het logisch om dit op het einde te plaatsen. Wanneer het album gedaan is, kom je ook terug op “ENTER THE MAZE”, die delen van “BEFORE THE PARTY’S OVER” bevat, en zo is de cirkel rond.
Je hebt opkomende shows staan. Wat kunnen we verwachten?
Goede muzikanten, en ze komen allemaal uit Vlaanderen. Ik ben aan het werken met muzikanten van Tamino en Oscar & The Wolf en ze zijn allemaal echt sterk. Dat is dus het eerste wat je kan verwachten. Dat is ook heel belangrijk. Het zal ook op een manier erg theatraal zijn. Ik hou ervan wanneer shows fysiek zijn, en ik zal ook alles geven wat ik heb. Ik hou van een verbinding met het publiek en dicht bij het publiek staan. Het zal een beetje wild en glam zijn. We hebben ook aan verschillende versies gewerkt. Bijvoorbeeld “MOONDUST (PART 2)” is op het album maar twee minuten, maar live zijn het er zes of zeven. Deze shows zijn ook een goede plaats om zoiets te proberen. Op het album moet je voorzichtig zijn met de timing, maar live kan je echte explosies veroorzaken met langere versies. Het zal dus leuk zijn, maar ik mag nog niet alles weggeven.
Het is ook een droom om in Vorst Nationaal te spelen. Ik heb het gevoel dat voor de Franssprekende, Belgische artiesten dit een plaats is waar je echt moet performen. Ik kan niet geloven dat ik dit ga doen. Het is ook al binnen twee maanden. Ik ben erg enthousiast en denk dat dit album interessant is om live te brengen vanwege de verschillende stijlen.
Hoe ziet de toekomst eruit na deze shows?
Ik wil wel even met dit album touren, maar ik ben ook een acteur en ik heb ook opnames voor cinema en televisie. Op het einde van 2025 keer ik terug naar het theater, waar ik erg naar uitkijk want dat was mijn eerste kinderdroom. Ik heb toneel gestudeerd en ik vind het een goede manier om te leren, ook voor liveshows. Theater is de perfecte leerschool voor een performer. Als kind wilde ik geen brandweerman of piloot worden, maar acteur. Dat was echt mijn droom en muziek is ook soort van acteren voor mij. Mijn project is een soort alter ego. Dus Mustii is een persona op een manier. Ik moet dus ook keuzes maken, wat ik niet leuk vind, maar ik heb het gevoel dat ik verschillende dingen moet doen.
Ik wil dit album tonen voor ongeveer twee jaar, denk ik. Toch ga ik misschien binnenkort al terug naar de studio, want ik hou ervan om constant nieuwe muziek te maken. Toch wil ik echt de tijd nemen om dit album te delen, want ik hou ervan. Dat is de nabije toekomst. Ik ben blij dat ik de passie terug heb, want die was ik toch wat verloren met Eurovisie.
Je hebt ook de lyric hierrond ‘I’ll never be the same’. Hoe zie je dat?
Het heeft me veranderd. Ik heb ook geleerd ‘nee’ te zeggen tegen sommige dingen. Ik weet nu wat ik wil en niet wil. Wanneer je door zoiets groots gaat, kan je niet hetzelfde blijven. Er waren goede momenten, maar ook mindere. Er is veel druk in één enkel moment. Ik heb het gevoel dat ik wat volwassener ben geworden. Ik heb veel geleerd en geweldige personen ontmoet. Ik ben nog altijd geen volwassene. Ik voel mezelf nog altijd een tiener, maar ik ben wel wat opgegroeid op een manier.
Mustii heeft nog enkele tourdata staan. Zo staat hij eind januari in Amsterdam, Leuven en Antwerpen en begin februari in Brussel.
