© CPU – Joost Van Hoey (archief)
Creatief zijn is tegenwoordig vaak meer een uitdaging dan een talent. Het draait soms simpelweg om de durf om iets dat als heilig wordt beschouwd, zo oprecht mogelijk te benaderen. Door het overlijden van Adam Yauch (MCA) zijn de Beastie Boys, in termen van live-optredens en nieuwe muziek, tot het verleden gaan behoren. In plaats van hierover te blijven treuren, zag het Amerikaanse hiphopduo Joey Valence & Brae zijn kans schoon om die tijden te doen herleven. Hun show op Pukkelpop 2022 voelde als een revelatie, en sindsdien ging hun naam rond. Datzelfde najaar verkochten ze moeiteloos de Witloof Bar in de Botanique uit. Het debuutalbum PUNK TACTICS volgde snel, maar het momentum werd niet meteen opgepakt. Pas met de opvolger NO HANDS, waarin samenwerkingen met onder andere Pendulum en Danny Brown de sound evolueerden naar een stevige crossover van hiphop en drum-‘n-bass, werd het grote succes behaald. Ze speelden voor een uitverkochte Orangerie, klaar om muren af te breken.
Eerst kreeg het Antwerps undergroundverschijnsel Kleine Crack de kans om dezelfde muren bloedrood te verven. In plaats van zich te concentreren op fysieke waaghalzerij, bezong de rapper eerder de duivel in ieder van ons. Door de toevoeging van stroboscopische effecten en de beats van Slagter liet hij kort een andere kant van de jaren negentig horen: donkere trap in een embryonale fase. Het aftellen naar grammen maakte zijn stadsnaam meer dan waar. De rapper was echter niet altijd even goed verstaanbaar, maar los van de taalbarrière in het Brusselse, slaagde hij erin de toegestroomde mensen te bedwingen. De Samson & Gert-nuance van “ALLES IS OP” ging wellicht verloren bij de Franstaligen in de zaal, maar de vettige beat sprak boekdelen. En anders deed het woord ‘marihuana’ dat wel. Veel medelijden hoefden we daarentegen niet te verwachten, Kleine Crack & Slagter gaven geen om sentiment en zouden dat nooit doen. Punt aan de lijn.
© CPU – Joost Van Hoey (archief)
Om het publiek voldoende adrenaline door de aderen te laten stromen, zette JVB zijn live dj-set al in om de boel op te zwepen. Zijn korte mixtape van een goed kwartier maakte dan ook al deel uit van de show. “Jump Around” van House of Pain liet het publiek springen, en daarna volgden pompende drum-‘n-bass-remixes van onder andere de Beastie Boys, Limp Bizkit, The Cranberries en meer. Toen iedereen zich ‘pretty fly for a white guy’ voelde, lieten de twee rappers zien waarom zij de bazen van de club zijn. “THE BADDEST” en de overgang naar “PACKAPUNCH” zorgde ervoor dat de flow van beide heren meteen goed zat. Elk in hun eigen thrashy kledingstijl was het niet moeilijk te zien wie van de twee Joey was en wie Brae. Wat ze wel allebei gemeen hadden, en wat hen al lange tijd verbindt, was een sterk gevoel van samenhorigheid. Het had even geduurd, maar bij “HOOLIGANG” ontstond er toch één zweterige moshpit in het midden van de zaal, waar het oprapen van elkaar de enige vuistregel was.
Dankzij de partymentaliteit was donderdagavond ook voor niet-studenten in de Orangerie een moment om hard te feesten. Het mocht spelenderwijs al beginnen bij het meer elektronische “OK”. De rappers wisselden elkaar af van de ene flank van het podium naar de andere om goed verstaanbaar hun bars te spitten. Hun humoristische pasjes zorgden makkelijk voor een brede glimlach op ons gezicht. De twee goochelden graag met woorden, maar waren allerminst circusapen. “INTERMISSION 2” was misschien wat onderbroekenlol, al zorgden de fluitachtige melodieën voor heel wat sexyness. Ook al zijn de twee geen afgetrainde topmodellen, zelfrelativering was het enige dat telde. Toch ontkwamen we richting de winter niet aan ‘brat summer’, die eindeloos leek te duren. De Charli XCX-cover van “365” was met aangepaste verlichting op maat van iedereen die vol branie lekker wilde dansen. JVB week daarbij bewust niet te fel af van het origineel, al was dat vocaal gezien geen bijster sterke zet.
© CPU – Joost Van Hoey (archief)
De deur naar nog meer ophefmakerij was nu wel definitief ingetrapt. Eerder was het oudje “DROP!” nog een boodschap van algemeen nut. Het skanken bereikte echt zijn piek bij “Napalm”, waarbij de grootste bom definitief werd gedropt. De toevoeging van drum-‘n-bass aan JVB’s nineties hiphopsound gaf hen allebei meer ruimte om zich op te peppen en de show groter aan te pakken. Toch waren ze hun vorige doortocht in Witloof Bar niet vergeten. De vermelding daarvan was oprecht, evenals de bedanking dat ze de Orangerie konden uitverkopen. De keuze om opnieuw “THE BADDEST” te spelen – nu wel volledig – bood echter niet veel meerwaarde. Zeker nadat kort erna de lichten dimden en de klassieker “PUNK TACTICS” de laatste kopstoot had kunnen zijn. Dat gebeurde echter niet, want door de korte pauze van misschien een minuut was het te verwachten. Het had geholpen om gewoon in één keer door te gaan. Maar er was daarna nog genoeg energie over om de eerste rijen te signeren, handen te schudden en de fans een dik hart onder de riem te steken. Die harten pompten wellicht nog even hard als bij het binnenkappen van een gekoeld blik Monster Energy.
