Wat een heerlijk debuut leverde Riptunes vorig jaar af. Negen vrouwennamen, negen liedjes. De rasperige en doorleefde stem van Luc Dufourmont en het verfijnde gitaarspel van Wouter Spaens bleken een ideaal huwelijk voor de nacht. Veel van de ingrediënten zijn op opvolger Ready for the Revolution hetzelfde gebleven. Het geluid lijkt iets voller geworden. Overige bandleden Gunter Callewaert, Ruben Vanhoutte, Frans Grapperhaus en Agnes Fabiola krijgen de ruimte om de negen liedjes in te kleuren.
Hoe begin je een album? Riptunes kiest voor een windstille dag aan het water. Een cello speelt een trage melodie, de piano en zanger vallen loom in. Het is een charmante poging om de luisteraar met vriendelijk uitgestoken hand te verwelkomen, maar eenmaal binnen kabbelt het vooralsnog maar traag voort. Het tweede nummer van het album, “June”, met de zomerse tweede stem van Agnes Fabiola, heeft alles wat het openingsnummer ontbeert: een fijne melodie, poëzie en een vol geluid in een arrangement dat staat als een huis. Het is een levenslustig lied voor een jong meisje dat haar leven voor zich heeft. De titel van het album komt uit dit refrein. De kleine June is klaar voor een revolutie, dat zit in haar glimlach. Prachtig.
Hierna neemt het album een rare afslag. “God Damn” is muzikaal best een aardig nummer met een aanstekelijk riffje, maar de tekst is houterig en cabaretesk terwijl die toch serieus bedoeld lijkt. ‘Shit Goddamn, I lost my girl in Amsterdam’, de zang van Luc Dufourmont ontspoort terwijl die ingehouden juist het meest warmte en diepte heeft. De nummers die volgen, hebben aardige momenten, maar lijken geen geheel. Zo opent “Fig Tree” als wat vuige folk om klein en melodisch met piano en cello te eindigen. De twee instrumentale liedjes “Sur les Rives” en “Rensiwez” liggen aangenaam in het oor, maar komen niet echt tot leven. Datzelfde geldt voor “Cake”, een samenwerking met Loverman.
In “Rose” is alles wat Riptunes zo aantrekkelijk maakt juist weer wel te vinden: een catchy refrein, samenzang en een melodieuze solo op cello. Het laatste nummer “Song for Dave” heeft een Warhaus-achtig alsmaar muzikaal uitdijend slot. Het is een mooie afsluiter van een sympathiek album dat bij vlagen weet te raken, maar als geheel te wisselvallig is. De band speelt overduidelijk met genoegen, de plaat klinkt alsof we erbij zitten en er staan een paar parels op, maar een paar liedjes lijken gemaakt voor de vergetelheid.
Met deze aanvulling op hun oeuvre lijkt Riptunes klaar om op het podium harten te veroveren. Op 12 oktober staan ze in Kortrijk, 2 november in Diksmuide en 24 januari in Roeselare.
Ontdek “Rose”, ons favoriete nummer van Ready for the Revolution, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
