We weten al langer dat je voor goede metalcorebands prima een muzikaal reisje naar Australië kunt boeken. Het land heeft met groepen als Parkway Drive, Polaris, Make Them Suffer en Alpha Wolf al meerdere malen bewezen de ultieme broedplaats te zijn voor internationale grootheden in het genre en het land weet nog altijd te verbazen dat het, met slechts een inwonersaantal gelijk aan de hoeveelheid mensen dat in het Nederlandstalige gedeelte van de Lage Landen woont, zoveel coretalent weet voort te brengen die internationaal furore maakt. Die furore heeft Irken Armada helaas nog niet gemaakt, maar op debuutep A Sign to Kill laat het vijftal horen dat het alles in zich heeft om die status met rasse schreden te bereiken.
Muzikaal zit het namelijk helemaal goed op de debuutplaat en de groep heeft A Sign to Kill voorzien van een solide en robuuste instrumentale backbone die zelfs onder de grootste druk stand lijkt te houden. Groot aandeel hierin zijn de krachtige en creatieve gitaarriffs die doorheen de ep verweven zitten. De gitaristen Mackenzie Begg en Mitchell Harley slagen erin om het uiterste uit hun apparatuur te halen en switchen in hun partijen moeiteloos tussen melodieus en bruut. Het zorgt voor een energieke wisselwerking in de nummers zonder een moment onfunctioneel aan te voelen. Die wisselwerking is vooral voelbaar bij debuutsingle “Gutter Mouth”, waar de band geruisloos schakelt tussen catchy en toegankelijke refreinen en meedogenloze coupletten en breakdowns.
Wat meteen opvalt bij A Sign to Kill, is de bewuste keuze om vooral te vertrouwen op hun instrumenten en de computereffecten grotendeels te laten voor wat het is. In plaats terug te vallen op een overvloed aan digitale pingeltjes, zoals de laatste jaren al genoeg is gebeurd binnen de metalcore, blijft Irken Armada trouw aan hun apparatuur. Een goede zet als je het ons vraagt, want ondanks dat die elektro-elementen hip zijn in de scene, verkiezen we toch een sound die rechtstreeks uit de versterkers knalt. Het mag allemaal wat puurder in het genre en dat is precies wat de groep met A Sign to Kill brengt. Geen onnodige elektronische snufjes en foefjes, maar een ‘recht voor je raap’-sound die een overheerlijke rauwe energie bevat.
Tegenwoordig hoeft je je als band niet meer te schamen als je ergens overduidelijk je inspiratie haalt, want iedere muzieknoot is ondertussen al minimaal tien keer gespeeld. Dus ook Irken Armada hoeft dit niet te doen, want aan alles merk je dat de groep zijn boter heeft gehaald bij de eerdergenoemde Polaris. Qua instrumentale structuren komen de bands namelijk praktisch een-op-een overeen. Dit merkten we destijds al op tijdens de uitgave van de single “Your Own Version of Hell“, maar ook opvolger “Hospital Road” kan met enkele aanpassingen zo op een album van de mede-Aussies. Instrumentaal dan, want tekstueel bieden de nummers echter nog ruimte voor groei. Hoewel de vocalen krachtig zijn, goed bij de instrumentatie passen en de gave om liedjes te schrijven zeker al aanwezig is, mochten de teksten hier en daar net wat scherper snijden om de overeenkomst tussen de twee bands voor de volle honderd procent te zien.
Al bij al laat Irken Armada met zijn debuut-ep horen dat het een veelbelovende toevoeging is aan de Australische metalcore-scene. Wel heeft het nog een lange weg te gaan om de bands die we in de intro aanhaalden achterna te gaan, maar A Sign to Kill bewijst dat het in ieder geval al op de juiste route zit. De sterke muzikale basis is er namelijk, nu nog net dat beetje meer songwriting-skills erbij om het resultaat echt volledig te laten slagen.
Ontdek “Guttermouth”, ons favoriete nummer van A Sign To Kill, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
