© CPU – Senne Houben
Het Eurovisiesongfestival ligt intussen bijna exact een maand achter ons en laat ons eerlijk zijn, niemand weet nog welk land er met de eindoverwinning ging lopen. Neen, de ster van de grootste liedjeswedstrijd van Europa was Joost Klein, zelfs zonder dat hij effectief op het podium van de finale stond. Met “Europapa” veroverde hij meer dan eender welke andere kandidaat – het nummer haalde zopas de honderd miljoen streams – de wereld, misschien zelfs dankzij alle heisa die rond hem hing. De Nederlander ging als eerste artiest openlijk kritisch om met de deelname van Israël, om dan door ‘een incident met een cameravrouw’ uit het Songfestival gezet te worden. Wat er precies gebeurd is en welke straf volgt, zal Klein rond deze tijd in een Zweedse rechtbank mogen ontdekken, maar eerst viert hij de internationale dag van de luchtballon.
De piano van Richard Max’ “Right Here Waiting” werd in “Luchtballon” een paar versnellingen hoger geschakeld, waarna Joost eigenlijk vooral zijn stampende zelf blijft. ‘Je vraagt me waarom / Maar ik ben niet dom / Laat me maar vliegen in m’n luchtballon’ nestelt zich binnen de kortste keren in ons geheugen, niet veel later knallen de gabberbeats door onze gehoorkanalen. Op zich heeft “Luchtballon” zo eigenlijk vrij weinig om het lijf; geen opvallend diepe boodschap of spitsvondige teksten, maar gewoon een toegankelijk radiohitje. Wel horen we Joost nog ‘Ik word zo moe van mensen / Veel te veel prikkels / De ene is dit, de ander is dat / Weet je wat? Ik wil verdwijnen’ zeggen net voor het nummer losbarst, op het einde wordt nog eens benadrukt dat de Fries zijn muziek gebruikt om zijn trauma te verwerken. Maar misschien vooral dat hij daar nog lang niet klaar mee is.
Joost live aan het werk zien kan komende zomer op Genk on Stage (29 juni), Moen Feest (6 juli), Rock Zottegem (12 juli) en Lokerse Feesten (11 augustus).
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
