Eigenlijk zou The Rest Is History de boeken in moeten gaan als het achtste album van Pugwash, maar om de één of andere reden heeft iemand besloten het onder de naam van Thomas Walsh uit te brengen. Nou was Walsh al jaren bijna in zijn eentje Pugwash, toch is het commercieel niet de slimste keuze, maar wij maken er geen halszaak van. Pugwash of Thomas Walsh maakt muzikaal niet veel verschil dus scheren we het zowat over dezelfde kam. Na het laatste Pugwash album, Silverlake, dat Walsh samen met Jason Falkner maakte in 2017 was het angstvallig stil. Tot dat er begin 2022 een crowdfunding op poten werd gezet om een nieuw album op te nemen. Ondertussen gaf Walsh regelmatig updates op Facebook over de vorderingen van het nieuwe album en zijn dagelijkse ongemak. Vandaag is het dan eindelijk zover en presenteer Walsh ons The Rest Is History.
Over waar Abraham de mosterd haalt, hoeven we niet de boeken in te duiken. The Beatles en met name Jeff Lynne zijn de grootste inspiratiebronnen van de Ier. Dat was al te horen op het eerste Pugwash album Almond Tea uit 1999 en dat is op dit het nieuwe album niet anders. Het lijkt hem allemaal geen enkele moeite te kosten om de ene na de andere heerlijke melodie of muzikale wending te bedenken. Waar op Silverlake de invloed van Jason Falkner duidelijk hoorbaar was, heeft de zanger op dit album de touwtjes weer wat meer naar zich toe getrokken.
Toch zijn er op het album opvallende gastbijdragen. Zo schreef Divine Comedy’s Neil Hannon mee aan “A Good Day For Me”. Een melodieuze meezinger waar Walsh patent op lijkt te hebben. Walsh schreef “Take Your Time” samen met Michael Penn. Het heeft wat weg van americana en kent fijne samenzang. Opvallend is de vocale bijdrage van Def Leppard zanger Joe Elliott op “All This Hurt”, Verwacht geen harde rock en je moet wel erg goed luisteren maar het is hem echt. Maar buiten al deze mooie samenwerkingen, is het fijnst toch de nummers van Walsh zelf.
Op “Love In A Circumstance” wiegt hij ons in een gelukzalige staat. Het is zo’n liedje wat Walsh bijna achteloos uit zijn mouw lijkt te schudden met een ouderwets geluid om de sfeer kracht bij te zetten. Op het tweede deel van de plaat lijkt hij pas echt los te gaan. Op “Everyone Back In The Water” wat experimenteel begint, met op een gegeven moment de gitaarlick van “Venus” van Shocking Blue, voel je dezelfde vibe. Alsof je je in een boemelende trein begeeft die door een prachtig landschap glijdt. Af en toe daal je ook nog van een heuvel naar beneden. Het is het beste nummer van het album.
“This Is My Fortress” komt er dan minder goed van af. Het valt wat uit de toon als hoempapa stamper. Gelukkig is de afsluiter van het album “We Knew” een orkestraal pareltje dat Walsh opnam in de Abbey Road Studio 2 om zo dicht mogelijk bij zijn grote helden te zijn, die daar ook hun orkest partijen opnamen.
Met The Rest Is History heeft Thomas Walsh een album gemaakt dat weer een paar ijzersterke liedjes bevat. Voor de fans van melodieuze en melancholische Beatlesque, ELO-achtige smeerolie pop is Walsh de perfecte gastheer. Toch hadden het er wat ons betreft wat meer mogen zijn. Nu is het album met een speelduur van ruim een half uur net iets te mager bedeeld. Toch moeten we Walsh koesteren want wie komt er tegenwoordig nog dicht bij de sound van Jeff Lynne.
Facebook / Instagram / Twitter (X)
Ontdek “Everyone Back In The Water”, ons favoriete nummer van The Rest Is History, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
