Het aantal albums dat wekelijks verschijnt, is meedogenloos groot. Daarom is het onmogelijk om alles binnen de correcte tijdspanne van een degelijke review te voorzien. Gelukkig hebben we daarvoor een oplossing ontwikkeld in de vorm van ‘Beire Kort’. Reviews van in de voorbije maanden verschenen albums of ep’s die we nog niet recenseerden, en dat telkens in één alinea. Deze editie is tevens al de 40e en de tweede van 2023. In deze review onder andere recensies van Melanie Martinez, Gretel Hänlyn en Cosmic Crooner.
Morpheus – Morphosis (★★★★★)
Het vergt best veel moeite om ons tot tranen te roeren, maar het is Morpheus gelukt met zijn wonderschone ep Morphosis. De jonge Amsterdammer verloor zijn moeder twee jaar geleden aan een plotselinge vermoedelijke hartstilstand en vond troost in het maken van muziek. Dat is hem ontzettend goed afgegaan, want op zijn debuut brengt Morpheus een zevental liedjes waar we even stil van raken. Hij exploreert zijn verdriet, rouw en de liefde voor zijn moeder op zo’n kwetsbare, prachtige manier die het eigenlijk onmogelijk maakt om er niets bij te voelen. De melancholie in Morpheus’ stem weet ons volledig mee te sleuren op deze hedendaagse chansons, vooral op “Gold” en het fantastische “Burning in Paris”, dat een beetje doet denken aan Tamino. De dood is een ongelooflijk angstaanjagend iets dat erg veel pijn en leed veroorzaakt, maar we hebben dit jaar weinig dingen zo bewegend gehoord als deze wonderschone ode aan Morpheus’ moeder. Hij houdt haar herinnering levend op Morphosis en doet dat op de allermooiste manier mogelijk.
Op 7 december staat Morpheus als voorprogramma van Naaz in de Arminius Kerk in Rotterdam.
Cosmic Crooner – The Perks of Being a Hypocrite (★½)
Toen Cosmic Crooner in de lente van 2021 op ons muzikale radar verscheen met de single “Popsicle Place”, waren onze verwachtingen voor de toekomst van de Nederlander vrij hoog. Deze maakt hij helaas niet waar op zijn debuut The Perks of Being a Hypocrite. Het is een plaat over de veranderlijkheid van onze meningen en identiteiten met de bijbehorende hypocrisie, maar Cosmic Crooner slaagt er niet in om deze interessante thematiek om te zetten in boeiende muziek. Hoewel de plaat slechts 35 minuten duurt, voelt het ongelooflijk langdradig doordat elk nummer hetzelfde is en dat wil zeggen: een behoorlijk slappe parodie op Alex Turner en Father John Misty. Weinig memorabel dus, deze The Perks of Being a Hypocrite, los van die fantastische “Popsicle Place” dus.
Gretel Hänlyn – Head of the Love Club (★★★★½)
Gretel Hänlyn is terecht al een tijdje een van onze favoriete opkomende artiesten en ook op haar nieuwe ep Head of the Love Club maakt de jonge Engelse de verwachtingen helemaal waar. Met een melancholische, volwassen sound die een beetje doet denken aan collega en landgenoot Nilüfer Yanya, slaagt Hänlyn erin om ons gedurende acht nummers helemaal mee te sleuren in haar wereld. Ze betovert ons al op opener “Dry Me”, breekt ons hart met “Little Vampire” en stelt zichzelf kwetsbaar op op “Wiggy”, “Easy Peeler” en de hoopvolle afsluiter “Today (Can’t Help but Cry)”. Gretel Hänlyn vangt op Head of the Love Club op een wonderschone, intrigerende wijze samen hoe het is om vandaag de dag volwassen te worden met een wijsheid waardoor je zou denken dat de twintiger een stukje ouder is dan ze eigenlijk is. Wij kijken alvast reikhalzend uit naar haar debuutplaat!
Op 9 juni staat Gretel Hänlyn op het podium van Best Kept Secret in de Beekse Bergen.
Cailin Russo – INFLUX (★★★★)
Cailin Russo was eerder gekend als een succesvol model en speelde zo mee in twee videoclips van Justin Bieber. Laat je door die informatie echter niet misleiden, want op haar debuutalbum INFLUX profileert ze zichzelf als een intrigerende popact met mysterieuze producties. In bijna drie kwartier speelt ze met structuren en moods waardoor ze zich als veelzijdige artiest bewijst en zowel in alternatieve als toegankelijke popnummers haar weg vindt. INFLUX is dan ook een toevloed aan sterke nummers, waar elk nummer bijna een uitschieter lijkt te zijn en ook haar capaciteiten als producer toont.
H. Hawkline – Milk For Flowers (★★★½)
Op z’n vijfde plaat Milk For Flowers blijft de Welshe singer-songwriter Huw Evans, beter bekend onder het pseudoniem H. Hawkline, weemoedige teksten verpakken in vrolijk klinkende americana en folkdeuntjes. Het prima titelnummer werd als eerste single vooruitgestuurd en opent met veel schwung de plaat. Ook de gloedvolle pianoballad “Like You Do” is een knap staaltje songwriting, net als de prachtige afsluiter “Empty Room“. Cate Le Bon stond achter de knoppen tijdens de opnamen van de langspeler en dat hoor je overduidelijk aan de knappe muzikale productie. Enig minpunt is dat de Welshman z’n zuivere stem doorheen de tien nummers van Milk For Flowers onvoldoende laat variëren om heel de tijd te blijven bloeien. Gelukkig is er dan nog “Athens at Night” waarin hij met een funky falset een uitstapje maakt richting synthpop. Wij zijn alvast benieuwd of dit nummer een voorbode is voor een nieuwe richting in toekomstig materiaal.
Melanie Martinez – PORTALS (★★★)
Wie electro-art-pop zangeres Melanie Martinez op haar prime herinnert, stelt zich babydolljurkjes, papflessen en heel veel babytaferelen voor. Anno 2023 is het duidelijk dat ze het over een andere boeg heeft gegooid. Ze veranderde zichzelf in een roos futuristisch fantasywezen en gepaard met het leeghalen van haar sociale mediakanalen, werd hierbij de officiële dood van haar Cry Baby-persona aangekondigd. Op PORTALS krijgen we nog steeds in ware Melanie Martinez stijl zware teksten in de vorm van donkere en gedraaide metaforen op fijn klinkende deuntjes. Het is duidelijk dat Martinez nog steeds worstelt met de demonen uit haar verleden. Zo worden we op “VOID” op fijn gitaargetokkel meegetrokken doorheen het feeërieke portaal, terwijl teksten a la ‘I hate who I was before / I fear I won’t live to see the day tomorrow’ de revue passeren. Of zoals “DEATH” waar Martinez als overledene de conversatie met haar geliefde aangaat. We krijgen wel niet bij elk nummer een diep getormenteerde Martinez aan het woord, zo krijgen we op “MOON CYCLE” dat simpelweg over haar maandstonden en de nare kwaaltjes ervan gaat. Ook het ietwat kinderlijke dat we ten tijde van de Cry Baby-persona mochten horen, is nog niet volledig verdwenen zoals we overduidelijk nog op “NYPMHOLOGY” mogen aanschouwen. PORTALS toont enerzijds dat Melanie Martinez opgegroeid is, maar aan de andere kant blijft ze trouw aan haar vertrouwde stijl waarmee ze fans zal kunnen blijven bekoren.
The Natural Line – The Natural Lines (★★★★)
Voor indieliefhebbers zal de naam Matt Pond waarschijnlijk wel een belletje doen rinkelen, want hij heeft de voorbije vijfentwintig jaar samen met Chris Hansen en een resem anderen een heleboel albums uitgebracht onder de mantel Matt Pond PA. Die bijnaam werd vorig jaar definitief opgeborgen en in de plaats kwam de nieuwe band The Natural Lines. Een nieuwe naam betekent gelukkig nog geen grote koerswijziging en dus staat het titelloze debuutalbum The Natural Lines ook gewoon vol met hemelse indefolk en oerdegelijke countryrock. Op de plaat leidt Pond je met z’n zacht zalvende stem doorheen elf ambachtelijke songs die voortdurend blijven verrassen. Geen enkel nummer is zo sterk als het geweldige “The Problem is Me” dat vorig jaar verscheen op de ep First Five, maar Pond is na al die jaren z’n kunde nog niet verloren. Op The Natural Lines worden geen grote potten gebroken, maar gaande van dromerige folkpop in “Monotony“, melodieuze pracht in “Alex Bell” en indierockgoud in “A Scene That Will Never Die” bevat de plaat wel iets voor elke liefhebber van veilige kampvuurmuziek.
Constant Smiles – Kenneth Anger (★★★½)
Na een reeks albums die baadde in lo-fi en een dof DIY-geluid verraste Ben Jones en z’n Constant Smiles ons twee jaar geleden met het wondermooie Paragons. Met Kenneth Anger brengt Jones samen met zijn vriendencollectief alweer een nieuwe plaat, eentje dat een drieluik vormt met de eerder verschenen John Waters en Control. Die platen verdronken in een duistere sfeer van muffe synths en psychedelische new wave, maar de nieuwe langspeler sluit wat meer aan bij de nieuwe weg die werd ingeslagen op Paragons. Dat is ongetwijfeld de verdienste van het platenlabel Sacred Bones waar ze sindsdien aan verbonden zijn. Nummers als “Gold Like Water” en “I’m On Your Side” tonen Jones van z’n meest gevoelige en melodieuze kant, terwijl “I Hope You Are Well” dan weer herinneringen oproept aan de new wave die Constant Smiles vroeger bracht. En zo krijgt Kenneth Anger, de vergeten filmregisseur van experimentele kortfilms, toch een mooi muzikaal eerbetoon.
Pitou – Big Tear (★★★★)
Hoewel de Nederlandse Pitou Nicolaes al een tijdje door het muzieklandschap dartelt, kwam ze afgelopen zomer pas echt aan het oppervlak. De reden waren een paar prestigieuze concerten in de aanloop naar haar debuut Big Tear, een album dat, nu het het levenslicht heeft gezien, veel meer blijkt dan gewoon… een album. De zangeres weet ons namelijk tien nummers lang mee te nemen in een leefwereld die ze zelf heeft gecreëerd. Geschikt voor alle weersomstandigheden; van mijmerende regenachtige dagen tot gezellige zomeravonden, van zonnige lentenamiddagen tot ijskoude nachten bezaaid met een sterrenhemel. Pitou mixt doorheen Big Tear jazzy invloeden met minieme psychedelica, het minimalistische vanuit de idyllische tuinen van Eden met het mysterieuze uit je favoriete Scandinavische misdaadserie. Waar de singles an sich misschien niet altijd even spannend waren, vormt de som der delen net wél dat samenhangende geheel. Het debuut van Pitou belooft met andere woorden heel wat moois voor de toekomst.
Deze beire kortjes werden geschreven door Stephanie van Tol, Maxim Meyer-Horn, Steven Scheers en Frauke Van Coile.
