De uitdrukking ‘geen zittend gat hebben’, staat Guillaume Lamont en Tim Leyman op het lijf geschreven. Net wanneer RHEA, de voornaamste van de acts waarbij Lamont betrokken is, besluit om een jaartje op de rem te gaan staan, vult hij de vrijgekomen tijd in met een nieuw project dat de naam Hideous kreeg. Dit dus aan de zijde van Tim Leyman, die aankomend voorjaar met Ramkot ook vaak ver van huis zal zitten. De muziek van het duo klinkt zoals je zou verwachten wanneer je twee posterboys uit het Vlaamse gitaarlandschap bij elkaar zet; ruig, vettig, bot.
Aanvankelijk houdt het duo op debuutsingle “Curse” erg vast aan vocals a la Josh Homme (Queens Of The Stone Age) en relatief rechttoe-rechtaan gitaarlijnen die kordaat vasthouden aan een welgemikte riff. Fijn, maar niet bijster opvallend of origineel zou je aanvankelijk denken. Welja, totdat de band in de bridge de lont van het buskruitvat doet ontbranden. Haast per direct pompt het duo (en de onvermijdelijke studiomuzikanten) een blok instrumentale energie doorheen je koptelefoon of audiosysteem. Een rijke, volle rocksound breekt uit, eentje die zich ontdoet van alle voorzichtigheid en de nadruk op de energieke opbouw vestigt. Het is vooral in dit stuk dat de lyrics, die relatief eenvoudig en repetitief zijn gebleven, net door die bepaalde keuze haast als een mantra over de luisteraar wordt uitgesproken.
Hideous deelt met hun debuutsingle meteen een vanoudse ‘djoef op de muil’ uit. Een die aankomend voorjaar ongetwijfeld in menig concertzaal een kolkende moshpit zal veroorzaken.
Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.
