Albums, Recensies

Sophia – Holding On / Letting Go (★★★½): Frisse popsongs met een melancholische twist

Daar is Sophia weer met een nieuw album! Voorganger As We Make Our Way (Unknown Harbours) gaf al aan dat de band een wat andere richting opzocht. En ergens is het zoals Proper-Sheppard op de plaat al aangeeft: ‘holding on / while everything stays the same’.

Zoals af te leiden is uit de titel, draait het op Holding On / Letting Go grotendeels om de complexiteit van het dagelijkse leven, om de zoektocht naar antwoorden op vraagstukken die er daadwerkelijk toe doen. Met als aanstoker dan wel verzoenende kracht: de liefde. Want hoe je het ook draait of keert, Proper-Sheppard blijft in essentie een songschrijver met het hart op de tong. Meer zelfs: hij is het prototype van een rasartiest die zowel intiem uit de hoek kan komen (zie onder andere Fixed Water), als dat hij met zijn band al zijn duivels en demonen met ziedende, intense razernij en passionele energie aan flarden kan spelen.

Holding On / Letting Go is misschien wel de meest allesomvattende en meest genuanceerde plaat die Sophia tot op heden maakte. Er staan prima rocksongs op die voor een fikse portie bevrijding en catharsis zorgen, maar evengoed zijn er ingetogen composities met een eerder zalvend effect op terug te vinden. Toch valt vooral ook op dat Sophia meer dan ooit met geluid experimenteert. Dat komt nadrukkelijk aan bod via de weerbarstige opener “Strange Attractor”, die net als afsluiter “Rock Arp (We Know)” zijn voordeel doet met sounddesign. Het doet wat vreemd aan om die krautrockerige synths te horen, maar als er dan halfweg een muurtje bijtende gitaarnoise wordt opgetrokken, dan glimlachen we in het besef dat net dit soort exercities de essentie vormen van Sophia. Het is zalven om vervolgens hard toe te slaan. Of omgekeerd, zoals je wil. Al snel stel je vast dat deze song net door zijn eigenzinnige aantrekkingskracht fraai openbloeit en zelfs een van de vele sterkhouders op de plaat is. Kenmerkend voor het experimentelere karakter van de plaat is ook het langzamerhand bedwelmende “Alive”, waarin het zoete streepje saxofoon van Terry Edwards voor een pittige meerwaarde zorgt.

Gaandeweg vallen er vintage Sophia-liedjes op, zoals onder meer de in nostalgie gedrenkte ballad “Wait (I’m Sorry)”. Songs met een eerder bitterzoet rouwrandje. Songs die inzichtelijk maken hoe openhartig Proper-Sheppard is. Eveneens valt de soms best grote zucht naar behaagzaamheid op. Luister maar eens naar een catchy single als “Undone (Again)” waarin Proper-Sheppard zich buigt over ‘all the little lies’ ten aanzien van jezelf of in relaties met anderen. Of neem het opmerkelijk radiovriendelijke “Days” dat uitstekend bewijst hoe Sophia de luisteraar kan verleiden met frisse popsongs met een melancholische twist.

De groep verruimt de bakens en laat wat meer (klank)kleuren en nuances toe. Dat maakt helaas ook dat sommige tracks op Holding On / Letting Go niet altijd even hard beklijven. Zoals het naar onze smaak net iets te statische countryballad “Avalon” of het kale en sombere “Gathering The Pieces”. Daar staat gelukkig tegenover dat de finale waarlijk groots te noemen is. In de staart zit dan ook al het opgespaarde venijn. “Road Song” gloeit en doet dansen in een brandend vagevuur: ‘Why are you always your worst enemy?’. Van daar af aan wordt het alleen nog maar beter. Het vaag naar zijproject May Queens hintende “We See You (Taking Aim)” is het meest openlijk politieke statement dat Proper-Sheppard ooit maakte. Rest nog afsluiter “Prog Rock Arp (I Know)”, een instrumentaal, in sepiakleuren gedrenkt akoestisch gitaarwalsje dat haast als een bonus aanvoelt.

Het deels in Berlijn en Wales opgenomen Holding On / Letting Go is een degelijk en onderhoudend Sophia album. Zoals zovele andere bands en artiesten heeft de groep door Covid de release ervan moeten uitstellen. De band (met in de rangen op drummer Jeff Townsin na, een volledig tricoloor gezelschap bestaande uit bassist Sander Verstraeten, pianist Bert Vliegen en gitarist Jesse Maes) staat danig te trappelen om de nieuwe songs aan het publiek voor te stellen. Ze zijn er meer dan klaar voor.

Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.

26 september 2020

About Author

Philippe De Cleen


ONE COMMENT ON THIS POST To “Sophia – Holding On / Letting Go (★★★½): Frisse popsongs met een melancholische twist”

  1. Rombout de Neef schreef:

    Er staat Jesse Vliegen als gitarist vermeld in de recensie, maar dat moet Jesse Maes zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief