Live, Recensies

Unday Label Night @ OLT Rivierenhof: Bezwerende en eclectische tonen betoveren de arena

© CPU – Joost Van Hoey

Eind juli legde de Provincie Antwerpen nog alle evenementen in stad Antwerpen stil tot eind augustus. Vele concerten rond het concept ‘Take Care’ van het OLT Rivierenhof werden (nogmaals) uitgesteld. Twee weken later werd duidelijk dat de maatregelen vervroegd zouden worden versoepeld en de concerten na 19 augustus konden doorgaan zoals gepland.

Gisteren was het aan het Gentse label Unday Records om het podium over te nemen. Op een grijze zondagavond werden singer-songwriter Echo Beatty, indieband Flying Horseman en multi-instrumentalist Dijf Sanders ons voorgeschoteld. Met het beste wat Unday Records te bieden had, een albumrelease, de beperkte tickets en de onstilbare honger naar livemuziek was het niet verwonderlijk dat de avond snel uitverkocht was. De line-up werd het ideale recept voor een eclectisch avond, die ingetogen begon en opzwepend eindigde.

Echo Beatty

Als eerste mocht Echo Beatty, a.k.a. Annelies Van Dinter, solo ons bezweren. Na haar muzikale scheiding met Jochem Baelus vorig jaar gooide Van Dinter het over een andere boeg. Ze bracht een solo-ep uit en haar songs werden meer ingetogen en breekbaar. Van Dinter stond helemaal alleen, tussen alle gear van komende bands, op het podium. Haar stem en haar gitaar moesten de arena vullen. Met haar bezwerende songs en doordringende stem kreeg ze het publiek stil. De muziek paste perfect bij de grijze hemel. De kille wind die door de bomen ruiste, vulde de muziek aan wanneer er geen drumloop meespeelde. Eindigen deed ze met het ingetogen “Sparks” van haar eerste ep. Het lied paste wel in deze setting zei ze en dat klopte. Echo Beatty verliet het podium en liet ons betoverd achter.

Flying Horseman

Bij het vallen van de avond kwamen de nachtvlinders uit hun slaap om tussen het publiek te vliegen en kwam Flying Horseman het podium op. Met zijn vijven stonden ze compact op elkaar, met frontman Bert Docx in het midden. Opener “Citizen” zette meteen de toon met haar strakke baslijnen en beklijvende tonen. De song is tevens de opener van de nieuwe plaat Mothership die in juni uitkwam. De nieuwe plaat is er dus al een tijdje en hun tour(tje) is nu eindelijk begonnen en zal hun nog langs vele Belgische en Nederlandse podia brengen.

Tijdens “Where Do You Live” gingen de lichten en de rookmachine van het Rivierenhof aan. Door de koude lucht dansten de schaduwen van Flying Horseman. De muziek verwarmde onze lichamen. Wat heerlijk avonddromen. “Set / Reset” sleurde ons uit onze dromen met een explosief einde. Met “Secrets” bewandelden we verder het opgefokte pad. Op het podium heerste een opgehitst microklimaat; terwijl Docx zijn trui uitdeed, gingen vele in het publiek aan.

Midden van de set sprak Docx ons voor het eerst aan. Hij zei het leuk te vinden weer te spelen en gaf aan dat de te kopen plaat iets duurder was dan normaal om de zwaargetroffen sector te steunen. De grijze hemel had ondertussen plaatsgemaakt voor de paarse gloed van ’t Stads luchtvervuiling. Met “Privat Isle” was het weer heerlijk wegdromen en wakkerschrikken met een zalige ontknoping. Met de profetische woorden ‘Merci en tot de volgende keer maar weer’ werd de lange nacht ingezet. Er werd geroepen om meer, maar meer Flying Horseman volgde niet.

Dijf Sanders

Wanneer je naar Dijf Sanders luistert, lijkt het wel of je op een Aziatisch muzikaal wonder bent gestoten op één van je Spotify of YouTube omzwervingen. Niets is minder waar, bij de soundcheck werd al duidelijk dat de man Vlaamse roots heeft. Toch zorgden hij en zijn kompanen drummer Simon Segers (van o.m. De Beren Gieren) en blazer Mattias de Craene (van o.m. Nordmann) voor een Oost-Aziëreis die je alle zittende dansstijlen ter wereld deed uitproberen. Wat volgde was een mengelmoes van Oost en West, gekruid met intense psychedelia.

Alhoewel Puja al een half jaar oud is, was dit concert de eerste avond waarop de nieuwe plaat van Dijf Snaders aan het publiek werd voorgesteld. Puja is een aanbiddingsritueel van de hindoes en ook het publiek werd in hogere sferen gebracht door de aanwezige wierrook en bezwerende muziek. Nepalese mantra’s werden voorzien van synthbassen en gebroken ritmes. De sax bracht een soms kille, soms warme laag aan de muziek. Het publiek raakte in trance en kon niet stilzitten, maar moest toch al zittend genieten.

Dijf Sanders zat als een priester achter zijn apparatuur verstopt. Segers speelde solo’s met gesampelde religieuze gebeden; De Craene greep naar Oosterse blaasinstrumenten. In het donker zag je de arena meeknikken, in trance. De koude lucht en het (gepercipieerde) zuurstoftekort door de mondmaskers brachten nog meer bij aan de Nepalese sfeer. Soms was het kil en stil, andere keren wondermooi en intens. De nacht kon eeuwig blijven duren.

De drie acts deden ons de koele wind vergeten en brachten ons naar hogere sferen. Helemaal betoverd keerden we terug naar onze fietsen, auto’s en trams de nacht in. Unday Records bewees dat het Belgische muzieklandschap divers en steengoed is. Nu we niet zo ver kunnen reizen en buitenlandse bands minder snel tot bij ons geraken, is het misschien de uitgelezen kans de ongelofelijke Belgische muziekscène te (her)ontdekken. Take Care!

Setlist Flying Horseman:

Citizen
Hotel
Where Do You Live
Set Reset
Secrets
A Song That Lasts
Private Isle
Bright Light
Night Is Long

31 augustus 2020

About Author

Tibo De Leenheer


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief