Albums, Recensies

Four Year Strong – Brain Pain (★★★): Koningen van herkenbaarheid


Brain Pain, de zesde langspeler van de mannen uit Massachusetts, is een dubbeltje op z’n kant. Langs de ene kant klinkt het enorm vertrouwd in de oren, langs de andere kant is het veel van hetzelfde. Dat krijg je met een band die dezelfde formule blijft hanteren. Brain Pain een slechte plaat noemen zou wat kort door de bocht zijn, maar echt memorabel binnen het oeuvre van de jongens of zelfs het genre is het nu ook weer niet.

Al sinds het begin van dit millennium slaagt Four Year Strong er met verve in om de opgewekte sound van poppunk te combineren met snoeiharde uithalen uit het hardcorewereldje. De vier bebaarde mannen spelen al sinds het oprichten van de band samen. Enkel de tijdelijke passage van een keyboardspeler zorgde voor een korte wijziging in de line-up. Op een volledig akoestisch album in 2017 na, was het al van 2015 geleden dat we nog nieuwe muziek te horen kregen; tijd voor een volwaardig nieuw album dus.

Four Year Strong blijft in België een nobele onbekende. Ze speelden wel op Groezrock, ergens aan het begin van de eerste festivaldag in 2016 en ze mochten ook JC De Klinker aandoen in Aarschot. Dit nieuwe album zal dus voor vele muziekliefhebbers in België onder de radar blijven. Voor de fans van poppunk is nieuwe muziek van Four Beard Strong (want zo worden ze al lachend ook wel eens genoemd) wel groot nieuws. Hun laatste, zelfgetitelde wapenfeit was een schot in de roos, dus er waren grote verwachtingen voor dit album.

Na de eerste drie singles bleven we achter met een dubbel gevoel. De band klonk herkenbaar en vertrouwd, maar het was toch weer gewoon van hetzelfde laken een broek. Die lijn wordt doorgetrokken over heel het album. Een nummer als “Get Out Of My Head” zou eigenlijk op elk album van de band kunnen staan. Wat wel opvalt, is dat het tempo over de hele plaat behoorlijk laag blijft. Op ouder materiaal konden de mannen wel eens een versnelling of vier hoger schakelen, maar verder dan tweede, soms derde geraken ze precies niet meer. Enkel “Mouth Full Of Dirt” jaagt het tempo eventjes de hoogte in.

Het beukende element van de hardcore bleef gelukkig wel aanwezig in de bonte mix. “Brain Pain” is op dat vlak een schoolvoorbeeld van hoe snedig Four Year Strong soms uit de hoek kan komen. Ook “The Worst Part About Me” is een mokerslag waar het publiek zich op zal uitleven. De pompende drums zullen verwarring zaaien in menige moshpit, zoveel is zeker.

Ook thematisch is de zesde langspeler een typisch poppunkalbum: het klassieke groeiproces van kids zonder zorgen naar het volwassen leven waar de rekeningen betaald moeten worden. Gelukkig is het album op vlak van thematiek iets minder eentonig. Mentale problemen zoals burn-outs en depressie komen ook aan bod. De thema’s klinken zo persoonlijk voor iemand en toch worden ze door twee zangers bezongen. De samenwerking tussen Alan Day en Dan O’Connor, ze blijft toch merkwaardig, maar o zo sterk.

Brain Pain is misschien niet het beste album dat Four Year Strong ooit uitbracht, degelijk is het wel. Spek naar de bek voor fans die willen dat hun favoriete band hetzelfde blijft klinken. We mogen ook niet ontkennen dat er wel een aantal nummers tussen zitten die we graag nog eens willen horen, maar dat effect had de band vroeger nog net iets meer.

Facebook / Instagram / Twitter

28 februari 2020

About Author

Joren Cloet


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief