Albums, Recensies

Obey the Brave – Balance (★★★½): Never change a winning formula

Balance is het nieuwe wapenfeit van Obey The Brave. Een mooie plaat die past in het rijtje van de melodieuze hardcore. Alles wat nodig is voor het genre, is aanwezig: melodieuze riffs, screams, catchy refreinen en meebrulbare oneliners gevolg door een breakdown. Een alom gekende formule waardoor er niet echt veel inventief in de plaat zit, maar dat hoeft niet altijd een slecht ding te zijn. Sinds het tragische busongeluk van The Ghost Inside moest er een plaatsje opgevuld worden en Obey The Brave doet zijn best.

In 2010 begon Despised Icon aan een vier jaar durende hiatus, maar zanger Alex Erian kon zo lang niet wachten. In 2012 richtte hij met oud bandleden van Blind Witness dan maar Obey The Brave op. Sinds 2012 brachten de Canadezen vier albums uit, geen slecht gemiddelde. De deathcore lieten ze links liggen en de mix tussen metalcore en melodieuze hardcore werd met open armen ontvangen. Obey The Brave oftewel OTB won al snel aan populariteit. Ze stonden op de grote metalfestivals en werden ook een jaar toegevoegd aan de Impericon: Never Say Die!-tour. Het nieuws dat ze een nieuw album uitbrengen, zal dus voor veel mensen binnen het wereldje als muziek in de oren klinken. Tijd voor een luistersessie.

Een band zie je elk album groeien en die evolutie is ook duidelijk zichtbaar bij deze Canadezen. Niet dat de formule waarmee ze werken baanbrekend nieuw is, maar hun sound is wel een stuk verfijnder geworden in vergelijking met de begindagen. De clean vocals zijn meer en meer aanwezig en er zit meer melodie in. Daar is de opener van het album “No Apologies” een mooi toonbeeld van. Een nummer dat meteen blijft hangen en het album mooi samenvat. Het zou zomaar het nieuwe OTB-anthem kunnen worden.

Onder het motto ‘een oude vos verliest zijn streken niet’ hoor je op het album wel dat de jongens niet willen wegsteken waar ze vandaan komen. Langs de ene kant komen ze muzikaal gezien regelmatig nog eens snedig uit de hoek. “Reality Check” is zo een mokerslag van een nummer waarbij je zo de armen als windmolenparken door de lucht ziet vliegen. Zit daar geen oplossing in voor meer groene energie? Langs de andere kant is het ook het altijd aanwezige Franstalig nummer. Obey The Brave komt namelijk uit het Franstalig deel van Canada en elk album is dat ook terug te vinden. “Calme Le Jey” is ditmaal de titel en is een heel leuk nummer. Haal je beste Frans almaar boven.

Voor de criticasters onder ons klopt het wel dat de nummers muzikaal niet heel veel verschillen van elkaar. Het album lijkt een groot geheel dat naadloos in elkaar overgaat. Obey The Brave en bij uitbreiding het genre heeft ook nooit de fijnproevers proberen aan te spreken, maar dient eerder als uitlaatklep voor zowel de bandleden als de fans. De twee laatste nummers zijn de perfecte soundtrack om stoom uit te blazen. “Seeing Red” eerder als anthem, maar het venijn zit altijd in de staart en “Balance” is behoorlijk venijnig. Het zal eerder voor een hogesnelheidstrein aan circlepits zorgen dan voor een rustig evenwicht.

Balance is in zijn genre een behoorlijk goede plaat waardoor bij de fans van het genre behoorlijk wat glimlachjes tevoorschijn zullen komen. Met hun laatste album lijken ze ook echt de draad op te pikken die The Ghost Inside jammer genoeg heeft laten liggen, al zijn die laatsten wel op hun terugweg. Zij die op zoek zijn naar innovatie en een ‘gamechanger’ moeten zelfs niet aan de plaat beginnen, maar voor al anderen: zeker niet zomaar laten passeren. Op 9 november staan ze in Hasselt ter ondersteuning van Lionheart om met een hardcore superline-up de Muziekodroom volledig af te breken. Be there, maar vergeet uw ronddraaiende armen niet te oefenen.

19 juli 2019

About Author

Joren Cloet


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter