We zijn al fan van Orla Gartland sinds we haar aan het werk zagen in de Antwerpse Roma. De Ierse moest het publiek opwarmen voor genregenoot dodie, maar wist op een heel eigen manier de zaal volledig om haar vinger te winden. Zo’n indruk maken als voorprogramma is een prestatie die we niet vaak te zien krijgen. Sindsdien kijken we dan ook enorm uit naar Why Am I Like This?, haar eerste ep in ruim vier jaar.
We hadden eerder al kennisgemaakt met twee van de vier nummers die op de ep te vinden zijn. De magisch melancholische titelsong die de collectie mag openen is een meezinger van jewelste, en in De Roma hadden we dat geweten. Ook op plaat is overtuigen geen probleem. In contrast staat het springerige “Flatline”, een strak, euforisch klinkend popnummer. De tekst is echter van een gelijkaardige donkere aard. Doorheen de vier nummers van Why Am I Like This? zit een duidelijke tekstuele rode draad; de teksten gaan over moeilijke, maar herkenbare emoties, en weten bij ons alvast een gevoelige snaar te raken.
Er blijven nog twee nieuwe nummers over. Het contrast tussen tekst en muziek is minder groot tijdens “Inevitable”, een nummer waarin Orla langzaam accepteert dat een relatie niet meer werkt. Het nummer is prachtig georkestreerd, en de muziek wekt een gevoel van hoop op, of toch tenminste closure. Afsluiter “Overthinking” gooit het dan weer over een heel andere boeg; enkel met haar gitaar en een sobere drummachine zet ze haar interne monoloog op muziek, met een stem die klinkt als een mix van Dessa en Kate Tempest met een enorme extra dosis paranoia.
Why Am I Like This? is maar een kleine veertien minuten lang, maar in die tijd horen we wel vier potente songs voorbijkomen, waar we nog vaak naar zullen terugkeren. Orla Gartland heeft een goede formule gevonden, en ze maakt die zich helemaal eigen door een hoop rauwe en eerlijke emotionaliteit in haar nummers te verwerken. Het lijdt dan ook geen twijfel dat we met plezier zullen ontdekken welke wegen ze hierna inslaat.
