Live, Recensies

SOAK @ Botanique: Ierse ironische verstopt in warme songs

SOAK heeft een groeispurt achter de rug, of dan toch zeker in haar muziek. Na het ingetogen diy-debuut Before We Forgot How to Dream klinkt Grim Town, het tweede album van Bridie Monds-Watson, als een volwaardig geheel van melancholische songs. Met een band, leuke bindteksten en een ironische lach stelde ze die tweede plaat gisteren voor in een mager gevulde Botanique.

De avond werd geopend door Pillow Queens. Bands die bestaan uit alleen maar vrouwen zijn een unicum in de muziekwereld, maar Pillow Queens bewees dat een kwartet van dames niet hoeft tegen te vallen. Hun songs klonken even strak als die van hun mannelijke collega’s. De indierock die Pillow Queens bracht was aanstekelijk. Tijdens “Puppets” kon de zaal moeilijk stilstaan. Het was alleen jammer dat de teksten van hun grootste hit “Gay Girls” live onverstaanbaar waren.

View this post on Instagram

@soaksoaksoak, Brussels.

A post shared by Pat // JAZZ&FREEDOM (@patrickdemaret) on

‘Toen ik vijftien was, werden alle kinderen van de school op vrijdag samengeroepen voor een speciale gebeurtenis. Ik dacht eerst dat ze het einde van de week wilden vieren, want het Extreme Team kwam langs. Het Extreme Team bleek echter een bende Christenen die ons moest overtuigen hoe cool Jezus is. Ik voel me op dit moment als een lid van dat Extreme Team,’ verkondigt SOAK voor een nog minder dan halfvolle zaal. De kleine Ierse heeft een moeilijke opdracht vanavond in de Botanique. Toch zit of staat niemand verveeld voor zich uit te staren. De muziek van SOAK zet de zaal al meteen aan het dansen met “Get Set Go Kid” en “Knock Me Off My Feet”. De gitaarsolo en leuke bridge geven de set van bij het begin een eerste vrolijke noot. Of misschien is het de absurditeit van het optreden voor een handvol toeschouwers die een smile op het gezicht van SOAK tovert.

Maar SOAK, dat is niet alleen lachen, gieren, brullen. De Ierse duikt na haar openingsongs even in haar archief van emoliedjes: “B a noBody” en “Blud”. Dat laatste gaat over de scheiding van haar ouders, een thema dat vaker terugkomt dan complexen over haar gestalte of geaardheid. ‘We wisten niet dat het dit weekend Pride was in Brussel. As if this tour couldn’t get any gayer.’ Toch tekenen haar homoseksualiteit en activisme als Ierse haar muziek niet. Sterker nog, persoonlijke problemen—zoals die echtscheiding, een crush die je gewoon laat vallen of je niet helemaal in de stemming voelen op een feest—zijn veel belangrijker. Die problemen brengt ze met haar jonge leeftijd van 23 op een heel mature manier over in haar muziek, en haar stem klinkt even warm en stabiel op een podium.

Ondanks het Iers accent is ieder woord verstaanbaar. Gelukkig maar, want de tekst van “I Was Blue, Technicolor Too” is de moeite. Met een meezingmomentje en mooi trompetje op het einde is dit het meest geslaagde nummer uit de set. SOAK gaat op dat elan verder met “Déjà vu” en z’n ultradansbaar refrein. De glimlach gaat nu niet meer van haar gezicht. “YBFTBYT” staat voor ‘you’ve been forgetting to brush your teeth’, en die serenade brengt ze met Pillow Queens als achtergrondkoor. Het is een ironisch lied over mensen die zeggen dat ze niet roken, maar dan wel iedereens sigaretten opgebruiken tijdens een avondje uit.

Dat de songs op het tweede album van SOAK voller klinken, horen we ook live. “Sea Creatures”, uit de oude doos, staat in schril contrast met “Life Trainee”, dat een Elton John-kantje krijgt met die overheersende piano. Met “Valentine Schmalentime” en “Crying Your Eyes Out” zet ze al haar vrolijke melodietjes terug aan de kant en neemt SOAK de tijd die nodig is om de set tot rust te brengen. Het was alsof ze ook nog even wilde tonen dat ze met enkel en alleen een piano ook nog eens extreem breekbaar kan overkomen. In sterk contrast hiermee gaat ze er in de bisronde compleet over; als een bulldozer walst ze nog een keertje extra ieders hart plat met “Missed Calls”. Maar geen nood, want “Everybody Loves You”. Die afsluiter vat de set van SOAK goed samen: af en toe mag je verdrietig zijn, maar weet dat er toch altijd een lichtpuntje is.

Setlist:

“all aboard”
Get Set Go Kid
Knock Me Off My Feet
B a noBody
Blud
I Was Blue, Technicolour Too
Déjà vu
Fall Asleep / Backseat
YBFTBYT
Life Trainee
Sea Creatures
Valentine Schmalentine
Crying Your Eyes Out
Missed Calls
Everybody Loves You

20 mei 2019

About Author

Emma Vierbergen


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter