© Cédric Depraetere
Democrazy nodigde op 28 oktober 2018 in de Charlatan artiesten uit die doorheen de avond zowat elke muzieksmaak behandelden. Het werd voor sommigen een gek feestje, voor anderen op z’n minst een interessante ervaring. Het beste oordeel is een combinatie van beide, zoals ook de muzikanten van alles door elkaar mixten.
One Man Party is een éénmansproject van Steve Slingeneyer, een artiestennaam die hij niet gestolen heeft. Eigenlijk kreeg hij die bijnaam van LCD Soundsystem, omdat hij zich als een beest gedroeg tijdens zijn jaren als drummer bij Soulwax (tot 2012). Zijn vertoning kan je best vergelijken met Animal uit The Muppet Show. Zijn muziek slingert ergens tussen die van Onmens en een loungeparty, waarbij niemand zijn benen kon stilhouden. Er kwamen invloeden uit Latijns-Amerika en van old school techno aan bod, maar even duidelijk hoorden we door Soulwax geïnspireerde beats. Als een wilde beukte Slingeneyer in het rond: nu eens sloeg hij naast zijn drum, dan weer trok hij z’n micro uit. Hij sloeg oerkreten en apengeluiden uit. Als een semi-kabaretier bleek One Man Party een prima publieksopwarmer.
© Cédric Depraetere
Na de rave uit de jaren 90 maakten we een sprong naar een tijd die nooit geweest is. The Garden valt niet in één genre samen te vatten, zelfs niet in vijf of tien. De broers Shears uit Californië beschrijven hun stijl zelf als ‘vada vada’, wat neerkomt op ongebreidelde creativiteit zonder bestaande conventies. In het beste geval kan je het power pop noemen, maar ze werkten waar mogelijk quasi elk bestaand genre schaamteloos binnen. Hip hop, hardcore punk, drum-‘n-bass, de tweeling is nergens bang van. Dit zorgde bij momenten echter voor een warboel, maar het bleek zeker niet saai.
In het eerste deel vonden de broer het soms overbodig om op hun instrumenten te spelen. De klank lieten ze derhalve volledig over aan hun usb stick (of hoe doen ze dat anders) en zelf sprongen en zongen ze wat in het rond. De helft van hun nummers werden gedragen door keys, blazers en synthesizers, maar live was daar jammer genoeg niets van te zien. Bij “A Message For Myself” zagen we koprollen en gerap. Of was het gebrabbel? Beide kwamen aan bod, maar de grens was soms niet te trekken. In hun videoclips verkleedt het duo zich al te graag als goth-cowboy-mimespeler, maar in de Charlatan volstond een lange donkere jas en een verhullend kapsel.
© Cédric Depraetere
The Garden nam geen pauzes om intiem met het publiek te palaveren. Tussen de experimentele electronica in gooide Fletcher Shears explosieve drumfills in je gezicht. Bij momenten leken de broers eerder op coke junkies dan op muzikanten. Gelukkig herpakten ze zich in het tweede deel, dat veel minder grillig was. The Garden heeft ook heel wat herkenbare deuntjes in hun repertoire staan en die kwamen allemaal aan bod. Nummers als “Call The Dogs Out” en “No Destination” uit hun derde album brachten het beste in de band naar boven. Een fantastische bastoon, afwisseling in tempo en niet overdreven veel geprogrammeerde elektronica. De helft van het publiek had de tijd van hun leven, terwijl de andere helft soms hun wenkbrauwen optrok.
De eclectische post punk van The Garden zou ideaal klinken op eender welke euforische afterparty, denk maar aan de videoclip van “All Access“. Een nuchtere ziel kan echter niet blijven lachen met de absurde kuren uit Orange County, CA. The Garden houdt duidelijk veel van zichzelf, maar wat meer structuur en choreografie zou welkom zijn. Onze relatie met de gekke broers is er tot nader order dus eentje van haat-liefde.
