Live, Recensies

Couleur Café 2018: Festivaldag 3

De laatste festivaldag begint altijd iets rustiger dan de voorgaande dagen en dat is op Couleur Café niet anders. Er werd al wat meer in de schaduw gezeten en gechild, maar ook genoten van de livemuziek die ook weer voor ieder wat wils bevatte.

De latijnse Belgen

Chicos y Mendez komen uit Brussel en brengen leuke Latin Reggae die perfect past bij de zomerse temperaturen. Frontman David Mendez Yepez, die ook de gitaar voor zijn rekening nam, beschikt over een aangename stem, maar vernieuwend zijn de nummers en de sound van Chicos y Mendez niet. Desondanks weten ze hun muziek op een leuke manier te brengen die je meteen aan het dansen zet. Een met andere woorden geslaagde opener van de laatste festivaldag.

De coolste chick

Omdat ze vorig jaar het beste optreden van de editie bracht, was de beslissing al vroeg gemaakt om de Belgische hip hop queen Coely nog eens naar het Ossegempark te halen. Deze keer niet op de Green Stage, maar op de Red Stage waar een enkele duizenden speciaal op haar zat te wachten. Haar liveset veranderde het laatste jaar amper, maar het zou raar zijn geweest om een goed werkende setlist helemaal overboord te gooien. Wel nieuw waren “Hush”, het nummer dat ze maakte voor de film Tueurs, en de twee DVTCH NORRIS nummers “Toothpick” en “Magic Carpet” die het publiek helemaal in hogere sferen bracht. Coely kwam, zag en won (opnieuw).

De echte Mannschaft

De heren van Milky Chance komen uit het Duitse Bielefeld, maar mochten dankzij hun nummer één hit “Stolen Dance” uit 2013 de wereld rond touren. Vorig jaar brachten ze hun tweede album Blossom uit en ook hiermee speelden ze inmiddels 150 shows verspreid over de hele wereld. Wie dacht dat ze een geroutineerde show zonder echte speelvreugde gingen neerzetten, had het aan het verkeerde einde want de twee hadden duidelijk zin in een feestje. Elk nummer zorgde steeds opnieuw voor één groot feest en vooral “Ego” en “Running” kregen de massa aan het dansen. Philipp Dausch bleek dan ook nog heel goed mondharmonica te spelen en dat leverde hen heel wat applaus op. Sfeer en muziek zaten goed en dus konden de vier meer overtuigen dan het Duitse elftal op het WK in Rusland!

De bombas(s)tische thuismatch

Als er één groep zijn plaats op het affiche meer dan verdiende, dan is het wel Stikstof. Jazz, Astro, Zwangere Guy en DJ Vega brachten met Overlast immers één van de beste Belgische platen van het jaar uit en verkochten in maart met gemak de Ancienne Belgique uit. De Green Stage bleek echter van een ander koek en deeg want: a) het was buiten nog helder en b) de bas stond zeker in het begin veel te luid waardoor de drie Brusselse ketten maar moeilijk te verstaan waren. Dat ze er toch helemaal voor gingen, toonde de opnieuw strakke setlist waarop zowel nummers vanop Overlast alsook de tweede mixtape /02 goed in vertegenwoordigd waren. Brihang kwam het viertal bovendien even ondersteunen voor hun gezamenlijke single “1000 Milligram”, maar het waren vooral de laatste vier nummers die het optreden naar een hoger level hijsten. Op de beats van “Dobberman” en “Frontal”, hoe kan het ook anders, veranderde de binnencourt in een gigantische pogo waar iedereen ‘krak’ ging. Brussel ligt hen aan hun voeten, benieuwd hoe dat op Rock Werchter zal werken.

De nostalgische zoon

Het is bijna een soort van traditie geworden: een familielid van Bob Marley die op één van de weides van België te vinden is. Vorig jaar stond Damian Jr. Gong Marley nog als headliner op Couleur Café, gisteren was het dan weer de beurt aan de andere zoon Ziggy Marley. Hij bracht zowel (protest) nummers uit zijn nieuwe plaat Rebellion Lies alsook oude klassiekers (“Is This Love”) van zijn legendarische vader die zoals te verwachten ook luidkeels konden worden meegebruld door een euforische weide. Spijtig genoeg hield hij het wel vijf minuten te vroeg voor bekeken, maar en domper op de feestvreugde was het niet gezien iedereen kreeg wat hij wilde.

De liefdevolle optimist

Lee Fields is met zijn 67 lentes niet meer de jongste, maar dat was nauwelijks te merken aan zijn een uur duurende set met zijn band The Expressions. Fields, die veel weg heeft van James Brown, verspreide met zijn nummers positiviteit en deed er alles aan om het publiek het naar hun zin maken. Naast de overwegend vrolijke nummers zoals “Special Night” speelde hij ook nog het ontroerende “Wish You Where Here” voor iedereen die iemand heeft verloren. In 2019 staat ‘Little JB’ vijftig jaar op de planken, maar oogt frisser dan ooit tevoren. Een performer met een hart van goud waar velen nog veel van kunnen leren.

De stereotiepe hip hopper

Er zijn nog zekerheden in de festivalwereld: Amerikaanse rappers die een stereotiep optreden neerzetten zonder veel moeite te doen of veel enthousiasme uit te stralen. Bij de excentrieke rapper & hitmachine Young Thug was dat gisteren op de Red Stage niet anders. Vergezeld van een DJ en een MC bracht hij een matige set waar zijn stem niet al te veel indruk op ons wist te maken en heel wat noten vals gezongen werden. Het publiek trok zich daar, althans in het voorste gedeelte, niet veel van aan en sprongen en moshten er op de tonen van “pickupthephone” en “Best Friend” op los. Met andere woorden niet het beste wat we op de Red Stage te zien kregen.

De Jamaicaanse sfeermaker

Dit jaar was de eer aan Tarrus Riley om de Green Stage af te sluiten en die opgave nam hij niet alleen aan. Samen met Dean Fraser en Blak Soul bracht hij een set boordevol toegankelijke, dansbare reggeanummers. Voor de laatste keer deze editie werden we geanimeerd de handen in de lucht te steken en mee te klappen. Zoals we op voorhand al konden verwachten, veranderde het groen theater in een ware cannabisoase waar we ook zijn grootste commerciële succes “Powerful”, het nummer samen met Major Lazer en Ellie Goulding, te horen kregen.

De ideale afsluiters

De Belgische hip hop scene was dit jaar opnieuw goed vertegenwoordigd op Couleur Café en met L’or du Commun sloot het Brusselse hiphop collectief rond Swing, Loxley en Primero de Blue Stage af. Terwijl ze vorige week nog wat moeilijkheden hadden om het publiek los te krijgen op Fire is Gold, was dit gisterenavond geen probleem ondanks dat het grote deel van de festivalgangers al drie vermoeiende festivaldagen achter de kiezen hadden. Hun oldschoolvibes werken live nog iets beter en nummers als “Mets la gomme” en “Léon” werden andermaal met volle overtuiging gebracht. Afgesloten werd de Blue Stage op de tonen van hun grootste hit “Apollo”, helaas zonder hun maat Roméo, maar daarvoor met heel wat meer energie van het publiek. De voor ons gedroomde afsluiter voor deze editie van Couleur Café.

De laatste dag moet zeker niet onderdoen voor de voorafgaande dagen en ook gisteren konden de 25.000 festivalgangers genieten van een heel divers programma. Couleur Café bewees nog maar eens dat ze een vaste waarde zijn in een verzadigde markt aan festivals. De sfeer was doorgaans goed, het concept van het festival steeds duidelijk en de inkleding van het terrein maakte het aangenaam vertoeven aan de voet van het atomium. Tot volgend jaar!

Lees hier het verslag van dag 1.

Lees hier het verslag van dag 2.

 

Alle foto’s van dag 3 vind je hier.

2 juli 2018

About Author

Simon Meyer-Horn


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter