Live, Recensies

Elefant en Wallace Vanborn @ Charlatan: Een avondje absurditeit en knetterharde stonerrock

Gisterenavond mochten we aantreden in een broeierig hete Charlatan, waar een van de meest gevierde Gentse stonerbands van het afgelopen decennium er hun terugkeer op eigen bodem maakte met een try-out waarvan onze oren vandaag nog nazinderen.

Supportact voor Wallace was het ietwat vreemd ogende viertal Elefant. Op het moment dat ze zich, gekleed in hun witte crime scene clean up pakjes en met witgeschminkte gezichten, door de zaal een weg baanden naar het podium, werd het al snel duidelijk: de Charlatan zou het komende ruim half uur omgedoopt worden tot Absurdistan (en hoe). Al spastisch dansend zetten ze hun eerste nummer in waarmee ze ons direct omverbliezen.

De blend van een ijzersterke ritmesectie met Wolfgang Vanwymeersch op bas en Mario Govaert op drums, gepaard met een absurd vervormde stem en het gitaargegoochel van Maarten Flamand brachten ons hoogtepunt na hoogtepunt. Of het aan de warmte lag laten we in het midden, maar tijdens de eerste nummers was het enthousiasme van het publiek ver zoek. Dat ontgaat de band ook niet, na een paar spastische danspassen richting publiek en een angstaanjagende “Danke schön” spoort Vanwymeersch het publiek aan om een dansje te doen, bijgestaan door enkele hyperactieve armslagen van zijn kompanen achter synths en drums.

Na Elefant was het de beurt aan Wallace Vanborn. Het Gentse stonerrockdrietal had er duidelijk zin in, want een adempauze kregen we niet. Ze vlogen er direct in met wat veelbelovend nieuw materiaal en de mededeling dat ze tijdens de zomermaanden de studio induiken voor de opnames van een nieuw album. Wij kunnen alvast niet wachten! Tien minuten in de set kregen we al een eerste klassieker op ons afgevuurd toen een keiharde gitaar het begin van “Supply and the Damned” inzette. Het publiek begon stilaan los te komen en de eerste voetjes gingen aan het dansen.

Een eerste immense ontploffing vond plaats toen de band het begin van hun hit “Cougars” aankondigde, iedereen leek de hitte heel even vergeten te zijn toen de Charlatan uit zijn voegen barstte op de strakke riffs van het drietal. Een breed grijnzende Clement zette uit volle borst het refrein in, dat door de hele zaal werd meegezongen. De heren speelden een thuismatch en ze wisten het. Dat ze in opperste vorm waren, heeft elke aanwezige in de Charlatan voor zichzelf mogen ervaren.

Ondanks het feit dat Wallace Vanborn een try-out van nieuwe nummers speelde, passeerden er evengoed heel wat klassiekers de revue die door het publiek enorm gesmaakt werden. Zo hoorden we naast “Cougars” ook “Found in LA” en “We Are What We Hide”. Tijdens de intro van “Welcome To The Wastelands” kregen we heel even adempauze, die was echter van korte duur want het drietal greep de volledig zaal keihard bij het nekvel bij alweer een nieuwe versnelling. Nu stevenden ze in één ruk op de eindmeet af. Afsluiten deden de heren met een uitgesponnen versie van het instrumentale “Cowboy Panda’s Revenge”, waarop de Charlatan nog een laatste keer compleet uit zijn dak ging.

Breed grijnzend zagen we de ene na de andere bezwete toeschouwer de zaal uitdruppelen, Wallace was gekomen, had gezien en had overwonnen. We zagen gisterenavond twee bands van topniveau aan het werk die beiden overtuigden, overklasten en de volledige Charlatan met de grond gelijkmaakten.

31 mei 2018

About Author

Yolan Devriendt


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief