Live, Recensies

The Underachievers @ VK Concerts: Ruwe bolsters, blanke pit

Het psychedelische hiphop duo ‘The Underachievers’ stond gisterenavond nog eens op Belgische bodem. Na een korte passage op de recentste editie van Dour, begonnen ze begin februari aan het Europese gedeelte van hun ‘Renaissance Tour.’ Het gelijknamige album Renaissance verscheen in mei vorig jaar en dus trekken Issa Gold en AK The Savior nog eens de wereld rond om hun loyale fanbase te ontmoeten. Brussel was de voorlaatste stop, eentje die kon tellen.

Naast The Underachievers stond vooral Belgium’s own Woodie Smalls in de schijnwerpers. De Antwerpenaar mocht het voorprogramma verzorgen voor een groot deel van de Europese concerten, Brussel was dan ook een beetje thuiskomen voor hem. Het publiek opwarmen doet hij alvast uitstekend; met zijn bekendste plaatjes en tussendoor wat humoristische vertelsels maakt hij de zaal klaar voor de hoofdact. Dat is ook nodig, want Issa en AK zijn duidelijk niet gekomen om hun show rustig op te bouwen. Integendeel, met ‘Allusions’ schieten The Underachievers meteen stevig uit de startblokken. Op één van de donkerste nummers uit hun repertoire komt een dicht opeengepakte zaal meteen in beweging en de menigte zal voor de rest van het concert geen seconde meer stilstaan.

‘Allusions’ is afkomstig van de plaat Evermore, een album dat dateert uit 2015 en door veel fans als het beste werk van het duo wordt beschouwd. Beide heren weten dat en blijven na het openingsnummer nog even hangen op hetzelfde album. Op “Moon Shot” snijden Issa en AK hun verses aan in dezelfde donkere sfeer, maar wanneer het refrein aanbreekt gaat het publiek voor de eerste keer helemaal los. VK is helemaal in de greep van deze twee vurige karakters. “I’m always high as a fucking kite, but my moshpits they get violent” schreeuwt Issa op het nummer Generation Z. Afgaand op zijn diep weggezakte oogkassen én de vele moshpits in het publiek heeft hij het dus bij het rechte eind. Tijdens hetzelfde nummer neemt Issa ‘violent’ overigens ook letterlijk wanneer hij een opdringerige fan van het podium gooit.

Issa Gold. Credits: Jonas Malfait

Na de beginfase schakelen the Underachievers een versnelling hoger. Op klassieke bangers als “Al Capone”, “Play That Way” en “40 Cal” wordt het publiek steeds naar nieuwe hoogtepunten gestuwd. Op deze snedige, headbangende nummers is het bandje op de achtergrond welgekomen. Issa en AK doen hun best om zoveel mogelijk mee te rappen, maar iedereen die hun teksten kent weet dat het gewoonweg niet menselijk is om deze volledig live te brengen. Wanneer ze dat tijdens een intermezzo met rustigere nummers wel doen, verandert de vibe volledig. Op “Leopard Shepard” en “The Madhi” zwaait een volledige zaal hun handen van links naar rechts. De jazzy instrumentals zijn nog steeds snel, maar zorgen voor een rustpauze zonder moshpits. Beide nummers zijn afkomstig van het album Indigoism, waarmee The Underachievers in 2013 aanvankelijk bekend raakten. Ook het aanstekelijke “Gold Soul Theory” van dezelfde plaat wordt gretig meegezongen. 

Na het ‘rust’ intermezzo denken Issa en AK er dan toch eens aan om wat nummers van hun nieuwe plaat te brengen. “Crescendo” en “Final Destination” herinneren het publiek eraan waarvoor ze eigenlijk gekomen zijn: stevig inbeuken op elkaar. Allemaal fun en games, maar je tour vernoemen naar je album en dan slechts twee nummers ervan spelen? Not done. We eindigen met een positieve noot, wanneer The Underachievers na hun officiële slotnummer “Packs” toch nog eens terugkeren om met “Cold Crush” de laatste moshpits uit het publiek te knijpen. Wij hebben alvast onze calorieën verbrand.  

23 februari 2018

About Author

Jonas Malfait


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief