AlbumsOude BekendenRecensies

LCD Soundsystem – American Dream (★★★★½): Terugkeer door de grote poort

Zoals een goeie wijn is LCD Soundsystem een band die beter wordt met de jaren. Laat ze een paar jaar puren in een koele wijnkelder en de afdronk is nog zo veel beter. Zoals een goeie wijn is LCD Soundsystem een band voor fijnproevers en fans van traag opbouwende elektrorock. In 2010 speelden ze hun allerlaatste optreden in een uitverkochte Madison Square Garden in New York. Maar een comebacktour in 2016 en een nieuwe plaat in 2017 betekenen niet anders dan dat LCD Soundsystem helemaal terug is. American Dream is pas hun vierde plaat, maar past perfect in het rijtje met cultklassiekers als Sound of Silver en This Is Happening. Al zal het wellicht nog een tijdje duren voor iedereen dat door heeft.

LCD Soundsystem is een band die graag hun tijd neemt. 10 tracks, 66 minuten. Vorige week schotelde The War on Drugs ons met A Deeper Understanding nog een gelijkaardig menu voor en konden we er ook niet genoeg van krijgen. American Dream weet net zo goed te boeien ondanks de lange speelduur en sleept ons mee in een alternatieve versie van de Amerikaanse droom. James Murphy verzekerde ons al van bij het eerste reuniëconcert dat de band niet zomaar terug samen kwam. Er ging sowieso nieuwe muziek komen.

Tijdens de zeven jaar durende winterslaap hield James Murphy zich bezig met de vreemdste projecten. Hij remixte David Bowie, verwerkte data van tennismatchen in muziek en bouwde samen met de broertjes Dewaele de high quality DJ booth ‘Despacio’. Dat hij uiteindelijk terug bij zijn eerste liefde LCD Soundsystem zou belanden, was slechts een kwestie van tijd. Elk nieuw nummer dat hij schreef, klonk zoals LCD. Het uitbrengen onder een pseudoniem of als soloartiest leek dus zelfs voor Murphy wat onnozel. Voor de kerstsingle “Christmas Will Break Your Heart” kreeg hij de band terug samen in de studio en dat zou uiteindelijk de katalysator blijken voor de reünie. Een headlineslot op Coachella 2016 en een drukke festivalzomer (met o.a. ook Pukkelpop) waren de voorbode, maar pas bij dubbelsingle “Call The Police” en “American Dream” werd de droom van veel fans pas werkelijkheid.

Exact twee nummers heeft LCD Soundsystem nodig om ons te overtuigen. Het gevoelige “Oh Baby” is een binnenkomer van jewelste. Wie dacht dat hun comebackalbum vanaf minuut één zou knallen, zit er goed naast. De opener is een intiem nummer waarin Murphy ons liefkozend aanspreekt. Alsof een oude liefde je uitnodigt om eens op de koffie te gaan en alles uit te praten. Toch is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. In “Change Yr Mind” horen we lelijke gitaren en het koortje in “Other Voices” zingt doelbewust net dat tikkeltje vals. In datzelfde nummer spreekt Nancy Whang ons onheilspellend toe “Who can you trust and who are your friends”, waarna Murphy ons een baby noemt. De funky baslijn en opzwepende drums zijn dan wel weer vintage LCD Soundsystem net als de lallende lyrics die Murphy meer declameert dan zingt. Sinds de klassieker “Losing My Edge” is het zowat zijn handelsmerk geworden. In “Tonite” haalt hij dan weer laconiek de huidige muziekindustrie onderuit. Schijnbaar onschuldige opmerkingen krijgen een wrange nasmaak. James Murphy als predikant, waar hebben we dat nog gehoord?

‘And all the hits are saying the same thing
There’s only tonight, tonight, tonight, tonight, tonight, tonight
And life is finite
But shit, it feels like forever’

Ook het langzaam opbouwende en op die kenmerkende synths steunende “How Do You Sleep?” is LCD ten voeten uit. Pas hier krijgen we ook een inzicht in de donkere kant van de American dream. ‘You warned me about the cocaine, then dove straight in,’ zingt Murphy in wat we enkel als een semi-autobiografische tekst kunnen beschouwen. De zeurende violen maken halverwege plaats voor dreunende synths en wanneer de drums invallen krijgen we spontane flashbacks naar “Dance Yourself Clean”. Niets op dit nieuwe album klinkt vernieuwend of verfrissend, integendeel. Zowat alle elementen uit vorige albums vormen het kleurrijke lappendeken dat American Dream geworden is. De leuze ‘Don’t change a winning team’ is hier perfect van toepassing.

Er zijn enkele thema’s die doorheen het album steeds weer de kop op steken. Ouder worden, nihilisme, spijt, falen en zelfkritiek. Al van bij het debuut van LCD Soundsystem voelde Murphy zich te oud voor de rockscene. Een van de redenen voor de winterslaap was dat hij het touren beu was en dat het een te grote tol eiste van zijn lichaam. Nu is hij 47 en fitter dan ooit. ‘We all know this is nothing,’ opent Murphy op “Call The Police” om dan even later de huidige politieke situatie te schetsen.

‘Well, there’s a full-blown rebellion but you’re easy to confuse
By triggered kids and fakers and some questionable views
Oh, call the cops, call the preachers!
Before they let us and they lose’

Een titel als “American Dream” kan ook niet anders dan politiek geladen zijn. Al gooit Murphy het hier over een andere boeg en projecteert hij zijn eigen angsten en onzekerheden op een groter doek. De melige en cliché synths scheppen een rooskleurig beeld, terwijl de lyrics zich in melancholie en frustratie drenken. Met een subtiele verwijzing naar de dood van punkicoon Alan Vega (van Suicide) slaat Murphy zijn persoonlijke droom aan diggelen. Als een gebroken en gedesillusioneerd man zingt hij een eulogie die ondanks de stroperige synths tranen in de ogen doet springen.

Op de elf minuten lange afsluiter “Black Screen” wuift James Murphy die andere grote held uit. Niet enkel de titel is een subtiele verwijzing (naar Blackstar), ook de lyrics vertellen een verhaal van vriendschap, bewondering en verdriet. Dat LCD Soundsystem terug samen is, hebben we ook voor een deel te danken aan wijlen David Bowie. “I was talking about getting the band back together,” vertelde Murphy in een interview met Lauren Laverne. “He said, ‘Does it make you uncomfortable?’ I said ‘Yeah.’” He said, ‘Good – it should’ … David was always making himself uncomfortable.” Uiteindelijk zou Murphy’s input minimaal zijn op Bowie’s laatste album. Hij speelde percussie op één nummer en suggereerde een akkoordverandering op een ander. Daarom jammert hij ook: “But I should have tried more.” Zo steekt het thema ‘spijt’ nog een laatste keer de kop op waarna een gevoelige piano het album mag afsluiten.

Ook al moesten we zeven jaar wachten op een nieuw album van LCD Soundsystem, het lijkt alsof er in tussentijd niets gebeurd is. De band klinkt nog altijd zoals die op hun afscheid in 2010 klonk en dat is voor één keer geen slechte zaak. Toevallig verschijnt dit album een week na The War on Drugs en een week voor de nieuwe van The National de winkelrekken zal vullen. Qua sound hebben die bands weinig met elkaar gemeen. Wat hen bindt is niet alleen het feit dat het alle drie grootheden in de alternatieve rockscene zijn, maar vooral dat het bands zijn die hun sound niet snel omgooien. Net als The National maakt LCD Soundsystem al vier keer dezelfde plaat, en slaan ze net zo veel keer de nagel op de kop. Hun sound hoeft niet te veranderen, ze hebben hem louter geperfectioneerd.

American Dream verscheen op 1 september via DFA Records.

Dit vind je misschien ook leuk:
AlbumsRecensies

Greybound - Everything You Say Is True (★★★½): Weinig weerhaken, veel kwaliteit

Bij muziekliefhebbers die de jaren negentig bewust hebben meegemaakt, zal de naam Jo Smeets waarschijnlijk een belletje doen rinkelen. Hij was zanger…
AlbumsRecensies

Wings of Desire - Amun-Ra (★★★½): Doet verlangen naar meer

Wings of Desire is het nieuwste project van Chloe Little en James Taylor, twee leden van het in 2018 ter ziele gegane…
FeaturesInterviewsUitgelicht

Interview Butch Vig (Garbage): ‘Dit album zal veel mensen pisnijdig maken, maar dat kan ons geen zak schelen'

Zijn naam is te bewonderen op albums van Nirvana, Foo Fighters, Green Day en Smashing Pumpkins, de producerhoed van levende legende Butch…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.