Live, Recensies

Absynthe Minded @ Boomtown: Thuiskomen

Na vijf jaar wachten mocht Gent een van haar meest geslaagde muzikale producten opnieuw ontvangen te midden van de Gentse feesten: Absynthe Minded. Kwart voor negen ’s avonds, de laatste handen worden vuilgemaakt ter voorbereiding van Boomtown festival dat de volgende dag van start zal gaan. Voor de Handelsbeurs heeft zich echter een al rij gevormd van een zestigtal mensen. De sfeer is gelaten en een collectief gevoel van nieuwsgierigheid is aanwezig.

De menigte, waarvan de gemiddelde leeftijd waarschijnlijk rond de 28 jaar schommelt, sloft op het gemak de klassiek ingerichte zaal binnen. De band verschijnt en start gezapig maar rete-strak aan de show. Ze kunnen rekenen op een enthousiast applaus en een ‘komaan Bertje’ gejoeld vanaf de rechterflank. De sound van het nieuwe album lijkt de bij start van de set de stevigere kant op te gaan, en een krijsende gitaar af en toe wordt niet gemeden. De eerste piano-noten van “Space” worden ingezet en het voelt net als thuiskomen. Het gebrek aan een viool wordt opgelost met handige gitaarkunstjes, het klinkt allemaal even goed voor ons. Bij sommige nummers kwam er als het ware zelfs even een zwaardere synth aan te pas. De band kondigt de start van een nieuw nummer, “Beam” aan. Het nummer is geen hoogvlieger maar kan zeker bekoren.

De gipsy kantjes die soms te vinden waren in vorig werk, lijken nu wat achterwege gelaten. De volle sound die zowel weemoed als springerige opgewektheid teweeg brengt, is echter meer dan ooit aanwezig. De band zelf staat met volle goesting op de planken. Ostyn en kameraden spelen vorige hits “Envoi” en “End Of The Line” met zoveel overtuiging dat we hadden kunnen zweren dat het om nieuw werk ging. De drie nieuwe leden, Simon Segers (Stadt), Wouter vlaeminck (Tomàn), en Toon Vlerick (Lightning Guy & The Mighty Gators), lijken al goed ingeburgerd in de groep. “Moodswing Baby” is er ook nog zo eentje in het rijtje. De piano en bascombo bij de start van dit nummer lieten het publiek haast bezwijken onder contentement.

Een tweede ‘komaan Bertje!’. ‘Tuttoyeren da mag ze’, dient Ostyn van repliek. Daarna geeft hij aan dat we het nummer te horen krijgen waar het voor de nieuwe band allemaal mee begon. Het blijkt titeltrack “Jungle Eyes” te zijn. Een zachte melodische intro die zich omvouwt tot een ietwat onwennige strofe. Complex is het woord niet voor het nummer, maar het is toch even wennen. Vanaf het refrein valt alles meer in zijn plooi en de schoonheid van het nummer komt dan naar boven. Geen instant hit maar absoluut één van onze favorieten van de avond. Mede dankzij de prachtige zanglijn versterkt met goede backingvocals. Het nummer dat waarschijnlijk de show het beste samenvat is toch wel “The Execution”. Deze werd al eerder op ons los gelaten en kon bij de start dan ook rekenen op een warm onthaal van het publiek. Een nummer met veel ‘swung’ zonder af te doen aan muzikaliteit, poppy zonder dat het ooit flets zal worden.

De eerste kennismaking met het nieuwe album van deze, stilletjes aan, legendarische Belpop band hebben we gekregen. Er was vernieuwing, zeker. Alhoewel de band toch vooral trouw bleef aan de oude formule. Vervelen deden ze echter nooit en er was diepgang met overvloed. Als een goede fles wijn waarop vijf jaar gewacht is schonk de band nummers in; wij konden voldaan naar huis.

18 juli 2017

About Author

Laurens Collier


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter