Albums, Recensies

Albumreview J. Cole – 4 Your Eyez Only

Exact twee jaar na het verschijnen van 2014 Forest Hills Drive liet J. Cole een nieuw album op de wereld los. De aankondiging voor 4 Your Eyez Only kwam er slechts een week op voorhand en was groot nieuws voor de fans, die al lange tijd niets meer van de rapper gehoord hadden. Plots was er het gerucht dat Jermaine Cole op pensioen zou gaan, of zich aan het voorbereiden zou zijn op het nakende vaderschap. Dat eerste verhaal kunnen we ondertussen met een opgelucht hart weerleggen, het laatste werd op zijn nieuwe plaat heel erg bevestigd.

4 Your Eyez Only is een bescheiden album van 10 nummers. We horen onmiskenbaar een ander persoon dan twee jaar geleden, hij heeft er immers enkele prioriteiten bijgekregen. De rode draden doorheen het album zijn elkaars tegenovergestelde: hopeloosheid en hoop. J. Cole worstelt nog altijd met het verzoenen van zijn beroemdheid en het bijbehorende wereldje en zijn eigen down-to-earth persoonlijkheid. Maar hij beseft wat zijn muziek kan doen en zoals altijd heeft hij een verhaal te vertellen.

De plaat opent met “For Whom The Bell Tolls”. Een traag nummer, ietwat jazzy door de trompetten op de achtergrond. Een hopeloze J. Cole wordt verscheurd door pijn en moedeloosheid. Hij zoekt uitwegen maar vindt die niet. Uiteindelijk schreeuwt hij dan ook uit: ‘Ain’t no way to live, do I wanna die?’. Meteen een stevige confrontatie met de donkere kronkels in J. Cole’s geest.

De vraag of hij nog wil verderleven wordt beantwoord in “She’s Mine Pt. 1”. Voor het tweeluik “She’s Mine Pt. 1” en “She’s Mine Pt. 2” liet Cole zich inspireren door de liefde. Enerzijds de liefde voor zijn vrouw, anderzijds de liefde voor zijn dochtertje dat ondertussen in alle stilte geboren is. Het eerste deel is een mooie ode aan zijn vrouw Melissa. ‘Don’t wanna die cause now you’re here and I just wanna be right by your side’. De liefde als ultiem redmiddel, het lijkt erop dat hij zijn uitweg gevonden heeft.

“She’s Mine Pt. 2” opent zonder al te veel subtiliteit met babygehuil. In de tekst worden de twee delen met elkaar verbonden en ook muzikaal is er een duidelijke link. Cole, die zijn privéleven meestal goed weet af te schermen van de buitenwereld, gunt ons in deze nummers een kijk in zijn hart en ziel. Hij heeft niet enkel redenen gevonden om te leven, maar is ook erg onzeker geworden door de geboorte van zijn dochtertje. Is hij sterk genoeg om voor dit kleine wonder te zorgen? Zelfreflectie is altijd een onderdeel van Cole’s teksten, en het vaderschap doet hem twijfelen aan zichzelf. Door zoveel van iets te houden, word je immers zelf kwetsbaar.

In “Immortal”, “Change” en “Neighbors” horen we J. Cole op zijn best. Cole neemt ons mee naar het begin van zijn carrière, de hoop die hij toen koesterde en vertelt hoe die hoop door de jaren heen verbrokkeld is. Beroemd zijn, is voor hem geen uitweg uit een wereld waarin mensen elkaar doodschieten, een wereld vol racisme en vooroordelen. Integendeel, hij gebruikt zijn stem net om deze onrechten aan te klagen. De passie waarmee hij rapt zorgt voor een meer dan aangename herkenning. Het hele album klinkt zachter dan zijn vorige werk, maar in deze nummers toont hij dat hij zijn vurigheid niet verloren is.

Op het einde van “Change” blijven we even sprakeloos achter. Cole vertelt over James, een vriend die op 22-jarige leeftijd stierf in een schietpartij. Het nummer eindigt met een soort begrafenisrede en vervalt langzaamaan in stilte. Moeilijk om te zeggen wat hier het meest beroert, Cole’s woorden of de stilte. Op dit nummer wordt hij trouwens bijgestaan door een prachtige vrouwenstem, een combinatie die in hiphop wel vaker voor pareltjes zorgt.

De rapper uit Fayetteville heeft doorheen de jaren een reputatie opgebouwd, en we verwachten kwaliteit bij alles wat hij doet. Oppervlakkigheid is niet aan J. Cole besteed, één van zijn grote sterktes is de diepte en kracht van zijn woorden. Op dit vlak is “Foldin Clothes” het enige zwakke nummer op de plaat, hoewel de outro toch nog iets goedmaakt. Naast het sterke verhaal dat hij brengt, is ook de productie het hele album lang van een hoog niveau. De toevoeging van live opgenomen instrumenten zoals viool en trompet maakt van 4 Your Eyez Only een authentiek geheel. Samen met de twee nummers “Everybody Dies” en “False Prophets” die niet op het album te horen zijn maar wel in de bijbehorende documentaire Eyez, is dit album alweer een meesterwerk waar we nog lang naar zullen luisteren.

Het laatste nummer draagt dezelfde titel als het album. Het lijkt erop dat Cole zijn levensverhaal vertelt aan zijn dochter, en dat haar ogen degene zijn waarvoor alles bestemd is. Maar in de allerlaatste verse van het album zit er een twist. De point of view verandert, J. Cole onthult dat hij eigenlijk aan het praten is tegen de dochter van een vriend, namelijk dezelfde James waarover hij het ook heeft in “Change”. Die overleefde het harde straatleven niet, J. Cole had dit geluk wel. Nu is hij belast met de taak om James’ dochter te vertellen over haar vader. Ze wordt een representatie van alle kinderen in Amerika die zonder vader moeten opgroeien omdat die ofwel opgesloten zit in de gevangenis, ofwel het leven liet in het zinloze ganggeweld. Cole beseft dat dit in een ander leven het verhaal kon zijn van zijn eigen dochter, de parallel tussen zijn leven en dat van James wordt plots toepasbaar op het hele album. J. Cole gaat nog even de politieke toer op, maar het nummer eindigt met zijn belangrijkste boodschap.

‘Your daddy was a real nigga because he loved you. For your eyes only.’

11 december 2016

About Author

Kim Loosvelt


2 COMMENTS ON THIS POST To “Albumreview J. Cole – 4 Your Eyez Only”

  1. henryyy schreef:

    Van waar heb je het album gekocht want ben al effe aan het zoeken en vind hem nergens. Ik zou graag een cd-versie kopen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief